НЕМАЧКИ ПРЕДСЕДНИК ХОРСТ КОХЛЕР (HORST KÖHLER) ПОДНЕО ОСТАВКУ

Немачки председник је поднео оставку која ступа одмах на снагу. Око разлога због које је дао оставку се шпекулише, нагадђа да није узрок оставци официјелно образложење односно оно које је навеоно као разлог. Наводи се непромишљена његова изјава да Немачка као држава, ове величине, која је у оволикој мери зависна од спољне трговине мора имати право и војним интервенцијама да осигурава своје трговачке путеве.

Медјутим, у политичким круговима се тврди да Председник није имао више подршку оних који су га подржали да буде председник. Народ наслућује и многе друге разлоге.

Председник Немачке је своју одлуку образложио стим да не види доволјно поштованја које ово високо место заслужује.

Ово је други шок због поднетих оставки високих политичара односно личности у року од недељу дана који је уздрмао владу Немачке у време економске кризе.

Нов Председник Немачке мора се по закону изабрати у року од месец дана.

Душан Нонковић-уредник Гласа Дијаспоре

Advertisements

Parohijsko pismo

Draga braco i sestre,   Juni je sesti mesec kalendara i ima trideset dana. Na severnoj hemisferi zemlje, dani su najduzi, a noci najkrace. Nazvan je po rimskoj boginji Juno, zastitnici zena, porodice i rodjenja. Rimljanima u najstarijim vremenima je ovaj mesec bio cetvrti u godini,  imao je 29 dana.   U srpskom pravoslavnom kalendaru ovog meseca nema puno zapovednih praznika. Na pocetku meseca, 3. juna je spomen cara Konstantina i carice Jelene, a 28. Vidovdan. Kao krsnu slavu ima porodica koje slave svete Vartolomeja i Varnavu (24. juna), sv. proroka Jeliseja (27) i Vidovdan (28).   Od srpskih svetitelja ovog meseca proslavljaju se prepodobni Stefan Piperski (2), Jelena Decanska (3), kralj Jovan Vladimir (4), Petar Koriski (18), sv. knez Lazar i srpski mucenici (na Vidovdan). Toga dana se u hramovima sirom Srpstva sluzi parastos svima poginulim na bojnom polju za veru i otadzbinu.     Petrovski post Dans, 31. maja, počinje Petrovski post koji traje do  praznika dvojice „prvovrhovnih“ apostola, Petra i Pavla, 12. jula. Za pravoslavne koji se drze novog kalendara ovaj post traje do 29. juna, kada je za njih Petrovdan.   Pocetak ovog posta zavisi od datuma Uskrsa i Duhova. Vaseljenski sabor je odredio, da on pocinje nedelju dana posle Duhova. Ako koje godine Uskrs biva izmedju 5. i 8. maja, onda Petrovskog posta kod novokalendarskih pravoslavaca uopste nema. Kod starokalendaraca moze da traje najmanje nedelju dana, a najvise sest sedmica, kao ove godine.   Ovaj post u blaze postove i kao i svaki post u Pravoslavnoj crkvi, podrazumeva uzdrzavanje od mesa, jaja i mlecnih proizvoda. Sredom i petkom posti se na vodi. Ostalim danima dozvoljeno je jesti hranu spremljenu na ulju i piti vino, a subotom, nedeljom i praznicima post se razresava i na ribu. Riba se jede i na Ivandan koji je tokom ovog posta, 7. jula, ma u koji dan nedelje padao. Post nije samo uzdrzavanje od hrane i pica, vec u prvom redu, od zlih i necastivih misli i radnji. Postom se uzdize duhovno nad telesnim.   Petrovski post uveden je jos u prvim vremenima hriscanstva, u vreme cara Konstantina Velikog (+337), prvo u Rimu, kada je tamo podignuta bazilika posvecena apostolskim prvacima, a potom i u Carigradu, istim povodom. Na Istoku je od tada uobicajeno da se pre njega posti, dok na Zapadu ta praksa nije uvedena. O ovom postu od cetvrtog veka govore svetitelji: Atanasije Veliki, Amvrosije Mediolanski, kasnije i Lav Veliki i Teodorit Tirski. Post je u praksu Crkve uveo Gospod nas Isus Hristos, koji je posle krstenja u reci Jordanu otisao u pustinju, gde je postio 40 dana i noci, pripremajuci se za iskusenja pred koja ce ga postavljati Sotona i iz kojih Hristos izlazi kao pobednik. Raspored bogosluzenja u ramu  Sv. Save u Hanoveru Nedelja   6.06.2010 – Liturgija u 10 casova Nedelja  13.06.2010 – Liturgija u 10 casova Nedelja  20.06.2010 – Liturgija u 10 casova Nedelja  27.06.2010 – Liturgija u 10 casova Ponedeljak 28.06.2010 – Vidovdan – Liturgija u 9 casova Srdacno i u bratskoj ljubavi vas sve pozdravlja zeleci vam srecan post i svako brobro od Boga i ljudi Vas o. Milan Pejic

Informationsdienst der Serbischen Orthodoxen Diözese für Mitteleuropa 31. Mai 2010

SOK AKTUELL

Informationsdienst der Serbischen Orthodoxen Diözese

für Mitteleuropa

31. Mai 2010

„Neues Verhältnis“ zwischen Ost und West nach 2013? Patriarch Irinej in Nis

Außenminister: Schutz der Identität von Heiligtümern im Kosovo „schwierige diplomatische Aufgabe“

„Neues Verhältnis“ zwischen Ost und West nach 2013? Patriarch Irinej in Nis

(NIS / BELGRAD) Der Serbische Patriarch Irinej hat gesagt, die für 2013 geplante Feier des „Mailänder Edikts“ im Serbischen Nis werde eine Gelegenheit zur Entfaltung eines „neuen Verhältnisses“ zwischen der Römisch-katholischen und der Orthodoxen Kirche sein: Das berichtete gestern Abend die Belgrader Tageszeitung „Danas“ in ihrer online Ausgabe. „Vertreter aller Kirchen“ werden zur Feier eingeladen, sagte das Oberhaupt der Serbischen Orthodoxen Kirche (SOK) bei einem Besuch der Baustelle für die Kirche der Heiligen Konstantin und Helena im südostserbischen Nis. Das Jubiläum des Mailänder Edikts werde eine Gelegenheit zum Dialog der Kirchen sein, „aber auf eine Weise und in einem Ton, wie sich das bei einer solchen Versammlung gebührt, so dass ich hoffe, dass sich ein neues Verhältnis zwischen Ost und West, beziehungsweise zwischen der westlichen Kirche und den östlichen Kirchen formieren werde“, fügte Patriarch Irinej hinzu.

Durch die Mailänder Vereinbarung – auch „der Toleranzedikt von Mailand“ genannt, die die römischen Kaiser Konstantin und Licinius im Jahr 313 getroffen haben, wurde das Christentum als Religion im Römischen Reich zugelassen. Kaiser Konstantin, der, wie auch seine Mutter Helena, als Heiliger verehrt wird, wurde zwischen 275 und 282 in Naissos, dem heutigen Nis in Serbien geboren. Die dem Kaiser und seiner Mutter gewidmete Kirche in Nis soll spätestens bis 2013, also vor dem 1.700-sten Jubiläum der Vereinbarung aus dem Jahr 313, fertig gestellt werden. Das haben sowohl der Serbische Patriarch als auch die Vertreter der Stadt Nis bestätigt. Das Oberhaupt der SOK sagte auch, dass bis 2013 an der Universität Nis auch eine Theologische Fakultät gegründet werden solle. Dies sei „ein Bedürfnis der Kirche, aber auch der Universität“, fügte Patriarch Irinej hinzu.

Der Serbische Patriarch Irinej war bis zu seiner Wahl am 22. Januar 2010 Diözesanbischof von Nis. Da für diese Diözese noch immer kein Nachfolger gewählt wurde, betreut er die Diözese immer noch. Der Patriarch hat mehrmals betont, dass ein Papstbesuch in Serbien im Rahmen der Feier des „Mailänder Edikts“ 2013 in Nis möglich sei.

Außenminister: Schutz der Identität von Heiligtümern im Kosovo „schwierige diplomatische Aufgabe“

Vuk Jeremic kämpft für die serbische Identität der orthodoxen Kirchen und Klöster im Kosovo-Metohija

(RIO DE JANEIRO / BELGRAD) Der serbische Außenminister Vuk Jeremic hat am Rande des dritten Forums der „Allianz der Zivilisationen“ der UNO in Rio de Janeiro für die Nachrichtenagentur „Fonet“ gesagt, Serbien stehe vor der schwierigen Aufgabe, die Identität des Kulturerbes der Serbischen Orthodoxen Kirche (SOK) im Kosovo zu schützen. Mehrere Länder tendieren dazu, die Klöster und Kulturdenkmäler der SOK im Kosovo als „kosovarisches Kulturerbe“ zu benennen. „Das ist für uns absolut inakzeptabel“, sagte Jeremic in Rio de Janeiro. Dies zu verhindern sei eines der wichtigsten Themen seiner Gespräche auf dem UNO-Forum in Brasilien, fügte der serbische Außenminister hinzu.

Die kosovarischen Machthaber versuchen immer wieder, das Erbe der SOK im Kosovo-Metohija als „kosovarisches“ Kulturerbe zu behandeln. Die Kirchen und Klöster der SOK werden als „kosovarisch“ und „byzantinisch“ bezeichnet, während ihre serbische Herkunft geleugnet wird. Dieser Tendenz treten sowohl die SOK als auch der Staat Serbien entschieden entgegen. Einige der wichtigsten Kirchen und Klöster der SOK befinden sich gerade im Kosovo-Metohija. Die Klöster Visoki Decani, Gracanica, das Patriarchatskloster in Pec und die Gottesmutter-Kathedrale in Prizren gehören zum UNESCO-Welkulturerbe. Das Patriarchatskloster in Pec war der traditionelle Sitz der serbischen Patriarchen seit dem Mittelalter und stellt auch heute noch das spirituelle Zentrum der SOK dar. Auch untersteht das Kloster unmittelbar dem Patriarchen. Einer der Titel des Oberhaupts der SOK ist „Erzbischof von Pec“. Am 3. Oktober soll der am 22. Januar gewählte Serbische Patriarch Irinej, das 45. Oberhaupt der SOK, in Pec feierlich inthronisiert werden.

Das dritte Forum der Allianz der Zivilisationen fand vom 27. bis zum 29. Mai in Rio de Janeiro statt. Die Organisation wurde im Jahre 2005 auf Initiative Spaniens und der Türkei von der UNO gegründet. Sie widmet sich der Erforschung von Polarisierungen zwischen Gesellschaften und Kulturen der Welt. Ziel sei es, Extremismus zu bekämpfen und soziale, religiöse und kulturelle Barrieren zu überwinden. Ihr jetziger Generalsekretär ist seit 2007 Jorge Sampaio, der ehemalige portugiesische Staatspräsident.

SOK AKTUELL

Informationsdienst der Serbischen Orthodoxen Diözese für Mitteleuropa

Serbische Orthodoxe Diözese für Mitteleuropa

Obere Dorfstraße 12

D-31137 Hildesheim-Himmelsthür

www.diozese.eu

Видовдански Марш * Пријаве су у току ! *

Видовдански Марш

//

* Пријаве су у току ! *

Ходочашће од Београда до Газиместана

Видовдански марш се као традиционална, ходочасна манифестација уз Благослов Патријаршије Српске православне цркве одржава сваке године на Видовдан. Основни циљ марша је подршка Србима на Косову и Метохији и јачање вере и духа кроз подвиг дугог и мукотрпног пешачења, а посебно кроз обилазак и поклоњење светињама православних цркава и манастира. Марш креће 14. јуна молебаном у Храму светог Саве на Врачару у 11 сати, а затим се полази на двонедељни пут дуг 317 километара и прелази око 30 километара дневно. Овај покајнички марш је наш вапај Богу за спасење српског рода. Марш је отворен за све људе добре воље и намера, као и народности који се саосећају са страдањем нашег народа. У протеклим маршевима, придруживали су се и људи из Француске, Пољске и наравно браћа из Русије, који су ту сваке године. Иницијатори, покретачи и организатори Видовданског марша су млади људи одани Отаџбини, не равнодушни према страдању свог народа на Косову и Метохији. Организатори видовданског марша су родољубива удружења: Студенички круг, Свесловенско књижевно друштво и Покрет 1389.

Example content image

Рута кретања видовданског марша

14. јун: Космај, преноћиште и покрет рано ујутру;
15. јун: Младеновац;
16. јун: Топола;
17. јун: Крагујевац;
18. јун: Кнић;
19. јун: Краљево;  20. јун: Маглич;
21. јун: манастир Студеница;
22. јун: Ушће;
23. јун: Рашка;
24. јун: улазак на Косово и МетохијуЛепосавић;
25. јун: манастир Бањска;
26. јун: Звечан;
27. јун: Косовска Митровица;
28. јун: Грачаница и Газиместан.

Руту кретања за људе који се придружују изван Београда, можете погледати овде

РУТА КРЕТАЊА -мапа

ЕТНИЧКА МАПА КОСОВА

Погледај »

Dr Radojka Praštalo Vladimir DVORNIKOVIĆ ( 1888-1956) “KARAKTEROLOGIJA JUGOSLOVENA”

Dr Radojka Praštalo

Vladimir DVORNIKOVIĆ ( 1888-1956) “KARAKTEROLOGIJA JUGOSLOVENA” 1939, reprint PROSVETA 1990., 1066 stranica i 2000.,1072 sa predgovorom Vladete Jerotića.

Knjiga je impresivno, svestrano  naučno djelo u čije stvaranje je autor uložio  sve svoje znanje, životno i radno iskustvo, energiju i ljubav.  Nevjerovatno je koliki je broj naučnih radova, uglavnom inostranih, autor citirao. A još više je unio svojih analiza i svojih  rezultata istraživanja. Za ovakvo djelo  inspiracija mu je svakako bio Jovan Cvijić, pa se  može smatrati da je Dvorniković nastavio upravo tamo gdje je Cvijić stao. Medjutim, on nije išao samo u dubinu, već i u širinu. Impresivna je njegova multidisciplinarnost i poznavanje  dodirnih nauka, kao što su  lingvistika, muzika, filozofija, psihologija,  biologija, anatomija, Frojdova psihoanaliza,  i sl., tj sve što ima ikakve dodirne veze sa karakterologijom.

U svom predgovoru drugom reprintu, Vladeta Jerotić, između ostalog, kaže:

“Dvorniković se iskreno i sa razlozima zalagao za jedinstvo i zajedništvo Jugoslavije. On nije bio zaslepljen idejom jugoslovenstva niti ju je prihvatio nekritički; on je jasno uočavao sve što je različito kod naših naroda. Smatrao je da tih različitosti i treba da bude, ali je strepeo od njihovog preovlađivanja u mogućem raspadanju nikada učvršćenog jedinstva jugoslovenskih naroda.” A ja bih dodala: Dvorniković se zalagao za  ujedinjenje južnoslovenskih naroda na naučnoj, a ne na političkoj osnovi, a to je dobro utemeljio svojim naučnim radom. Nažalost, zbog i javnog iznošenja rezultata svojih naučnih istraživanja on je proganjan još za vrijeme studentskih dana u Beču od strane AU monarhije, koja mu je zbog toga obustavila i stipendiju. Kad je nakon sticanja doktorata  postao profesor na zagrebačkom sveučilištu, stigla ga je ista sudbina, što zbog toga što je bio mnogo bolji u struci od svojih kolega, a što zbog  nepodesnosti njegovih naučnih tvrdnji  o porijeklu balkanskog stanovništva koja  se kosila sa političkom pretenzijama hrvatskih političara. Zbog toga su ga penzionisali 1926. kad je imao samo 38 godina! Nakon toga je otišao u Beograd gdje je još izvjesno vrijeme radio u ministarstvu obrazovanja, da bi ga  i od tamo prije vremena uklonili da im ne smata, pa je 1938. ponovo penzionisan i to trajno! Jedini koji je bio svjestan grandioznosti njegovog djela bio je knjižar i izdavač Geca Kon koji ga je materijalno pomagao da dovrši svoje kapitalno djelo KARAKTEROLOGIJA JUGOSLOVENA, štampano  1939.  godine u Beogradu.  U tom djelu je on pokazao i dokazao koliko su stanovnici  Kraljevine Jugoslavije bili međusobno slični, mada su  neki  žarko željeli da budu različiti i u tom smislu se upinjali iz petnih žila, te tako doveli do svih potonjih  stradanja  našeg stanovništva. Inače, njegova nepotpuna bibliografija broji oko 470 naslova, a ostavio je i vrlo lijepe i živopisne akvarele.

Dvorniković je bio  veoma osjećajan čovjek. Naime, on je veći dio života proveo sa ženom koju je pjesnik Jovan Dučuć zaveo, unesrećio i ostavio, čime je postao svjedokom ove velike tragedije.  Glumica Jovanka Jovanović, ranije udata za trgovca Todorovića, razvrgla je svoj prvi brak upravo zbog nasrtljivog pjesnika Dučića i otišla sa njim u ambasadu u Sofiju, gdje mu je  rodila sina Jovicu, koji će sredinom tridesetih godina počiniti samoubistvo. Možda je baš zbog svega toga Dvorniković  smatrao poetu uzorkom tog hajdučkog mentaliteta, koji uvijek sudbini pojedinca pretpstavlja mutnu i maglovitu sudbinu kolektiviteta.

Pišući o hajdučkom hercegovačkom mentalitetu kao glavnom uzroku naših velikih političkih zala, profesor Zagrebačkog sveučilišta dr Vladimir Dvorniković je ovako skicirao njegove protagoniste:

“To su ljudi puni neispravnosti i podmuklosti prema ljudskom društvu. Uvek su spremni na prepad, otvoreno i podmuklo postižući uspehe, ne toliko svojim sposobnostima i radom, koliko stalnim razvijanjem svojih protusocijalnih nagona.  Hajdučki tip posjeduje veliku socijalnu prodornost, jer ne mari za društvene norme niti pravila, nego ih ruši da bi postigao svoj cilj. “ Najveći” Srbi i Hrvati dolazili su uvijek iz Hercegovine, mada su rodovsko-genetski uvijek bili bliži jedni drugima, negoli autohtonim Srbima ili Hrvatima. A ta njihova ljubav prema naciji svodila se isključivo na ambiciju da oni budu njezini glavni predvodnici, ratnici, pjesnici, glavni ideolozi i tumači.”

U enciklopediji JLZ-a iz perioda real-socijalizma, Dvorniković jedva da se i pominje: samo sa tri reda teksta u kojima je navedeno da je bio sveučilšni profesr, filozof i pisac. O njegovom kapitalnom djelu KARAKTEROLOGIJA JUGOSLOVENA, koju je inače posvetio svojoj supruzi Jovanki,  ne piše niti jedna jedina riječ!

Prava je šteta što je ovakav sveobuhvatan i opsežan naučni rad, koji je mogao  pravilno usmjeriti  južne Slovene, 1945. godine ZABRANJEN! Ova knjiga je  odstranjena iz svih biblioteka, a ime Dvornikovića, kao ni Cvijića, NISU SE SMJELA NITI SPOMENUTI  za čitavo vrijeme trajanja real-socijalizma. Pa čak ni kad je Broz umro, njegovi  “nastavljači” su još uvijek onemogućavali reprint ovog kapitalnog djela, tako da se on pojavio tek 1990., tj suviše kasno da bi mogao polučiti svoje pozitivne rezultate. Rat je tada već počinjao, pa ovakve knjige više niko nije čitao. Nažalost…

A njegov autor je u toku svog života stalno bio proganjan, počev od strane austrougarske vlasti koja mu je zbog njegovih naprednih misli i objektivnih naučnih radova obustavila stipendiju, a zatim od iskompleksiranih i inferiornih  „kolega“ na zagrebačkom sveučilištu koji su se bojali takve konkurencije, pa do Brozovih bezumnih aparatčika, tako da je čitav život živio u oskudici. A na kraju, optužen od komunista kao „revizionista“ umro je  pod sumnjivim okolnostima u beogradskoj bolnici prilikom rutinske (!?) operacije žuči 1956. godine u 67 godini života. Danas je gotovo zaboravljen, kao svi veliki ljudi koji su zadužili južnoslavenske narode. Međutim, redakcija obrazovnog programa RTS je nedavno ( 2009.) u okviru ciklusa dokumentaraca  pod nazivom ZABORAVLJENI UMOVI SRBIJE, njega uzela kao prvog, u želji da mu se bar tako oduži za njegovo grandiozno djelo.

Je li karakter  nepromjenjiv?

Osnovni činioci karaktera se nasljedjuju, ali se karakter u cjelini, ne može smatrati nepromijenjivim.   ( Savremena nauka smatra da se najviše do 30% karaktera nasljeđuje, a ostalo se stiče odgojem, okruženjem i sl. Medjutim, i na tih 30 % se u izvjesnoj mjeri može uticati).

Kako se odredjuje karakter jednog naroda?

Da li je to uopće moguće ili se ipak mora ograničiti na karaktere samo plemenskih i regionalnih tipova? Ovo pitanje se nametnulo kao rezultat teškoća i protivrječnosti u koje se redovito zapada pri pokušaju da se odredi karakter jednog naroda, npr. Francuza, Nijemaca i dr. U svim takvim pokušajima javile su se nepremostive teškoće, a čini se da su najveće one koje su se javile pri pokušaju određivanja karaktera Slovena, a protivrječnosti koje su se  pojavile idu od  mišljenja o dobroćudnoj slavenskoj duši do  svireposti i podmuklosti. Jedno od poznatijih mišljenja o Slovenima je ono koje tvrdi da su slovenska slabost i beskarakternost, te naklonjenost međusobnim zadevicama i zavist krivi što  su Sloveni ostali zarobljeni i politički neslobodni ( pisano pre I svj. rata). Što je razlog tolikim razmimoilaženjima? Vjerovatno činjenica da karakterologija nije egzaktna kao matematika, ali i činjenica da  jedan narod nije homogen i da svi njegovi članovi ne moraju nužno poticati od istog plemena, što  se u trenutku razmatranja karaktera nedovoljno zna. Zato je opravdano posmatrati karakter  jednog naroda regionalno, što je radio Cvijić. Nakon njega je to nastavio Jovn Erdeljanović, a velik doprinos karakterologiji je dao i njemački slavist Gerhard Gezeman. On je, kao i Cvijić, dao sintezu o našim  etničkim i kulturnim grupama u svojim djelima “TIPOLOGIJA NARODNOG KARAKTERA SRBOHRVATA” i “CRNOGORSKI ČOVEK” i u mnogobrojnim naučnim člancima.

Pojam rase

Obično se misli da su ljudske rase bijela, crna, žuta i eventualno crvena!  Međutim, nauka pod rasama smatra sasvim nešto drugo, dok su ova obilježja  koja  se odnose na boju kože više vezana za klimatske  uslove u kojima je čovjek živio.Dakle, antropološko lice današnje Evrope i susednih dijelova Azije je:

  1. svjetlo obojeni rasni tipovi sjeverne evropske nizije ( nordidi , istočno-evropidi)
  2. tamnije  obojene rase okrugle kratke lobanje ( alpinci, dinarci, armenidi turanidi)
  3. crnokose dugoglavce južnog pojasa ( mediteranci, orijentalidi)

Ispod ovog pojasa, u Africi, nastavljaju se negroidi, indidi, dravidi. Bez obzira na sva mješanja, jasno je da su rase uglavnom vezane za izvjesne geografske i klimatske pojase. Shodno  tome, evropsko stanovništvo je  kombinacija ovih rasa: nordijske, mediteranske, alpiske, istočnoevropidne ( baltičke) i dinarske

( ranije nazivana jadranska rasa).  Ali, oni su  se izmiješali i sa orijentalidima, turanidima, mongolidima i dr., tako da se antropolozi  često ne slažu u pogledu određivanja glavne rase ili podrase.

Glavne osobine ovih rasa su:

  1. NORDIJCI: stas visok i vitak  oko 175 cm,  ramena široka, noge dugačke, lobanja dugačka sa strane spljoštena, potiljak izbočen, lice dugoljasto,  crte oštre, vilice izrazite, usta uska, uvo maleno. Obrve ravne, nos uzak, oči svetle, srednje veličine, koža tanka i blijeda sa providnim venama, kosa plava ili crvenkasta, tanka, glatka i mekana
  2. MEDITERANCI: maleni 161m, sitnije strukture, uzanog lica i zadebljalih usnica, Čelo okruglasto i onisko, obrve u visokom luku, nos uzak, ravan ili povijen, kod nosnica zadebljao, oči tamno smeđe i velike, koža tamnija i neprozirna, kosa tamnosmeđa ili crna, katkad kovrčasta.
  3. ALPISKA: onižeg rasta 1.63, kratkih nogu, skloni debljanju, vrat obao, prsti kratki, lobanja okrugla, vilica široka,  brada obla, često dvostruka i neistaknuta, zubi nezbijeni ( za razliku od drugih evr. rasa), lice široko, okruglo, kesice pod očima i naslage sala, usta povelika, uši odskaču od glave, nos kratak, tup i spljošten, čelo široko i oblo, oči smeđe, malene i pliće smještene nego kod drugih evropskih  rasa,  koža žućkasta ili smeđa, bore se rano javljaju, kosa tamna, debela i kruta, opšti utisak mongoloidnosti.
  4. ISTOČNO-BALTIČKA: srednji ili omanji rast 1.64, široka ramena, snažan kostur, krupni i mišićavi, vrat širok i kratak, ruke i prsti kratki, lobanja velika kratka i ćoškasta, donja vilica široka, lice široko ispljošteno, bez izrazitih crta, usta velika, uho veliko i pritisnutouz glavu, nos debeo spljošten i širok,  obrve visoke, oči sitne, malo ukoso položene, koža malo žućkasta, kosa vrlo svetla, brada slabo raste. I ova rasa ima nešto mongoloidno, iako je svjetlije kompleksije.
  5. DINARCI: stas visok i vitak, 1.74 do 1.78., kosti jake, mišići razvijeni, ruke i noge dugačke, vrat dugačak i snažan, lobanja kratka, često na potiljku ravna kao odsečena, tjeme  visoko. Donja vilica izrazita, malo napred isturena,  Lice usko dugoljasto, crte oštre, čelo visoko, poširoko, natrag zabačeno, nos visokog korijena, dugačak i istaknut, često kukast, brada široka i masivna, usta široka, usne jake. Oči velike tamno smedje, duboko položene. Obrve izbočene i jako svedene. Koža zagasita smeđa, kosa tamno smeđa, jače debljine, katkad kovrčasta. Brada gusta i jaka.
  6. ARMENIDI srednje visine, snažni, debeli, nos veći nego kod dinaraca, povijen kao da visi iz lica, lice šire nego u dinaraca, jagodice niže, usne debele, koža zagasite boje, kosa i oči tamne.

Ako ove rasne tipove uporedimo jedne sa drugim, vidjet ćemo

-da nordijci i dinarci pokazuju znatne sličnosti

-da laponoidne alpince, istočne evropide ( baltičku rasu)  spaja kompleks centralnazijskih mongoloidnih osobina., i da prema nordijsko-dinarskoj grupi predstavljaju jasno odvojenu grupu, iako i među njima ima znakova međusobnog ukrštanja.

Na osnovu gore izloženog se vidi da je Evropa samo poluostrvo Azije, jer većina tih “evropskih” rasa su u stvari samo udaljeni ogranci azijskih rasnih formacija. Jasne granice rasprostranjenosti ovih rasa na evropskoj karti ne mogu se naznačiti, jer su neke rase zastupljene gotovo po svim evropskim zemljama, a i inače, ove rase, u mješavinma sa raznim varijetetima, prelaze jedna u drugu.

Dinarci zauzimaju u svom jezgru dugački zapadno-balkanski krečnjački plato od Istre i Alpa sve do Epira sa većim ili manjim ograncima po  Panonskoj niziji, a i šire tako da ih ima i u Osetiji, Gruziji itd. Na jugoslavenskom području dinarci su najjače zastupljena rasa. Pored njih još su zastupljene: nordijska u  velikom dijelu Slovenije i Južne Srbije, , laponoidno-alpinska u Bačkoj i Banatu, ali i po čitavoj Jugoslaviji, istočno-baltička u Sjevernoj Hrvatskoj,  i nešto mediteranske u jadranskom pomorju. Mongoloidi i turanoidi su nešto zastupljeni u Sjevernoj Hrvatskoj, Vojvodini,  i istočno-srpskim predjelima uz bugarsku granicu.

Dakle, može se zaključiti:  Rasni sastav Jugoslavije bi izgledao ovako: Najveći dio pokazuje jasno izražen majoritet armenoidnog rasnog elementa ( dinarskog ) Taj  majoritet popraćen je minoritetom laponoidnog rasnog elementa koji zauzima drugo mjesto.  Ostale komponente igraju sporednu ulogu.  Ova antropološka provincija obuhvata Hrvatsku sa Slavonijom, Bosnu, Hercegovinu, Crnu Goru, Dalmaciju i raniju Kraljevinu Srbiju, bez njenih istočnih predjela.

Albanci imaju pretežno osobine dinaraca, dok jedan dio ima osobine Lezgijaca sa sjeveroistočnog Kavkaza. Kavkaz je u mnogome ključ za razumjevanje  jugoslovenske etnike.

Stara prednjeazijska rasa najbolje izražena u historijskom narodu HETITA, danas je zastupljena kod Jermena, Kurda i Jevreja.  Već prvi pogled ukazuje na sličnost njih sa dinarcima, što nije čudo jer historija zna da su prednjeazijsci prelazili na Balkan, a taj armenoidni element su vizantijska i turska migracija samo krvno pojačale na Balkanu, bez obzira na neku raniju zajedničku rasnu prapodlogu iz prehistorijskih vremena. Dakle, prelaz prednje-azijskih jermenskih oblika na Balkan doveo je do stvaranja dinarske rase.

Uticaj zemlje i prirode na karakter

Rusi i Poljaci su tipični narodi nizije. Ruska ravnica je uzrok ruskoj tregediji, jer cijela ruska historija pati od nedostatka gorske energije. Stanovnik nizije nema otpornosti, pa se pretvara kroz vijekove u bezobličnu masu, a to se ispoljava i u njegovom jeziku. Ruski i poljski najmekši su jezici Evrope, a gramatika im je razdrobljena kao zemlja. Kultura se doduše stvara u nizini, ali iz gorštačke energije koja u nju silazi. Slično se stvara i kultura juga iz sjevernjačke energije. Nizinac je amorfan u svemu i otuda njegova anarhičnost. Zato je dobar za diktaturu i apsolutizam. Severnjačkim pejsažom se objašnjava njihova natmurenost i suvoparnost. Ljudi iz tih krajeva slabo imaju smisla za umjetničke boje i oblike.  Moralnu čvrstinu starih nordijskih Germana antropolozi objašnjavaju surovom klimom. Također tvrde da su zato oni doprinijeli stvaranju više kulture nego južnjaci.

Što se tiče nas na Balkanu, nama klima nije smetala da budemo prosperitetni, ali nam je smetalo gentsko naslijeđe poteklo iz Male Azije, prednje Azije, a možda i Afrike.

Poslije saznanja da nema nikakve “slovenske rase”, oznaka Jugoslavena kao slavenskog naroda više ne može zadovoljiti!

Ako su Rusi i Poljaci Sloveni, zar naši dinarci sa svojim crnim očima, orlovskim profilom i svojom duševnom prirodom- mogu još uopšte biti Sloveni? Čak niti imena SRBIN i HRVAT nisu slovenskog porijekla! Pretpostavlja se da riječ HRVAT potiče od  staroindoevropskog KARPAT-kamen, a SERB-ljudi, od predindoevropskog  kavkaškog!

A i Turci, prije nego su nam došli, izmješali su se sa našim rasnim rođacima iz prednje Azije i došli nam već kao krvni rođaci! Tako su Turci, koji su primarno bili  mongolske rase,  k nama došli sa manje mongolske a sa više prednjeazijske krvi.  Istina, Turci nisu masovno prelazili na Balkan, tako da danas njihovih ostataka ima samo  duž istočne obale Vardara, niže Skopja. Pri tom moramo odvojiti poislamljene Arnaute, kao i naše bosanske i novopazarske muslimane, među kojima je tek po koja kap turske krvi.. Turci su također, u svoje balkanske provincije dovodili i razne neturske, azijske i afričke elemente ( Tatari, Čerkezi, Kurdi, Jermeni, Perzijanci, Cigani, Arabljani i  negroidi, dr.) Svi su oni ostavili svoj genetski materijal na Balkanu, a sa njim i duhovni.

Ova reorjentalizacija srednjevjekovnog slaveniziranog stanovništva u kojoj su  Turci inače kulturno neproduktivni, bili samo posrednici  u reorjentalizaciji duhovnih i u neznatnoj mjeri  fizičkih  osobina,  predstavlja najzamršeniji čvor  etnogeneze naše duše.

Stratigrafija ( slojeditost) narodnog karaktera. Povremeno se izdvoji neka karakterna crta kao rudiment ili atavistička iskrica koji nas podsjete kakvi smo još negdje u dubini i kakvi smo nekad bili.  Navedimo nekoliko primjera da bismo vidjeli širinu koju obuhvata zakon atavističkih vrćanja ili tzv. karakterna regresija. Tako, npr. nevjerovatna snaga trpljenja ima u sebi nešto praslaveensko i tupo azijsko-mongolsko. Hajdučija sa kojom se bore još nemanjićki organizatpri države potiče iz vlaškog i starobalkanskog elementa, a pretpostavlja se da su je oni genima baštinili od Ilira i drugih starobalkanskih plemena. Sadistička svirepost potiče iz turske epohe, a oni su je donijeli miješajući se sa prednjeazijatima koji su poznati po svireposti. Smatra se da većina takvih organsko-karakternih crta potiče iz tih dubljih slojeva jugoslavenske psiho- stratigrafije.

Za karakter čovjeka nije važno kolika je njegova vitalna snaga, već kako se ona ispoljava u dodiru i sukobu sa svim faktorima života, tj kako on raspolaže svojom životnom snagom i svojim sposobnostima. Bogatijim narodima bilo bi nemoguće shvtiti sa koliko bijednim uslovima života može da se zadovolji naš čovjek, tj u čemu sve on oskudijeva.  Najbolji dokaz složenosti njegovog karaktera se ogleda u izmjeni njegove životne ritmike: od heroizma žrtve do heroizma djela, tj. moći podnijeti i  moći se boriti. To proizlazi iz nordijsko-turanske ofenzivne  rase, a zatim iz slavenske pasivne, što oboje u sebi spaja naš tipični čovjek.  Ali, iz goleme snage trpljenja može da se rodi  apatija, što je kod nas itekako posvuda vidljivo. Osim toga, nas kroz historiju prati herojski duh požrtvovanja i uzaludne žrtve, što ima prizvuk perverznog mazohizma, ali i ratno lukavstvo i borbena dovitljivost. Sav taj tzv. ratnički karakter izazvan je nevoljom o odbranom, a ne osvajačkim instinktom.

Naš jezik svojom osnovnom strukturom je u srodstvu sa grčkim, latinskim germanskim, indijskim, iranskim, armenskim, albanskim i baltičkom grupom indoevropskih jezika ( litvanski, letski i staropruski). Smatra se da su čakavsko i kajkavsko narječje ( a naročiti ruski jezik) bliže praslovenskom i to  se vidi po njihovim arhaizmima i melodičnosti i akcentuaciji tj. “zvuku duše” koji iz tih jezika osjećamo.  To je štokavcu strano. Dok kajkavac i Rus vole koristiti deminutive, štokavac voli augmentative! Ovoj duboki akcentski  jaz se tumači ulaskom nekog stranog, neslovenskog psihološkog elementa u štokavski govor. Štokavski je naprosto “stvrdnuti” slavenski govor i ne može se više smatrati “pravim” slavenskim govorom. Smatra se da mu je  tu osobinu dalo starobalkansko stanovništvo sa koim su se pridošli Slaveni stopili, a zadržao je slavenske karakteristike samo po rubnim područjima gdje je taj balkanski element bio znatnije razredjen. Upravo na taj način su nastajali i razni dijalekti, kad bi se neki jezik na neki način nametnuo nekome tko ima drugačiju unutrašnju psihologiju, pa ga on onda “prihvati” na svoj način ( sa svojom akcentuacijom, melodikom i sl)!

Volja i radna i produktivna sposobnost Jugoslavena. On nije čovjek čvrste volje kao npr. nordijac, već je po tom pitanju sličniji južnjcima i orijentalcima. Doduše, same pokretnosti u smislu psihičke dinamike ima u nas više nego u Nordijaca, ali bez koncentracije i racionalizacije, te se u tom smislu može reći da se  gotovo potpuno “denordizirao” naš čovjek.  Zato savlađivanje prepreka upornom energijom i istrajnim radom, jaka volja kao pokretač u socijalnoj aktivnosti nije više domen nedovoljno usredsređeng jugoslavenskog karaktera. Zato su i svrstani u lenje narode, za koje je karakteristično ono “sutra ću”. Zbog toga ništa ne završe  i ne urade potpuno. Samo nije sigurno da li to vuče od Ilira ili sa orijenta ili je ono ilirskih gena prigrlilo ono orijentalnih običaja kao što su seir, javašluk, ćeif, rahatluk, sevdah i sl. što im je “leglo”.  A rad je smrt svakog junaštva i viteštva!

Ta lijenost je upropastila i potencijalni intelektualizam našeg naroda, lukavo se sakrivajući pod fasadu navodne genijalnosti. Naročito se negativno o takvim kvaziintelektualcima izražavao veliki prijatelj našeg naroda dr Arčibald Rajs, a njegovi opisi kvaziintelektualaca su  primjenjivi i na današnju  kvaziintelektualnu “elitu”.

Zato se sa žaljenjem mora konstatovati da je malo jugoslavenskih intelektualnih ljudi prozrelo tajnu radnog uspjeha: kontiniutet i doziranost koja najzad dovodi do većih rezultata. Zato sa podozrenjem gledaju na takve kao što su Tesla, Jagić, Ruđer Bošković, Jovan Cvijić, Vlaho Bukovac i sl.  za koje odmah sumnjaju da nisu naše gore list, pa ih guše i proganjaju, te oni moraju otići iz svoje takve sredine. Teško je naći zemlju u kojoj bi se rad susretao sa tolikom podozrivošću i u kojoj su sposobni i vredni tako uporno gonjeni kao zvjerad kao što je to kod nas!  Lijena neproduktivnost i zavidna pakost najbrži su i najstroži kritičari!

Aljkavost, površnost i nedostatak radne savjesti, a da i ne govorimo o rudimentarnom osećanju dužnosti, bitni su sastojci u jugoslavenskom etosu rada. Cvijić je došao do zaključka da među 20 ljudi  valjane inteligencije ima  možda jedva  jedan s  jakom  voljom. .Dakle definitivno: ODSUSTVO KULTURE RADA!

Da bi se to promijenilo treba  sa patrijahalne, orijentalno-epske ritmike života preći na modernu, sitniju i ujednačeniju koja jedino može polučiti rezultate rada, a to znači da se seljački sloj koji puni gradove treba tranformisati u građanski. Ali kako, kad niko na tom ne radi? Naši najveći gradovi Beograd i Zagreb su između dva svjetska rata imali  cincarsko- levantsku i njemačko jevrejsku građansku strukturu, koja se slabo miješala sa pridošlicama koje su hrlile u gradove nakon raspada seoskih zadruga. Slično je i sa primorskim gradovima gdje su građanstvo sačinjavali romanski  i osvajački potomci, a svako tko je došao iz zaleđa, za njega se govorilo VLAJ OSTAJE VLAJ!

Drugarska solidarnost ne samo da je slabo razvijena, nego se često praktikuje i “prljava konkurancija”, uzajamno gonjenje i mrcvarenje, samo da bi se izvukla neka lična korist, bilo materijalna bilo patopsihološka. Jugoslavenska ćud, naklonjena ekstremno obojenim emocijama, voli drugom pokaže svoju moć, pa zato Jugosloven nije dobar i snošljiv šef, ni kao viši, a pogotovo ne kao niži. Ako je taj još na nižem stupnju opšte kulture i obrazovanja , (poluintelektualac- što često biva), njegov nagon da iskali svoju moć nad drugim i još uz osvetu, ispoljit će se time jače i otvorenije. Naročita strast mu je udesiti situaciju tako da bude moljen i opet ponovo moljen.

Postoje dvije osnovne crte u skali socijalnih oblika koje karakterišu naše stanovništvo:

–         težnja da se život uokviri sa što manje socijalne stege , tj izbijanje individualnog u svemu socijalnom, i

–         uporno čuvanje biološke srodničke osnovice društvene zajednice ( odakle se  izrodila sklonost ka nepotizmu).

Razlog za to je činjenica što je naš narod kroz vijekove zaustavljan u svom kulturnom razvoju, pa je mogao samo sporo i teško da se uzdiže iznad svoje prvobitne primitivne ( plemenske) homogenosti. Zato mu je čulo za više oblike društvenog života zakržljeno, tj. nije se ni razvilo.

Tako bi  čitajući Dvornikovića morali da se zapitamo: “Sve je to dobro i lijepo: imamo temperamenta i vitalnosti, stvaralačke fantazije i umjetničkog dara, a ni sa umnim sposobnostima ne stojimo rđavo.  A ipak nam ide loše! Zašto?

Možda zato što su individualističke crte našeg stanovništva prepoznatljive uglavnom po negativnim moralnim formama sadržanim u pojmovima zlobe, zavisti, sujete i egocentrizma,  što bi slabilo širenjem socijalnog radiusa, a to  se kod nas veoma sporo odvija. Jugosloven je naprosto tip čovjeka koji je zaokupljen sam sobom, što nije čudo s obzirom da onaj tko sam mnogo pati i  strada  otupi za drugoga, pa je manje osjetljiv i u svojoj i u tuđoj nevolji. Altruistička sentimentalnost i osjećajna obazrivost prema drugima ne odgovara krutom životnom stilu čovjeka borca.  U vezi sa tim je vjerovatno i velika nepovjerljivost i zatvorenost, naročito seljaka.  Zato se  kod nas još i danas pojedinac osjeća sigurnim samo u naslonu na svoje, pa se zato vrline patrijarhalnog svijeta ne mogu naprosto presaditi u iznadpatrijarhalno društveno uređenje. Transformiranje patrijarhalnih vrlina u etičke vrline više i komplikovanije društvene sredine i strukture vrlo je težak i spor proces.

Jedan pronicljivi Francuz- Pajo ( J. PAYOT) je o maniji politiziranja u svojoj domovini rekao: “ Oni što vladaju trebalo bi samo da osiguraju red, tj da  spreče nemirne, nestalne budale da ne smetaju onima koji rade.  Policija i dobri, brzi i nepristrasni sudovi, kao i dobra narodna odbrana- to je njihov posao! A da bi to mogli, moraju za svaki taj posao angažovati stručnog čovjeka. “

Nažalost, kod nas takvih u vlasti nije nikad bilo…

Zaključak

Ko su uopšte Jugoslaveni među ostalim narodima sveta? Jugoslaveni predstavljaju jednu etničku individualizaciju koja je na balkanskoj, evro-azijskoj, prelaznoj zoni nastala iz više slojeva i ukrštanja. U većem stepenu nego mnogi drugi narodi, oni su narod višestrukog porijekla, sa još vidljivim tragovima rasne i istorijske složenosti. Praslovenski, sjevernjački i južni starobalkanski element, sa još neobjašnjenim dubokim preistorijskim i istorijskim vezama sa Malom Azijom- to bi bili osnovni činioci u postanju i formiranju jugoslavenskih etničkih tipova.  Ovi glavni etnogenetički elementi dali su ujedno i osnovne crte današnjim regionalnim podtipovima i varijetetima među Jugoslavenima. U tom nordijsko-balkansko-maloazijskom amalgamu razaznaju se glavni prvobitni elementi i slojevi od sjeverozapada prema jugoistoku jugoslavenke etničke teritorije. Autohtoni balkanski tip izbija u toj kombinaciji najjače ( kao kod Francuza keltski ili Španaca iberijski).Nordijski trag- sa svojim praslovenskim sjevernjačkim elementom gubi se na dubljem Balkanu sve više na starobalkanskom i mediteranskom životnom tlu.  Pored praslavenskog donesenog sa sjevera i balkanskog na jugu primljenog elementa, u jugoslavenski etnički sastav  ušao je i turanoidni, mongoloidni i centralno-azijski element U tom liku balkanski iliroidi, antropološki rečeno dinarci, daju osnovnu dominantu stanovništva Jugoslavije. ( vidi kartu!). Tako su se Sloven i Balkanac stopili u jedno, a slovenska osjećajnost i balkanska životna dinamika dali su  ono specifično u pogledu harmonije ili disharmonije, fizički vitalitet i psihički model u fantaziji, borbi, radu, u socijalnom, etičkom i političkom ponašanju, mišljenju i vjerovanju.  I naklonost   ka ekstremizmu ( crno-bijela tehmika) u svim oblicim životnog reagovanja, počevši od naglih emocionalnhih prelaza iz depresije u eksitaciju, pa do kratkog i slabo  iznijansiranog razmaka između moralnih krajnosti surovog egocentrizma i bolećive ganutosti, potiču iz ovog osnovnog prastarog i nikad do kraja izmirenog dvojstva. Jugosloven je tip čovjeka koji suviše strasno i bolno osjeća svoje lično ja. Borac i slobodoljubac, sujetan i žučan, on će  i život da položi za druge, za ideju, naciju, vjeru. Međutim, u socijalnom i etičkom sklopu teško i mučno popušta i podvrgava svoje lično Ja. I najmanji ustupak drugome od njega se krvavo i bolno otkida. U tom smislu Jugoslaven je individualista od rase i inata!

Prema njegovom cjelokupnom bujnom unutrašnjem životu, pa i vrlo razvijenom i utanačenom socijalno- etičkom osjećanju ( bogat etički riječnik), moralno ispoljavanje na djelu zaostaje daleko  gotovo je rudimentarno prema bogatstvu unutrašnjih moralnih dispozicija ( poslovice, etička filozofija, običaji) Primjena priznatih i opšte usvojenih moralnih načela i kriterija na svoju sopstvenu ličnost vrlo je zakočena i teško se izvršava.  Zato nema grižnje savesti i prezira samog sebe. Ova oralna nedosljednost, etička nelogičnost i nesimetričnost zakočenog etosa, a otkočenost biosa prikazuje često Jugoslovena kao socijalno i etički nedovršenog čovjeka, čega je on sam rijetko svjestan.  To znači da on nije zao, ali mu teško pada da bude dobar! To je kao leća koja mnogo zraka prima, ali ih ne lomi kako treba i ne skuplja u jednom žarištu.  Zbog toga  iako receptivne duše, ipak je slabe realizibilnosti volje, tj ostaje zakočen, slab i neizražen. N putu  aktivne i stvaralačke ličnosti stoje mu na putu njegovi kompleksi.  Zbog toga mnoge njegove duševne snage se ne spajaju i ne pojačavaju uzajamno nego se međusobno koče i sputavaju, pa on cjelokupnom formom svoje duše predstavlja  se lošijim od mnogih drugih, inače duševno siromašnijih i slabije obdarenih naroda, ali u svom karakternom sastavu bolje usklađenih naroda.

Prema tome: Jugoslaven nije ni sjevernjak, ni južnjak, ni istočnjak ni zapadnjak, ni potpuno slovenski, ni potpuno neslovenski i osjećajan i racionalan na svoj način, i mekan u dubini i otvrdnuo  na površini, i jagnje i vuk. On je  u cjelini tip duboke balkansko-slovenske odbrambene vitalnosti, jake osjećajne ekstremnosti, brlo bistrog i izoštrenog uma, ali za rad i stvaranje nedovoljno usredsređene i kristalisane volje i bez određenog i koncentrisanog smjera svih duševnih energija, sem ako se radi o borbi. Zato nije čudo što mnogi kažu da “bi mogao” da “je htio”!

Uklanjanje ove “bi” kočnice predstavlja glavni problem jugoslavenskih duševnih razvojnih mogućnosti. Iskustvo pokazuje da i pojedinac i kolektivitet mogu  reagiranjem na svoje sopstveno primarno biće da postignu i izvjesne  karakterne preobražaje i prilagođenja.. Sa tog stanovišta i čitava kultura ne znači ništa drugo do oslobađanje i razvijanje jednih pozitivnih, a kočenje drugih negativnih duševnih sila i osobina.  Tada ne bi više bilo da je kod nas pojedinac zakočen još u samom sebi, a naš kolektivitet je takav da u njemu još i jedni koče druge. To je naša najvažnija dijagnoza koja nam sama po sebi govori u kom smjeru treba ići i na čemu treba uporno raditi da i mi postanemo napredan i civilizovan narod.

Bogumilstvo

Bogumilstvo je jedna sekta koja se javila kao kritika kršćanstva i to na području koje je ostalo pod dominacijom Grčke katoličke crkve, nakon uzdvajanja Rimske katoličke crkve iz sveukupnog kršćanstva. U vrijeme pojave bogumila već je Grčka katolička crkva počela da sebe označava ortodoknom ili pravoslavnom, za razliku od rimske jeresi. Bogumilastvo se javilo na odručju Bugarske i dobilo naziv popu Bogumilu, koji je imao štošta da zamjeri kršćanskoj crkvi koja se vezala za državu uvlast. Zbog toga su vlasti srednjevjekovnih država proganjale ovu sektu, pa su njene pristalice bježale najprije u Srbiju, a zatim u Bosnu, s obzirom da su ih i vlasti iz Srbije protjerivale. Vlasti u Bosni su bile tolerantnije  prema njima, pa su tu našli svoje utočište, ali ne pod tim imenom, već pod imenom krstjani, dobri ljudi i dr., a crkva se zvala bosanskom. Bogumilstvo  je ustalo i protiv vizantizacije ( u Bugarskoj i Srbiji)  i protiv  latinizacije  u Bosni, tj protiv država koje su pod tim sistemima bile stvorene. Stoga se bogumilstvo može smatrati nekom vrstom “protenstatizma” pravoslavlja na Balkanu, tj najraniji protestantizam evropskog kršćanstva uopšte, koje se prenosi i u zapadnu Evropu pod imenom paterana, katara, albingeneza i valdeneza ( Francuska), vodi do Viklifa, Husa i najzad LUTERA!. Zato se može reći da bogumilstvo nije ostalo samo sekta, već je poprimilo i karakter duhovnog pokreta, baš kao i protestantizam nekoliko stoljeća kasnije.

Vladimir Dvorniković je sin učitelja Ljudevita i učiteljice Marijane, rođen u Slavonskom Brodu. Roditelji su mu službovali kao učitelji  u Gorskom Kotaru, Sarajevu, Zemunu i još kojekuda. Školovao se u Zemunu, Sarajevu i Beču, gdje je i doktorirao filozofiju.  U početku je bio stipendista  Austro-Ugarske, ali su mu 1911 stipendiju obustavili zbog   njegovih naučnih članaka i rasprava, koji se nisu  uklapali u austrougarske koncepcije.

Jedno vrijeme  (do 1926) radio je kao sveučilišni profesor  u Zagrebu, ali je svojim briljantnim umom i širokom obrazovanošću  i tamo zasmetao trojici svojih kolega koji su se  osjećali inferiornim  u odnosu na njega, pa su ga bukvalno protjerali sa ovog Sveučilišta u penziju ( imao je samo 38 godina!)

Poslije toga je otišao u Beograd  gdje je tek 1933. ponovo postao univerzitetski profesor. Ali, za kratko. I tamo je bilo onih inferiornih kojima je smetao, tako da je već 1934. morao da napusti Univerzitet i odlazi u penziju. U narednih 5 godina, zahvalujući  uglednom beogradskom izdavaču pisao je svoje kapitalno djelo KARAKTEROLOGIJA JUGOSLOVENA, koje je štampano 1939.

Osim ovog djela  od neprocjenjive vrijednosti, njegova bibliografija, za koju se smatra da i još nije kompletirana, broji oko 400 naslova iz raznih oblasti. Jedna od omiljenih tema mu je bila karakterologija i psihopatija balkanskog stanovništva, čemu bi  se konačno trebala posvetiti šira društvena i politička pažnja, ako mislimo ikad dostići BOLJI ŽIVOT na ovim prostorima. On nam je to nudio, ali su  vlastodršci u tome   prepoznali sebe  i zabranili da se o tome govori…

Poslije Drugog svjetskog rata bio je bagatelisan od  Broza i njegove klike, tako da je živio u velikoj oskudici i to od prodaje svojih akvarela. Sve ostalo ogromno znanje koje je posjedovao- NIKOM NIJE TREBALO!!

Godine 1956. morao  je na operaciju žuči, koja nije uspjela(!!??), te je nakon te operacije umro. Njegova supruga Jovanka, pozorišna glumica, da bi ga sahranila, morala je prodati sliku Jovana Bijelića, koju  je Dvornikoviću davno prije poklonio sam autor. Nažalost, tako su u našem društvu završavali svi oni PRAVI INTELEKTUALCI koji su svoj život  posvetili općem dobru i koji  su bili u stanju da  vide mnogo dalje od ostalih. Nije bio iznimka ni Vladimir Dvorniković, iako je bio jedan od  najboljih i  najzaslužnijih. A možda je BAŠ ZATO tako i prošao!?

Na kraju ipak da zaključimo: Društva i države koje tako “cijene” svoje najumnije ljude i nisu ništa drugo zaslužile osim propasti, što ih je i snašlo- i Austrougarsku, i Kraljevinu Jugoslaviju i Brozovu Jugoslaviju…. 

Zasto je dr Jovan Deretić pošao ovim trnovitim putem razotkrivanja 150 godišnjih vatikanskih laži?

Dr Jovan Deretić

( podaci  uglavnom iz intervjua: Google- You Tube- Zabranjena istorija Srba 1-10)

Zasto je dr Jovan Deretić pošao ovim trnovitim putem razotkrivanja  150 godišnjih vatikanskih laži? On je porijeklom Hercegovac i u njegovom kraju su seljaci često nailazili na arheološke predmete prilikom  iskopavanja i obrade zemlje.  Jednom prilkom je  on pitao strica odakle to sve u njihovim njivama, a on mu je odgovorio: „To je od nekih naših davnih predaka   još iz doba   davno prije  Rimskog carstva.“ „Kako je to moguće, kad smo mi ovdje doselili u 7. stoljeću?“- pitao je znatiželjni Jovan. „Ne vjeruj u te priče, jer nitko se ovdje nije ni doselio ni odselio. Mi smo ovdje u ovim brdima odvajkada, a ta priča je isto kao ona o 7 ofenziva.“- rekao je stric. Od tog trenutka Jovan je gledao školski  predmet  istoriju drugim očima. Iako ga je sve to veoma zanimalo, nije se usudio otići studirati historiju kod nas, jer je znao da će neminovno dolaziti u sukob sa profesorima koji po službenoj dužnosti moraju zastupati i širiti lažnu službenu historiju. Pokušao je u našim bibliotekama naći knjige antičkih pisaca i historičara, ali- ničeg nije bilo! Sve je bilo sklonjeno ili uništeno!  Tad je shvatio da oni naši jadni navodni  univerzitetski i drugi historičari uopće ne mogu da se kod nas bave naukom, jer im je to potpuno onemogućeno, već su prisiljeni  da im  „naučni izvori“ budu prepisivanje „službene“( falsifikovane) istorije i kafanske priče! Zbog tog je otišao u Pariz  ( 1963) da studira tehniku i tako si obezbijedi  materijalnu bazu da se  može  naučno baviti  historijom i putovati po Evropi u potrazi za antičkom literaturom koja je bila potpuno sklonjena iz svih biblioteka u Jugoslaviji.  Nakon toga studira vanredno historiju iako je znao da mu ta diploma u stvari i ne treba, ali je htio da savlade naučnu metodologiju i jezike  koji su mu bili neophoidni za  naučno bavljenje historijom. Nažalost, niti u Parizu niti po Evropi nije našao dovoljno antičkih izvora za historiju Srba, a i ono što je postojalo nije bilo prevedeno na francuski ili engleski  već je bilo napisano na latinskom ili grčkom.   Na  kraju je otišao u SAD gdje su biblioteke bolje  snabdjevene  takvim skupim i starim knjigama, a nije ih nitko sklonio. Tu je našao  anatičke pisce Plinija Starijeg, Diona  Casiusa,  Boharthusa,  Kita  Curtisa, Ataviota i dr…….———-), koji su svi nebrojeno puta spominjali Srbe  na antičkim teritorijama ( za koje zvanična historija tvrdi da su tu došli tek u VII vijeku!), ali sve na antičkim jezicima latinskom i  grčkom, pa je hitno morao da uči  i te jezike.  Kad  je sebi ostvario uslove da se zaista može baviti naukom, počeo je čitati tekstove antičkih pisaca koji Srbe spominju nebrojeno puta, što je bilo u potpunoj suprotnosti sa onom pričicom o doseljavanju Slavena u 7. stoljeću! Nakon svojih velikih otkrića, koja su bila u potpunoj suprotnosti sa dotadašnjim tvrdnjama i „zvaničnom“ historijom, prikupio je pun kofer literature i odnio ga u SANU, a oni su ga – OTJERALI!! Jedino ga je primio  stari profesor dr Milan Budimir koji je nešto o tome znao, saopštavajući mu da ovdje nema nauke, te ga   podržao da  on ode odavde i da se tamo bavi pravom naukom, a na ove ovdje neka se ne osvrće.  Poslušao ga je i  sa njim se kasnije redovito čuo telefonom, da bi ga on jednom pitao: „Do koje godine seže najstariji pisani pomen srpskog imena?“ „ Do 13. stoljeća p. n. ere u Luksoru u Egiptu“- saopštio mu je Deretić.   Bio je zadovoljan i konstatovao: „Sine, ala si ti duboko zagazio! Gazi samo dalje!“ Međutim, dr Deretić je kasnije našao još jedan stariji zapis iz 19 st. p.n. e.  kod Sumera, koji je dešifrovao sa klinastog pisma arheolog Arčibald  SAJS  na kom je bilo  zapisano:  „Ur Nin Sar Serbula“, što bi značilo: gospodar ( od ur– potiče srpskio ime Uroš karakteristično za mnoge srpske vladare) Nin car Srba ( ili Srbije).

Herodot pominje Srbe kao Etrurce i današnje Tirensko more kao Srpsko more. Srpski toponimi u Francuskoj ( Sardonija),  Sardiniji, Asiriji  ( rijeke Velika i mala Srbica), porječje Volge itd.. Sad je jasno tko su Iliri, Tračani, Dačani- to su bila srpska plemena jer su govorili srpskim jezikom.

Svoja otkrića je morao napisati u knjizi inače ne bi ništa vrijedilo za buduće generacije.  Pokušaj da je štampa u domovini je propao jer niti jedan od 9 izdavača kojima je ponudio knjigu- nije smio da je štampa iako se radilo o antičkoj historiji! Nisu čak zatražili niti da vide rukopis, već je bilo dovoljno njegovo ime da ga odbiju! Shvatio je da postoji zabrana na državnom i političkom nivou.

Na osnovu  činjenica iz tekstova antičkih pisaca i drugih izvora objavio je dvije knjige u  Nici 1975 i 1977. koje s u bile zabranjene u Jugoslaviji i  nisu se  nikako mogle prošvercati u Jugoslaviju, iako su  bile iz oblasti antičke historije! Policija  ih je oduzimala na granici, ako bi netko pokušao da ih prošverca.

Nakon toga je otišao u SAD da bude urednik „SRBOBRANA“ i dalje se bavio naukom. Američkim naučnim krugovima je morao pokazati što je uradio i to se slalo na ocjenjivanje  relevantnim univerzitetima, te je bio pozvan da  pokrene proceduru za doktorat, gdje je  i doktorirao. U SAD su mu bile na raspolaganju  rijetke knjige iz cijelog svijeta, jer je  Kongresna biblioteka jedna od najbogatijih u svijetu i u njoj je SVE DOSTUPNO.  Neke od tih starih unikatnih knjiga je listao u bijelim pamučnim rukavicama, dok mu je iznad glave stajao  čuvar! Zahvaljujući tome napisao je knjigu „SERBI narod i rasa- Nova  Vulgata“ koja je jedan korak dalje od djela Boharthusa,  kog smatraju  najznačajnijim  piscem   iz oblasti biblijske etnografije. Knjigu je   ponudio devetorici izdavača, ali su oni  tekst odbili čak i nevidjevši ga, iz čega je on zaključio da je i dalje na snazi ZABRANJENO SVE ŠTO JE U VEZI SA   STVARNOM  HISTORIJOM SRBA.  Naši kritičari se nisu niti usudili da  spomenu ovu knjigu, a kamoli da je prokomentarišu i eventualno ocijene.  Ta knjiga je objavljena kod nas poslije ovog rata, ali ona stoji kao usamljen spomenik i dalje  ni jedan od kritičara se ne usudi da je spomene, a kamoli da je  kritikuje.    Također je napisao knjigu  „Antička Srbija“ koja se temelji na  djelima antičkih pisaca. Na osnovu pretežno anglo-saksonskih izvora godine 1999. napisao je i knjigu „Srbija i Arbanasi“. Tu nema propagande- sve same činjenice citirane iz djela antičkih pisaca i historičara.  To je osvijetlilo historiju Srba prije Nemanjića, o kojoj su do tada postojale samo neke izmišljotine o mnogim razasutim županima i knezovima, a sve  u službi vatikanskih falsifikata  navodne potonje srpske historije.   Vatikan je učinio sve da  taj period srpske historije padne u zaborav, jer se na njemu temelji srpsko historijsko pravo. Od Nemanjića se to pravo uskraćuje Srbima iako je   Oštrivojevićevo carstvo,  koje je postojalo prije Nemanjića,  bilo  veće od Dušanovog. Karta iz 814 iz anglosaksonske literature to  nedvosmisleno dokazuje! Srbija  od Krke do Peloponeza i dalje, a jedno vrijeme je uključivala i Krit!

Žalosno je da nitko koga je Deretić pitao  u Srbiji ( akademike, univerzitetske  profesore, novinare, kritičare, književnike i dr) nije znao da mu odgovori na pitanje: Koja je bila  PRESTOLNICA SRBA PRIJE NEMANJIĆA!! Bio je Skadar 1000 godina! I danas su ispod Skadra grobovi srpskih vladara!  Albanija je sva na srpskoj  teritoriji.  Sramota za naše „stručnjake“ iz historije! Kad nas takvi uče mlade generacije,  pa nije čudo što nam je (ne)znanje toliko, a život tako jadan i bijedan! A ti podaci su se mogli naći  po arhivima i bibliotekama širom Evrope, a naročito u SADu!

Poslije Berlinskog kongresa, po diktatu Austrije, Njemačke i Vatikana su pravljene mape po kojima je Dušanovo carstvo smanjeno na pola u odnosu na holandsku mapu iz 15. stoljeća pa je zapadna granica postavljena na Drini, iako je stvarno bila na Krki! Cijela Ćorovićeva historija, koja se forsira od Drugog svjetskog rata,  je falsifikat, mada ima nekih sitnica koje su tačne.  Postavlja se pitanje da li Ćorović nije znao ili mu je netko naredio da piše lažnu historiju Srba? Takvom lažiranom historijom nam se nameće kompleks da smo tikva bez korjena, da sm u VII stoljeću došli kao neke horde, ne zna se ni otkud. To je nametnuo Vatikan uz podršku Austrije i Njemačke koje  imaju stalno aspiracije na ove  preostale  srpske teritorije. Priče o seobi Slavena su stigle u Srbiju tek nakon  Berlinskog kongresa. Nažalost, takva lažna historija se još predaje po školama i fakultetima, a i lažni naučnici „historičari“ je još šire. Uglavnom iz sitnosopstveničkih interesa, jer im to obezbjeđuje status koji imaju, a mnogi su na toj lažnoj historiji i doktoritali i ostvarili akademsku karijeru! Oni i dalje kao JEDINI izvor za  srpsku historiju prije Nemanjića uzimaju lažni PORFIROGENET-ov   tekst kog su napisali  vatikanski fratri kao odgovor na naučno djelo  Mavra Orbinija, katoličkog svećenika iz Dubrovnika koji je bio  pošten, stručan i iskren naučnik.

Lažna seoba Slavena

Velika zavjera iz polovine 19 st. nas je potpuno izludjela. Od tada više ne znamo ni otkud smo, ni  što smo, ni tko smo, ni kud idemo!

Do Berlinskog kongresa   nešto se i znalo o historiji Srba prije Nemanjića. Postojali su pisci  Rajić, Branković i dr. čija su djela tada sklonjena i zabranjena, a  stigla je nova  tendenciozna priča o  našoj historiji: seoba Slavena ispod Karpata u 7. stoljeću!

Ta ujudurma o  velikoj seobi  Slavena  nam je potpuno isprala mozak! Ljudi su poslije toga postali ludi i vjeruju u koješta.  Kretanje naroda  ( seobe) i kretanje vojske nisu ista stvar.  Da bi se neka porodica od „iza Karpata“, u to doba,  odlučila na selidbu- nije to mogla. To je priča za malu djecu da se nekoliko miliona stanovnika pokrene od „iza Karpata“ ( odakle ih je tada tamo toliko i moglo biti, a s obzirom na teritoriju koju su navodno  nakon seobe zaposjeli, moralo ih je biti najmanje 10 miliona!) Samo je mogla vojska da projuri tim krajevima, da netko od njih pogine, a netko ostane i stopi se sa lokalnim stanovništvom kao nekad u Aziji vojska Aleksandra Velikog!

Da bi preživjeli, jednoj porodici je za taj put trebalo 1.5 tona hrane! To nisu mogli da ponesu, a osim toga, navodno su od tamo i krenuli zbog nepovoljnih  životnih uslova i gladi. Da siju usput i čekaju da rodi, ima da pocrkaju od gladi dok  to naraste. Da su živjeli samo od lova, potamanili bi sve životinjske vrste!  A osim toga, došli su kao okupatori u tuđu zemlju gdje je postojalo lokalno stanovništvo. Takvo šta nije  zabilježeno nigdje u historiji, a nije ni to! To je van pameti!  Osim toga, ovo nisu bili nenaseljeni, pusti predjeli. Tu su živjeli Iliri, Tračani, ostaci Rimljana i dr. Tu je bilo nekad uspostavljeno rimsko pravo, pa zar bi  starosjedioci sve to dali tim golaćima koji su se dotepli od iza Karpata! Ta priča sa naukom nema nikakve veze. Nitko nije opisao i zapisao ikakvu bitku tih Slavena i domicilnog stanovništva!  O tome naprosto nema nikakvog ni pisanog ni arheološkog traga. Nek neko pokaže ijedan historijski  spomenik Tračana i Ilira na kom nisu srpska imena! Do 19. stoljeća je  u Beču postojao  ilirski ured za Srbe! A od 19. stoljeća- zamjena teza!  Albanci postadoše Iliri!

U knjizi antičkog pisca  Plinija Starijeg sačuvani su spiskovi za regrutaciju  lokalnog stanovništva Ilirije u rimsku vojsku iz 12. godine n.e. Na tim spiskovima  su navedena  srpska plemena Deretići, Dermasti, Klindići, Dende ( C.G.), Grabljani ( C.g/ Hercegovina) Rudinjani i drugi  od kojih mnogi još i danas imaju potomke baš na tim mjestima.

Dragoljub Antić naučnik iz Vinče je  kompjuterski pokušao da simulira navodnu veliku seobu Slavena u svjetlu velikih kretanja vojski i naroda  i ustanovio da je ta seoba apsolutno izmišljena!

U enciklopediji BRITANICA se spominje neki vladika Nikita  iz  Terezijana ( današnja Palanka)  iz 366. god. koji   je napisao 6 knjiga na tračkom jeziku, i njima podigao srpsku kulturu na viši nivo.   Te knjige su sakrivene jer trački jezik= srpski jezik! Da su bile napisane na nekom jeziku koji nije bio srpski-  na sve strane bi se spominjale.  To je sve u sklopu nametanja nordijske historijske škole i potiskivanja srpske historijske škole.

Do Berlinskog kongresa u Srbiji se još nešto znalo i imala se svijest o tome da smo mi antički narod.  Jovan Branković i drugi pisali su  o tome. Poslije Berlinskog kongresa sve se izvrće naopačke, postajemo tikva bez korjena, dotepenci., okupatori, rušioci, a svi koji to stvarno jesu- proglašeni su starosjediocima!!!

PORFIROGENET

Za osnov današnje historije Balkana uzima se neki navodno Porfirogenetov spis, koji uopće nije Porfirogenetov već su mu ga naknadno pripisali tek 1611 kad su ga po naredbi Vatikana napisali neki vatikanski fratri.

Naime,  bizantski car Porfirogenet uopće nije bio historičatr, niti kroničar i on je napisao samo dva  spisa: jedan se odnosi na dvorske  ceremonije, a drugi na organizaciju države.  Osim toga, ovaj lažni spis je pisan sa tendencijom da veliča historiju Hrvata i njihov udio u njoj, a da potisne Srbe,  ali na posve konfuzan i nekritičan, ničim argumentovan  i nadasve nestručan način. U tom spisu, koji ima karakter nemušte papajanizanije,  su pobrkani datumi i likovi unutar 200 godina, što apsolutno ukazuje da se radi o podvali i  falsifikatu, jer da je to autentično Porfirogenetovo djelo, on bi bar  o tome vodio računa. Ovaj spis se 150 godina uzima kao jedan  jedini izvor za našu historiju.  Žalosno je da se svi naši historičari i svi univerzitetski profesori historije pozivaju na ovaj falsifikat! Kad to vidite smuči vam se.  Vidite jednu bijedu, nepoštenje  i nepoštivanje  vlastitog naroda, upropaštavanje budućih generacija i dovođenje u pitanje opstanka svog naroda, a sve  zarad nekog trenutnog ličnog interesa i  komoditeta!

A ovo (ne)djelo je nastalo ovako:

Godine 1601. je katolički svećenik Mavro Orbini iz Dubrovnika, pošten, objektivan i stručan historičar  objavio svoje djelo  „ Kraljevstvo Slovena“ u kojoj govori pretežbno o Srbima i daje im  u historiji mjesto koje im pripada. Istovremeno je negdje, usput spomenuo Hrvate, što je izazvalo paniku u Vatikanu!

Odmah je bio raščinjen, a njegovo djelo spaljeno, zato što je navodno veličao „šizmatike“.  U namjeri da pobiju te istine koje su rezultat naučnog rada Mavra Orbinija, Vatikan određuje grupu fratara koji će napisati- kontra djelo ( „O  narodima“) i podmeću ga PORFIROGENETU koji je živio 600 godina ranije! I na tom falsifikatu  u kom nema baš ništa historijski tačno i dokazano, koji je pun nebuloza, do kraja konfuzan u vremenu i prostoru- se zasniva današnja „službena“ historija Balkana i šire! U njemu se, obrnutoo nego kod Orbinija, dominantno spominju Hrvati, a Srbi samo periferno, tj. obavljena je zamjena teza! Nije uopće bilo teško dokazati porijeklo ovog falsifikata koje vrvi od nelogičnosti, historijskih neistina i nebuloza, koje su trebale učiniti vjerodostojnom neistine o historiji Hrvata, ali nisu.

Možete li zamisliti koji je „kalibar“ srpskih naučnika i univerzitetskih profesora koji su  historiju zasnovanu na ovakvom  izvoru predavali mnogim  mladim generacijama kao vjerodostojnu?

Također stari  srpski rodoslovi iz crkava i manastira su  uništeni ili sklonjeni.

Do Berlinskog  kongresa (   1878  ) se znalo da smo mi Srbi antički narod i autohtoni na ovim prostorima, a ne tikva bez korijena  kakvima nas je tendenciono počela od tada predstavljati vatikanska ideologija zbog toga što nismo svi prešli na rimokatoličanstvo, na čemu oni intenzivno i beskurpulozno  rade već skoro 1000 godina.

Berlinski kongres je donio velike nevolje  stanovništvu Balkana zbog čega će ono od tada pa nadalje stalno da krvari. To je predvidio predsjednik udruženja  američkih povjesničara koji je rekao: „ Prije 1878 imali smo jednog bolesnika ( tursku), a nako 1878 imamo  nekoliko manijakla pošto je Berlinski kongres odveo Balkan u ludilo!“  Ovo otuda što se  uticaj Rusihje smanjio  u korist Austrougarske, što je povećalo napetosti između dva carstva, a novo  uređenje Balkana je dovelo do novih napetosti na tom području koje će rezultirati Balkanskim ratovima,, a djelomično će dovesti i do I i II svjetskog rata i genocida  nad Armenima u Turskoj.

Oni su zbog toga  iskonstruirali lažnu historiju ovih prostora  kojom su  htjeli dokazati da smo mi neki dotepenci došli u TUĐU ZEMLJU(!), a da se pri tom tačno ne zna ni od kada ni od kuda.  A kako se to uopće i moglo dokazati, kad to nije istina i kad za tu vatikansku teoriju nema ni pisanih ni arheoloških  nalaza, a   kompjuterska simulacija te navodne „velike“ seobe od iza Karpata,  koju vatikanski „historičari“  su smjestili  u VII vijek, teško da bi se i danas mogla realizovati  kad postoje savremena prevozna sredstva i sve ostalo potrebno da se 10-ak milona ljudi od “iza Karpata“ uputi na Balkan, gdje je samo jednoj porodici koja bi se uputila na takav put, trebala rezerva od 1.5 tonu hrane koja se nije mogla kupiti u prodavnicama usput! Također se nije mogla niti posijati i užnjeti, jer za to treba vrijeme…  Ta teorija i po svim drugim  pitanjima „pušta vodu“, jer ovo nisu bili pusti predjeli, tu  su još postojale institucije Rimskog carstva zasnovane na rimskom pravu, a ti navodno prispjeli Slaveni nisu imali kapacitet da te starosjedioce ni protjeraju, ni pobiju ni asimiliraju….

Kasnije, kad su pronađeni tragovi srpskog jezika na području današnje Srbije u Vergilijevim stihovima iz 1. stoljeća nove ere ( koji se brižno čuvaju u vatikanskim podrumima) i pobili teoriju o 7. stoljeću, tvorac ovih laži je odmah dodao novu laž, koja bi trebala da zaštiti prethodnu, pa su počeli tvrditi da su „neki“ Slaveni došli  i prije te selidbe u 7. stoljeću!? Pitamo se, koliko će takvih  „krpanja „ ta lažna teorija morati još da pretrpi da bi se održala ili bar produžila vijek svog  trajanja? Također lažna teorija o ilirskom porijeklu Šiptara je također pala ( genetika tvrdi da imaju samo 2.7 % ilirskih gena!), pa su je odmah pokušali zamijeniti novom, po kojoj su Šiptari porijeklom Heleni!!!???

To je sve urađeno da bi se Srbima stvorio komleks manje vrijednosti i tako ih se učinilo pokornima Vatikanu, kad već nisu olako prelazili na katoličku vjeru da ih tamo „modelira“ prema svojim potrebama vatikanski prelati. Vatkikan je za ove laži dobio podršku Nijemaca i Austrijanaca, jer su im se interesi u vezi pretenzija na Balkanu- poklapali. Te su priče počele da se nameću kao službena historija poslije Berlinskog  kongresa.  One, naravno, ne mogu objasniti odakle na grčkim vazama  karakteristični srpski znak 4 ocila! Zato se takvi  arheološki argumenti ( kao i svi drugi) moraju kriti i zabranjivati!

Prema diktatu Berlinskog kongresa postavljena je granica na Drini, a prije toga je bila na Krki.

Dakle, ta priča o dolasku Slavena na Balkan u 7 stoljeću  može biti okarakterisana samo kao demagoška ili bajkovita! Tako su Srbi postali žrtva zavjere koje moramo da se riješimo  da ne bismo potpuno nestali sa političke scene!

Podmet zvan Josip Broz

Uticaj Vatikana  u XX stoljeću je ogroman, a Broz (Vajs) im je mnogo  išao na ruku.

Josip Broz – srbožder koji je vladao Jugoslavijom skoro 50 godina je Valter Vajs, prema arhivima SAD.  Onaj iz Kumrovca crn  bez dva prsta, a ovaj plav.  Poljski je jevrej ( Hazar) rođen u Bruklinu. U porodici naučio poljski i jidiš, u školi engleski. Preko poljskog naučio ruski. Naš jezik nikad nije dobro naučio.  Angažovala ga je prethodnica CIA-e ( Office of strategic Study) i  ubacila kao tajnog agenta u NKVD, da pomogne širenje revolucije u Rusiji.  Kasnije ga slali u Kabul, Teheran, Istambul, Ankaru i na kraju u Zagreb  da tamo obnovi  CK KPJ.  On se tu  proglasio Josipom Brozom i preuzeo  vodstvo KPj. Za to znali Hebrang, Ranković, Kardelj, Kopinič, Čolaković, Bakarić, Krajačić.

Pravi Josip Broz je streljan u Barceloni  zbog optužbe da je  likvidirao neke komuniste. Kardelj,  Čolaković Bakarić, Ranković, Stambolić, Kopinič i Krajačić  podržali ovog Vajsa da je on pravi Broz i postavili ga za sekretara KP u Zagrebu. To je bilo sumnjivo Staljinu i on traži da on dođe u SSSR, ali ovaj nije ni htio ni smio otići tamo. Zato Staljin šalje Mustafu Golubića da ubije lažnog Broza, ali ova Brozova klika to razotktriva i ubija Mustafu Golubića.

Albanci, Šiptari, Arbanasi, Arnauti

Djordje Manijakos vojskovođa  ( kasnije poginuo  u  ratu na Carigrad)  je 1043  doveo na Siciliju  Albance sa Kavkaza ( gdje i danas postoji pokrajina Albanija), kao rezervne  čete za svoje ratničke pohode. Nakon njegove pogibije, nisu znali što da s njima rade, jer   tamo nisu mogli ostati s obzirom da su bili muslimani, a Vizantija ih nije htjela primiti, pa  je  srpski vladar  Vojislav, dozvolio da se nasele ispod planine Raban  ( otuda ime Arbanasi) na teritoriji  gdje je on vladao ( današnja Albanija). Kroz stoljeća su se  asimilirali  sa Srbima, a kad su došli Turci, oni su se odjednom sjetili da su nekad  bili muslimani i počeli su se ulagivati Turcima. S obzirom na njihov primitivizam i violentnost, i ekstremnu plodnost, Turcima su dobro poslužili  za  pokoravanje i uništavanje Srba  kao bašibozluk ( okrutni nasilnici i pljačkaši).  Do tada  njihova granica je bila Drim, a od tada se šire  ( 16/17) na sjever čak do Kosmeta.     Iz tog istog razloga su Albanci  na ovim prostorima podržavani čitavu svoju  odtadašnju historiju, da bi „disciplinovali“  i preplavili svojim natalitetom Srbe i sprečili ih da imaju pristup moru.  Iz tog razloga je 1913. formirana i država Albanija na  HISTORIJSKOJ  teritoriji autohtonih Srba! Da bi se nekako  obezbjedilo to historijsko  „pravo“ Albanacima izmišljane su razne laži ( koje su se počele plasirati odmah poslije Berlinskog kongresa), a jedna od najvećih je  ta da su oni potomci Ilira!  Na osnovu toga su dobili državu, iako ona sakrivena historija koja se može iščitati iz djela antičkih pisaca i historičara ( npr. Plinije Stariji, Dion Casius, Kit Curtis…) gdje se govori o tome da su Srbi prije Nemanjića živjeli na višestruko većem prostoru negoli je bila država Nemanjića i da im je prije toga  vremena prestolnica bio SKADAR više od 1000 godina, koji se nalazio nekako  u centru te države koja je obuhvatala područje od Krke do   Peloponez pa čak i Kretu, a da se ne govori o Maloj Aziji, području pritoka Tigrisa ( gdje i danas postoje toponimi vezani za srpsko ime) i dr. Vatikan se nadao da će pomoću 10-ak % katoličkog stanovništva među Albancima  ( koji su se pokatoličili za vrijeme Venecijanske okupacije  priobalja)  i dodatnim misionarenjem uspjeti  preobratiti Albaniju u rimokatoličku zemlju  i tako sebi  stvoriti odskočnu dasku za daljnje osvajanje „šizmatičkih“ ( pravoslavnih ) prostora. Zbog toga od sredine 19 stoljeća na sceni je- zamjena teza: Srbi došljaci a Albanci autohtoni, mada za to nema niti jednog vjerodostojnog historiskog dokaza! Naprotiv, svi postojeći  dokazi tvrde suprotno!

Za vrijeme Broza Albanci iz Albanije su konstantno prelzili na Kosmet jer je Broz dozvolio da granica bude otvorena. Prema službenim podacima u tom periodu ih je prešlo preko 300 000, a u stvarnosti  i mnogo više, što je, s obzirom na njihov natalitet dovelo do taga da autohtono stanovništvo spadne na 10 %! Da se to nije desilo, Srbija bi našla zajednički jezik sa dotadašnjim kosmetskim Albancima u vidu  odgovarajuće autonomije,  da se nisu umiješali Vatikan, Austrija i Njemačka preko EU!! Na žalot i Srba i Šiptara, budućnost  nije nimalo ružičasta.  Ako se Šiptari ne  osvijeste, oni će im uzeti SVE ( zato su se i umiješali!), a njima ostaviti samo  prostituciju, drogu, glad i  trajnu bijedu!

Odnedavno, kad je teorija o ilirskom porijeklu Albanaca počela da „pušta vodu na sve strane“,  a i ispunila je svoj zadatak ( otela Srbima  sve što se oteti moglo- terotoriju današnje Albanije, Kosmet i pola Makedonije i Crne Gore), sad Albanci treba da posluže  Vatikanu za otimanje daljih pravoslavnih područja ( Tesalija, Epir itd) pa ih  u tu svrhu  počinju predstavljati kao potomke Helena! Njih koji su 1043 dovedeni na Siciliju  iz kavkaske pokrajine Albanije, a zatim prebačeni na Balkan dobronamjernošću naivnog srpskog vladara Vojislava! O tome piše pisac  Mihajlo taliot u 11. vijeku koji je suvremenik tih događanja, ali njegova djela su  odstranjena iz svih javnih biblioteka.

Oni sebe ne zovu Albancima već Šiptarima ( što znači brđani, stočari), što oni i jesu. Ovi koji su sišli u nizine i predstavljaju OVK i UČK su svi redom Arnauti, tj mješanci sa Srbima, jer su stoljećima otimali srpske žene ( Tači, Haradinaj, Limaj i dr.)

Kad je Austrija namjerila da  ih pokatoliči i iskoristi, uvidjela je da ima premalo katolika među njima da bi to mogla, pa je uzela drugu metodu proglašavajući ih Ilirima ( 1860), starosjediocima!  Njemačka, Vatikan i Austrija su uočili njihov natalitet i planirali da će ih pokatoličiti, a onda sa njima profitirati u smislu daljih  križarskog ratova protiv preostalog pravoslavlja.  Još 1913. kad su  velike sile proglasile državu  Albaniju sa ciljem da Srbe  odgurnu od mora, u Tirani  je bilo više Srba nego  Šiptara! Ispod Skadra su grobovi srpskih vladara! A i pjesmu  zidanju Skadra nisu spjevali Šiptari nego Srbi!

Njemačka se uortačila sa Vatikanom jer joj  je stalo do „nezavinog“ Kosova s obzirom da joj preti energetska kriza ( ima 18 nuklearki koje mora zatvoriti, a zamjene za njih nema!), a ispod Kosmeta su najveće rezerve lignita u Evropi! Dobar je i lignit kad su propali svi pokušaji da se dokopa  iračke nafte kroz  gradnju  pruge Berlin- Bagdad što je bio i jedan od najvažnijih Hitlerovih ciljeva.

Priče o EU su priče za malu djecu. Oni su nama svima na Balkanu namjenili ulogu svoje kolonije!

Oni Šiptari koji su došli iz Albanije su drugačiji nego ovi sa Kosmeta. Ovo su ARNAUTI ( Tači, Haradinaj,  Čeku i dr)  i oni  su mješanci Šiptara i Srba.    Prema jednom od genetskih istraživanja u prosječnom Albansu ima jedva 2.7 % ilirskih gena ( i te je dobio preko otetih srpskih žena).

BOSNA I HERCEGOVINA

U Hercegovini su vladali Nemanjići, a u Bosni  banovi Jablanovići, koji nisu imali  pravo nasljedjivanja jer je ban vojna titula. Da bi postali nasljedna dinastija, orodili su se sa Nemanjićima i jedan od tih potomaka je Kotromanić po čemu su se kasnije tako prozvali, iako su u suštini  Jablanovići. Kod njih se u 11. stoljeću pojavila  kršćanska sekta tzv. bogumila koja je predstavljala neko  organizaciono slobodnije kršćanstvo i prihvatio ju je narod kao svoju narodnu crkvu, koja je imala drugačiju organizaciju  nego pravoslavna crkva  vlastele i vladara.

Na njih je u toku 14 križarskih ratova na Bosnu i Hercegovinu Vatikan vršio pritisak da pređu u rimokatoličku vjeru i oni i stanovništvo, što je teško išlo. Tim više što je narod imao svoju narodnu vjeru a što je bila sekta pravoslavlja, dok  su vladari i plemstvo bili ortodoksni  pravoslavci, pa je po pitanju vjere vladala prilična tolerancija i vladar nije imao moći da prisili stanovništvo na katoličenje, bez obzira na pritiske i ucjene  Vatikana.  Vatikan je posebno inzistirao, a i sam u tom učestovao, u progon i zatiranju bogumila.  Katolika je bilo tada jedva 2% ( rudari Sasi i sl.) Neki od vladara iz dinastije Jablanovića (  Stefan IV Kotromanića) su podlegli pritiscima Vatikana pred turskom opasnošću i prešli na katoličku vjeru, te pokušali da izvrše naredjenje Vatikana pa da i narod prevedu, ali su doživjeli fijasko i zaratili sa vlastitim narodom. Zbog toga je Bosna šapatom pala u tursko ropstvo jer narod, i pravoslavci i bogumili   preostali nakon   terora  pokušaja pokatoličavanja   nisu  htjeli da se bori na strani  takve svoje  dinastije. Zbog toga se sa sigurnošću može reći: svi današnji muslimani u BH su potomci Srba pravoslavaca, a manjim dijelom Srba bogumila koji su preostali nakon 14 križarskih vatikanskih ratova čiji je glavni cilj bio istrebljivanje bogumila! Katolika ( ne Hrvata!!) je tada bilo najviše 2% i oni su se pred  Turcima  razbježali. Jedan od dokaza je i činjenica da je više od 20 turskih vezira bilo srpsko-pravoslavnog  porijekla, a da su gotovo sve  turske vojskovođe u XV i XVI stoljeću bili SRBI! ( a ne Hrvati!). Strani poslanici koji su dolazili na  osmanlijski dvor su se čudom čudili što je srpski jezik tamo više zastupljen nego turski i što se vojne naredbe najprije izdaju na srpskom pa tek onda na turskom.   Čak je i Mehmed Osvajač bio Srbin od Brankovića i odlično je znao srpski jezik. Vojne naredbe su se  na  dvoru u Stambolu najprije izgovarale na srpskom, pa tek onda na turskom!  Gdje su tu Hrvati uopće? U Gradišću i na sličnim mjestima!  U Hercegovini je  narod   pružao  otpor Turcima, za razliku od Bosne, jer njihovi vladari ih nisu prisiljavali da se pokatoliče.  Hrvata nema među muslimanima, ali oni se iz sve snage, po nalogu Vatikana, trude da zavade Srbe pravoslavce  i Srbe  muslimane ( vidi  Meša Slimović, Osman Djikić, Ivo Andrić) Svi muslimani su dok je trajalo tursko carstvo koristili ćirilicu, a latinicu im je tek nametnula austrijska carevina. Ćirilicu su koristili i franjevci, a fra Jelinić u svojoj knjizi piše da se kod franjevaca izučavala vjera i srpski jezik!

U turskom jeziku ima mnogi srbizama koje smo mi iz neznanja  proglasili turcizmima, jer Srbi su stariji  stanovnici Male Azije negoli Turci.  I danas ima  mnogo  sela od Istambula do Ankare  gdje žive Turci koji za sebe kažu da su Srbi! Inače, lingvisti su pronašli preko 3000 srpskih riječi u mađarskom,  pa čak i aramejskom ( 540 riječi).

OTREŽNJENJE

Samo prosvjećivanje, informisanje, otrežnjenje i izbavljenje iz ovog labirinta vatikanskih konstrukcija i laži može biti jedini dobar temelj za izgradnju nekog biljeg života na Balkanu, jer sve ono što je izgrađeno na laži, može da poluči samo zlo i bijedu, što dokazuje i naša žalosna historija u posljednjih 150 godina! Eto, to je glavni razlog što se na ovim našim područjima tako bijedno , krvavo i teško živi….

Mi smo žrtva  vatikansko-austrijsko-njemačke zavjere, u koju su se u zadnje vrijeme uključili i Hazari ( lažni Jevreji). To se mora raskrinkati. Naši fosili to podržavaju i održavaju iz svojih sitnosopstveničkih interesa  i ličnih razloga. Istina koja počiva na stotinama i hiljadama artefakata, a nema niti jedan protiv, ne može se stalno sakrivati! Na jednoj strani se imju svi dokazi- a na drugoj ništa! I to se održava putem sile, zloupotreba, kontrole vlasti ( obrazovanja i nauke), kontrlom medija itd.  Vatikan je htio da propagandom ojača Hrvate i Šiptare pa da ih zatim iskoristi za svoje prljave ciljeve. U tom cilju je cijeloj Evropi nametnuo  tzv. nordijsku školu historije koja je nasiljem nametnuta poslije Berlinskog kongresa. Ona ignoriše sve historijske artefakte, najprije antike, pa onda i šire. U tom cilju su morali biti sklonjeni ( ili uništeni) svi rodoslovi iz  pravoslavnih manastira, što se moralo uraditi da bi lažni Porfirogenetov  spis  dobio kakvu takvu vjerodostojnost. Ali, sve je uzalud- laž ostaje laž i ne uklapa se niušta!

U Vatikanu postoji  zavod Sv Jerolima  gdje lažni naučnici „leže potrbuške“ i dalje smišljaju laži koje silom i intrigama nameću svoj javnosti, a sve sa križarskim ciljem širenja  rimokatoličanstva dalje  na istok.   Najnovije što su tamo smislili je kako da Srbiju odvoje od Crne Gore, a tako od mora, što im je kontinuiran cilj zbog čega su i Albancima dali državu na srpskoj teritoriji, a zatim im dadoše i drugu, pa sad Crnu Goru… A u planu je i da ih spreče da preko Grčke mogu na more. Ako Grci  dozvole da se Albanci i Šiptar proglase potomcima Helena, bit će i to…. Našli su Djukanovića koji se  nezavisnošću Crne Gore spašava od zatvora i stalno skače sa mjesta predsjednika na mjesto premijera i obratno, kako ne bi izgubio imunitet. A jadno stanovništvo je taoc njegovog kriminala…

Crna Gora u srednjem vijeku nije bila nacionalna. Nastala je kao zbjeg onih Srba    koji su pobjegli u planine da ne budu raja ( vidi Njegoša). Crnogorsku naciju je stvorio lažni  Broz u svojoj euforiji stvaranja novih nacija od korpusa srpskog naroda. Teritorija današnje Crne Gore je sastavljena od tri dijela: srpske  Stare Hercegovine, Stare Crne Gore i Brda. Po tim šavovima bi se mogla  jednog dana i raspasti, a ono što ostane bit će lak plijen  Šiptarima.

Samo zdrava i poštena nauka bi mogla da pomogne da se izađe iz začaranog kruga mržnje koju je Vatikan donio na balkan krivotvorenjkem istorije, križarskim ratovima, poksatoličavanjem i primjenom one DIVIDEET IMPERA!

Ove laži se neće još dugo moći održati.  One nemaju niti jedan jedini validan arheološki, pisani ili lingvistički na svojoj strani. Nasuprot tome- druga strana to sve ima i to na stotine primjeraka.  Međutim, ta lažna teorija se još drži, ali će se srušiti kao kula od karata. Poslije Berlinskog kongresa srpska vlast je dobila naredjenje od velikih sila da skloni sve dotadšnje srpske historičare koji su zastupali srpsku historijsku školu i  da nametne ovu nordijsku o seobi Slavena, te kao jedini relevantan izvor za  našu antičku historiju uzmu falsifikovanog Porfirogeneta!.

Kad te lažne teorije padnu, Vatikan već ima spremne druge koje će ih zamijeniti, samo da se zadrži postojeće stanje. To smo već vidjeli kroz „korekcije“ vezane za navodno doseljavanje  Slavena u „dvije ture“, i nova „teorija“ o porijeklu Šiptara! Zavod sv. Jerolima radi punom parom!

Gete je rekao Vuku da srpske narodne pjesme zvuče kao da ih je pisao Homer!

ISTINA O GENERALU DRAGOLJUBU MIHAILOVIĆU

ISTINA O GENERALU  DRAGOLJUBU  MIHAILOVIĆU

Uglavnom iz:

Miloslav Samardžić:„General DRAŽA MIHAILOVIĆ i opšta istorija četničkog pokreta“ (izdavač POGLEDI, Kragujevac 2005.)

Uvod

Prema onom što piše u recenzijama ova knjiga spada u najbolje knjige  štampane na ovu temu do sada, jer je pisana bez mržnje i pristranosti, a bazirana je na ogromnom broju citata iz originalnih dokumenata.  Ovakvo djelo smo uzaludno čekali 60 godina da ga zvanična (režimska) istoriografija objektivno napiše. Zašto to nije uradila, može se zaključiti iz činjenica iznešenih u ovoj knjizi. To bi naprosto bilo sječenje grane na kojoj  je sjedio čitav  „komunistički“ režim! Zbog toga je istina o tome morala da se sakriva  nasiljem! Uloga komunista u ratu je bila takva da ju je nužno trebalo zataškati, sakriti i krivotvoriti. To je radio Brozov režim skoro 50 godina, a i njegovi „nasljednici“ su nastavili s tim. Čitav period njihove vladavine okarakterisan je  špijuniranjem, gušenjem slobode izražavanja i mišljenja i represijama  zbog «verbalnog delikta» prema onima koji bi se usudili da iznesu na vidjelo neku istinu o  ulozi komunista  u ratu i poslije rata.

Prema rječima autora, on je ovu  knjigu  napisao smatrajući da je jedna ovakva knjiga, pisana po uobičajenim pravilima, neophodna da bi nove generacije imale otkud spoznati vrline i mane svojih predaka, radi izvlačenja pouka za budućnost. Hvala mu na tome.

Poslije  onoga što se u 20. stoljeću radilo sa  historijom kao naukom, teško da bi se ona uopće više mogla smatrati naukom.  Zato nije čudo što je  nedavno ruski predsjednik Medvedev formirao Komisiju za sprečavanje falsifikovanja istorije na štetu ruskih interesa, a u pripremi je i zakon koji predviđa krivično gonjenje i kaznu zatvora za ovo nedjelo.Rusija se čak obratila Savjetu bezbjednosti kako bi se donio, na međunarodnom nivou, akt o zabrani krivotvorenja historije.

Kod nas se tako nešto ne može ni  sanjati. Ove godine ( 2010) Hrvati slave (!!??)  dan proglašenja zločinca Stepinca za katoličkog sveca! U emisiji HRT1 tim povodom  bilo je veoma degutantno slušati  čak i  navodne historičare  Goldsteina i Banca kako brane „lik i (ne)djelo“ zločinca Stepinca! Još je žalosnije što je Goldštajn čak  rekao da je Stepinac bio solunski dobrovoljac!  Zar on zaista ne zna da je Stepinac  odlazak na solunski front izabrao kao alternativu za zatvor koji mu je bio dosuđen? Ili se možda samo pravi da ne zna, smatrajući da baš nigdje  nema nikog  kome je poznata ova činjenica?!

Ali, nisu Hrvati jedini falsifikatori historije, a moramo  i razumjeti njihovu stravičnu potrebu za tim s obzirom na činjenicu da je njihova historija  kreirana i rukovođena vatikanskim interesima toliko ružna, morbidna, krvava i zločinačka da je moraju falsifikovati kako se ne bi zgražali svi oni koji  za to saznaju…..

Historičar dr Slavko Terzić ovako objašnjava  nastajanje historijskih falsifikata:

„ Revizija prošlosti najčešće prethodi političkim i vojnim akcijama, a ponekad služi da se naknadno opravdaju političke ili vojne akcije.  Istorija u takvim slučajevima postaje „sluškinja“ politike. Ranije se takva praksa najčešće vezivala za totalitarne režime, ali poslednjih nekoliko decenija smo videli da je  manipulisanje istorijskim činjenicama  i prošlošću pojedinih naroda poprimilo masovne razmjere u društvima koja sebe smatraju (!?) demokratskim! Krajnji cilj toga jeste pokušaj oblikovanja istorije jednog naroda ili čitavog prostora prema političkim potrebama drugog naroda ili jedne ili više velikih sila ili vojnog saveza ( NATO), s namerom da se pred svetskom  i/ili domaćom javnošću kompromituju bilo kakve, pa čak i minimalne nacionalne težnje naroda prema kom je akcija usmerena, ili da mu se radikalno preoblikuje i suzi svest o sebi, svojoj istoriji i svojim istorijskim teritorijama.

Najdrastičniji primer je stvaranje mita o „Velikoj Srbiji“, po kome Srbi  vekovima nisu ništa drugo činili nego sanjali kako da osvajaju tuđe teritorije i etnički očiste narode koji su tu sa Srbima zajedno živjeli.  Iza takvog prekrajanja srpske oslobodilačke borbe i  srpskog nacionalnog pokreta, koji je težio jedino da stvori i ima nacionalnu državu KAO I SVI DRUGI  EVROPSKI NARODI, stoji težnja da se srpski državni prostor svede na bivši beogradski pašaluk i da se nađe opravdanje za sve brutalne i nasilne akcije preduzete prema Srbima sa tim ciljem! Najdrastičniji primjeri falsifikovanja istorije u tom smislu potiču iz  Zagreba i Beča.

Prvi koncentracioni logori u istoriji Evrope su bili logori za Srbe u Austro-Ugarskoj i Njemačkoj 1914-1918. U nacističkoj  NDH Srbi su bili žrtve monstruoznog genocida čiji vrhunac predstavljaju Jasenovac i Jadovno, a nakon svega toga nije sprovedena DENACIFIKACIJA hrvatskog društva ( posljedica toga su recidivi: veličanje Stepinca, veličanje ustaštva), kao ni denacifikacija albanske manjine u Srbiji koja je masovno bila za nacističko-fašističkog okupatora. Umesto da se piše  i da svet govori o tome, Hrvatska piše tužbu  protiv Srbije za „genocid i agresiju“!?

A daleko bolje bi im bilo da konačno priznaju zločine koje su počinili njihovi preci      ( pretežno konvertovani Srbi!) koji su bili slijepo oružje u rukama prozelitskog i zločinačkog Vatikana, te da za sva vremena otkažu poslušnost Vatikanu, kao zalog boljem i časnijem životu sebe i svojih potomaka. Jer, to se nikako ne može sakriti, bez obzira koliko se oni trudili!

Slično je i sa revizijom  istorije Bosne i Hercegovine. Te falsifikate su argumentovano osporili istoričari Milorad Ekmečić i Aleksa Đilas, a pogotovo onaj o „agresiji“ Srba na BH gdje se prećutkuje osnovna činjenica da je BH vekovima u evropskoj literaturi i još starijim vizantijskim  izvorima smatrana SRPSKOM zemljom i da su pravoslavni Srbi poslije svih njihovih nasilnih prevjeravanja  i genocida  ipak do 1970. godine još  bili  većina stanovništva u BH. Također, Sarajevo je vekovima bilo najjače gradsko naselje pravoslavnih Srba u bosanskom vilajetu, pa  je najviše gruntovnih čestica u centru grada  u vlasništvu Srba.“

To je razlog što sadašnja muslimanska vlast maksimalno opstruira vraćanje imovine  u centru Sarajeva, jer je ona mahom  vlasništvo Srba ili SPC-a, a  uzurpirali  su je muslimani   za  vrijeme Broza i za vrijeme Izetbegovića!

Kad se uzmu u obzir   tvrdnje koje  su zasnovane na literaturi iz antike ( koja je na ovim prostorima sakrivena i zabranjena), Srbi su osnovni balkanski narod iz kog su miješanjem sa drugima( najčešće sa okupatorima) i prevjeravanjem nastali svi drugi, kakvo pokriće  tek onda može imati upotreba termina „srpska agresija“ na BH i  „agresija“ na Hrvatsku, što predstavlja vrhunac HIPOKRIZIJE!

Eto, iz tih razloga je sataniziran srpski četnički pokret. Doduše, nije ni on bio savršen i besprekoran, ali je njegova glavnina, suština  i ideologija bila usmjerena ka opstanku još ovo malo države, naroda i teritorije što je ostalo nakon svih tih okupacija, otimačina, genocida, protjerivanja, prevjeravanja  i  svega drugog što su Srbi  otrpjeli kroz svoju historiju.

A veoma je važno ZNATI ISTINU, jer sve što je zasnovano na laži, kad –tad se sruši kao kula od karata! Upravo zato što je historija balkanskog stanovništva   toliko stravično isfalsifikovana, Balkan je vječito „bure baruta“ i bit će to sve dok istina ne izađe na vidjelo! Do tada se ovdje neće moći izgraditi nikakva normalna društva i  normalne stabilne države koje će se brinuti za svoje stanovništvo i raditi za njihovu dobrobit, već će ih stalno razni falsifikatori, uzurpatori, mešetari, kriminalci, zločinci i sl. koristiti za svoje  uske posesivne interese.

Najveći falsifikator, mešetar i zločinac na ovim prostorima je Vatikanska Kurija, što je općepoznato iz ogromne mase  relevantnih dokumenata. Najgore u svemu tome je što to još uvijek nije postala povijest, već se to i dalje događa. Naime, s obzirom da je suvereno i dugoročno vladanje Josipa Broza na prostoru bivše Jugoslavije obezbjedilo  KONTINUITET kulturnog genocida nad Srbima i gotovo potpunu eliminaciju pravoslavlja na tradicionalnom srpskom prostoru bivše Jugoslavije, sve upućuje na to da je  Broz ( inače Walter Weiss) bio visoko rangirani član Vatikanskog tajnog jezuitskog reda sa zadatkom da nastavi vatikansku inkviziciju i krstaške pohode drugim sredstvima na pravoslavni Balkan tamo gdje su zausatavljeni Pavelić i NDH, a sve sa ciljem depravoslavizacije i desrbizacije tog prostora. Izgleda da su u tome gotovo uspjeli….

Historija postanka četničkog pokreta

U toku  završnog oslobađanja balkanskih naroda od Turaka, pošto nije bilo na tom području još država osim Srbije ( koja i sama još nije bila država u punom kapacitetu),  stvarale su se čete koje su istjerivale Turke. Takve čete su se stvarale najprije na teritoriji Bugarske, Grčke,  Makedonije, pa onda Crne Gore i Južne Srbije. Sve su se zvale četničke  formacije ili komite, a odlikovali su ih je hrabrost i patriotizam. Prema tome, to su bili nacionaloslobodilački ili komitski pokreti koji su se organizovali po teritorijalnoj pripadnosti. U tome je učestovao i Kosta Pećanac, četnički vojvoda koji se kasnije proslavio u I svjetskom ratu. Na teritoriji današnje Srbije, Makedonije i Crne Gore takve formacije su djelovale  ne samo protiv Turaka, već i protiv novih okupatora Bugara i kasnije u I svjetskom ratu protiv Austrijanaca. Kontinuitet je nastavljen i u II svjetskom ratu kad su okupatori bile sile Osovine na čelu sa Nijemcima i njihovi razni sateliti.  Oslanjajući se na hrabrost i  patriotizam komita ( četnika) i Jugoslovenska vojska u otadžbini ili Ravnogorski pokret je svoje pripadnike nazivala četnicima i to nije tada imalo nikakvu lošu konotaciju. Naprotiv.  Vojska pod  komandom generala Draže Mihailovića   je bila dobro organizovana rojalistička gerilska organizacija osnovana 13. maja 1941. na Ravnoj Gori  kao snaga odana jugoslavenskoj kraljevskoj vladi u izbjeglištvu, čiji pripadnici su se, po uzoru na nekadašnje komite, nazivali četnicima.  Među  tim četnicima je bilo najviše Srba, mada ne isključivo, jer je bilo i mnogo drugih patrita kojima je Jugoslavija bila na srcu i koji su smatrali da je  ta država  ono što bi ih moglo u budućnosti zaštititi od novih okupatora.

Poslije II svj. rata komunistička propaganda je stvorila  stereotip četnika koljača sa šubarom,  kokardom, bradom i nožem za klanje i kao takvog ga ubacila u sve filmove sa kojima je veličala svoje navodne  ratne uspjehe  i revoluciju, tako da je taj stereotip prihvaćen i u ovom ratu 1990, pa čak i od samih četnika, što nikako nije bilo dobro. Naime, te brade koje su  u  ranijim ratovima puštali četnici su predstavljale tradicionalni pravoslavni način da se iskaže tuga. Na ovaj način su pripadnici četničkog pokreta iskazivali svoju tugu zato što im je okupirana otadžbina, što je razrušena od strane okupatora, što gine  i stradava njihov narod i  zavjetovali su se  da će nositi brade  dok se ne vrati kralj i situacija se ne normalizira.

Krajem 1980 četnici su zvanično rehabilitovani od optužbi koje su im priljepili komunisti i progon njihove litetrature i ikonografije je ukinut. Neke opozicione stranke     ( SPO i SRS) su otvoreno podržavale ulogu četnika u II svjetskom ratu, tvrdeći da je zvanična historija falsifikat ( to sve više i više  izlazi na vidjelo!) i da su pogibije i stradavanja  stanovništva na područjima koje su čuvali četnici bila značajno manja.

Neki  Hrvati, Slovenci i muslimani su se također pridruživali četničkim snagama. Nedavno je izašla i knjiga „Slovenački četnici- Povjerljivi izvještaj vojvode Karla I. Novaka“, autora Marijana Kranjca. Govoreći o toj knjizi istoričar dr Mile Bjelajac je rekao da i druge  knjige  Marijana Kranjca govore da Ravnogorski pokret je imao svoj slovenački ogranak  koji je djelovao u tradiciji jugoslovenske ideje, te nije protežirao  velikosrpski  šovinizam, kako je tvrdila komunistička propaganda. Mnogo  pripadnika četničke vojske bilo je iz Splita, Makarske i Dubrovnika i oklonih područja. Bili su to uglavnom Srbi katolici koji su u toku Brozovog režima pretvarani  u Hrvate, ali bilo je i  pripadnika drugih koji su bili  jugoslovenski orijentisani.  Za vrijeme Brozovog režima neki od tih Srba katolika  su čak postali „velikiHrvati“, iako im se iz prezimena, a često i iz imena,  vidi da su srpskog porijekla. Iz  postojećih dokumenata  se također vidi da zločini protiv drugih naroda nisu vršeni po nalogu vrhovne komande i Draže Mihailovića, već su to bili akti osvete lokalnih  četovođa.  Većina od pripadnika drugih naroda i religija koji su pristupili četničkom pokretu su bili demokratski  orijentisani, jugoslavenski patrioti, monarhisti, anti-komunisti, anti-fašisti. Međutim, pošto četnički pokret  nije imao jaku hijerarhiju prvenstveno zato što je  bio je razasut u nekoliko tadašnjim  ratom stvorenih  „država“ u kojima su se vršili zločini gotovo isključivo nad Srbima, to su neke četničke jedinice imale nacionalističku ideologiju, što nije bilo dobro. Međutim, i pored toga, nikako se ne mogu uporediti četnici sa ustašama, što se stalno pokušavalo izjednačiti u Brozovom režimu. O btnoj razlici između njih  je u svom autobiografskom romanu «ANA MARIJA ME NIJE VOLJELA» na jedan veoma slikovit i upečatljiv način izjasnila se  spisateljica Ljiljana Habijanović, koja je u dijalogu u kom  jedna osoba pita drugu: «Kakva je razlika između hrvatskog i srpskog nacionalizma?», druga osoba odgovorila: «Ogromna, JASENOVAC!».  Zaista, četnici nisu pravili Jasenovce, Jadovna, nisu punili jame i sl., pa čak ni oni odmetnuti  od  komande na Ravnoj gori, premda su takvi vršili zločine, što je neosporno.  Treba reći da većina stanovništva Jugoslavije ipak nije  bila za rušenje Jugoslavije. To pokazuje i činjenica da je brojno stanje  u toj  vojsci bilo  do kraja rata naraslo na 300 000 vojnika, što su priznali i  vjerolomni „saveznici“.

Tko je  Draža Mihailović

Dragoljub Draža Mihailović rođen je 27.4. 1893. u Ivanjici od oca  Mihaila i majke Smiljane, rođene Petrović. Imao je dvije mlađe sestre Milicu i Jelicu. Milica je umrla mlada od tuberkuloze ( 1905), a Jelica je završila arhitekturu u Beogradu i spada među prve arhitekte u Srbiji. Udala se za izvjesnog Brečka, ali brak nije dugo trajao. Radila je u opštini grada Beograda, a živjela je u  lijepoj porodičnoj kući na sprat u Cvijićevoj ulici. Za vrijeme okupacije, Nijemci nisu hapsili Dražinu sestru, ali zato su je komunist bez ikakvog razloga i povoda  UBILI čim su ušli u Beograd! Ne zna se ni gdje joj je grob! Kuću su odmah konfiskovali i prisvojili, da bi je kasnije i srušili.

Kao veoma mali, Draža i njegove sestre su ostali siročići pa ih je stric oficir Vlajko doveo u svoj dom. Odavde je Draža završio osnovnu školu i gimnaziju da bi 1910. stupio u Nižu školu vojne akademije. Bio je odličan student. I prije nego je dobio diplomu, postao je pitomac i dospio na bojno polje, te  učestovao u Balkanskim ratovima. Učestovao je i u Prvom svjetskom ratu, a  poslije  albanske golgote se iscrpljen i slabašan jedva povratio. Bio je toliko slab da ga je Komisija izbacila iz stroja za Solunski front, što je on odbio. Od svojih pretpostavljenih je uvijek dobijao priznanja i pohvale, tako da su se  stariji oficiri otimali za njega. Živojin Mišić ga je lično predložio za unapređenje u čin poručnika. Međutim, postojali su oni koji su zbog vlastite sujete to opstruirali, pa se desio paradoks da je Draža, iako sa najvećim brojem odlikovanja ( srebrna medalja za hrabrost 1913; zlatna medalja za hrabrost 1915; engleski vojni krst 1917.; orden belog orla IV reda sa mačevima 1918.; orden belog orla V reda sa mačevima 1920., Albanska spomenica 1922.)  najsporije napredovao! ( srpska posla!)  Također je za zasluge u II svjetskom ratu odlikovan i od SAD  za spašavanje savezničkih pilota.

Godine 1920.  je dobio čin kapetana, otpočeo nastavničku karijeru i oženio se Jelicom Branković, udovicom i sestrom svog najboljeg prijatelja, koji je kasnije poginuo u Cerskoj bitci. Jelica je imala kćerku Radmilu iz prvog braka i rodila je još četvero djece u braku sa Dražom ( Branka 1921, Ljubivoja 1922. -umro u prvoj godini života, Vojislava 1924. i Gordanu 1927.). Tokom Drugog svjetskog rata Jelica je stoički nosila teret Dražine borbe. Prvi put je hapšena i sa djecom odvedena na Banjicu 1942., a zatim još nekoliko puta.  Teško je to sve preživjela kao i poratne komunističke čistke. Umrla je 1970. u Beogradu. Sin Vojislav je poginuo u Bosni 1945 u borbi protiv komunista. Branko je umro 1995. kao pravnik u Beogradu, a Gordana je dječji ljekar u penziji i živi u Beogradu (2005).

Draža je 1921.  primljen za polaznika više škole Vojne akademije, odlikovan je Albanskom spomenicom 1922.  i unapređen u kapetana I klase. Dvanaestorica iz te klase  postali su pripravnici generalštabne struke, što je ekvivalent današnjem magistru vojnih nauka. Slijedi prevođenje u generalštabnu struku 1926. što je ekvivalent  današnjoj tituli doktora vojnih nauka. Tako je Draža završio najviše vojne škole i stao u red najelitnijih oficira. Generalštabni oficiri su bili malobrojni i  veoma cijenjeni u Kraljevini Jugoslaviji, koja ih je slala u Francusku na specijalizaciju, pa se i Draža obreo u Parizu. Dokumentaciju o tome nije moguće naći i pretpostavlja se da su je komunisti ili sakrili ili uništili s obzirom da je bila suviše afirmativna za njihovog „klasnog neprijatelja“! Zbog toga se ne može  potvrditi njegovo prijateljstvo sa De Golom, mada se zna De Golov neprijateljski stav prema Brozu zbog  onog što je uradio sa Dražom, tj  osuđen je bez mogućnosti da se brani, a  gdje su mu kosti, ni danas se ne zna. Prema kazivanjima nekih svjedoka tijelo je bačeno,  zajedno sa   tijelima nekolicene drugih  osuđenih na isti način, u jamu sa živim krečom. Upravo se radi na otkrivanju istine  u vezi s tim. A njegovu preživjelu djecu su natjerali da se odreknu svog oca!

Draža se oprobao i u diplomatiji. Bio je imenovan vojnim atašeom u Bugarskoj, gdje je stekao konkretna politička iskustva, naučio bugarski jezik  i stekao dva odlikovanja:  orden Aleksandra Nevskog i  orden krsta svetog Aleksandra, te dobio čin pukovnika. Nakon Bugarske premještaju ga u Prag, gdje je ostvario prijateljski odnos i dobio orden  Belog lava III reda.

Maja 1937 pukovnik Draža Mihailović je postavljen za načelnika štaba Dravske divizije, gdje je dobio još jedan orden: orden jugoslovenske krune III reda. Nakon toga je postavljen za stalnog nastavnika Vojne akademije u Beogradu.

Za vrijeme svog službovanja u Ljubljani  samoinicijativno se suprotstavljao akcijama njemačke manjine u Sloveniji koja je slavila Hitlera, i djelovanju slovenačkih klerikalaca ( Vatikana!) i tražio od generala Nedića da se u vezi s tim preduzmu energične mjere, na što se Nedić oglušio. Zbog toga Draža počinje da piše referate o situaciji  u Evropi i o tome  kako se to može odraziti na Jugoslaviju. Analizira savremene vojne doktrine: Hitlerov munjeviti rat i De Golovu motomehanizovanu vojsku. Ovim doktrinama on je za Jugoslaviju osmislio sopstvenu doktrinu tradicionalnog četničkog ( gerilskog) ratovanja. Izgradnja velikih fortifikacija prema Italiji i Austriji, za što su se zalagali Nedić i Rupnik, bila bi samo beskorisno rasipanje novca. Umjesto toga, Draža predlaže  četničku obuku, izgradnju planinskih skladišta lakog oružja, municije, opreme, poljskih bolnica i konzervirane hrane.

Četničkom načinu ratovanja osim taktičke uloge koja je postojala od prije, Draža je dodao i strategijsku ulogu. U prvoj fazi rata ( koji je  već bio izvjestan i očigledno neizbježan) četnička gerila samo dostavlja obavještajne podatke Vrhovnoj komandi jugoslovenske vojske i nadležnim savezničkim štabovima. U drugoj fazi počinju četničke oružane akcije protiv neprijatelja, a u trećoj fazi nastupa  sveopšti napad kada saveznici izbiju na granice Jugoslavije.

Nediću se taj referat nije svidio i Draža još jednom nije dobio zasluženi čin na vrijeme.  Ipak, Draža je svo vrijeme „zvonio na uzbunu“. Pošto je sa vojskom neprikosnoveno vladao okoštali general Nedić, Draža je pokušao da alarmira političke strukture. Aprila 1940, Dražine ideje su ipak, bar djelomično, prihvaćene.

Draža je bio srednje visine, smeđe, kovrdžave kose i plavih očiju, ispod podebljih naočala. Imao je mladoliko lice pravilnih crta. Govorio je razgovjetno i tečno, snažnim i dubokim glasom.  Bio je srdačan, druželjubiv  i uvijek spreman na šalu.  U privatnom životu lako je sticao prijatelje, a teško neprijatelje. Imao je blag izraz lica i uopšte, odavao je jednog dobroćudnog čovjeka. Ta blagost navela je mnoge pisce na pogrešan zaključak u pogledu njegovog profesionalizma.  Tome je doprinio sistem vrijednosti  nametnut od komunista, po kom pokvareni i zli pobjeđuju a dobri gube. Takav izvrnut sistem vrijednosti je potisnuo onaj iz srpske tradicije gdje  pobjeđuje vitez i on je uvijek plemenit i dobar!

Draža je volio planinarenje i skijanje, bavio se fotografijom još od Solunskog fronta i snimke pažljivo slagao u albume, od kojih su neki sačuvani. Volio je dobru knjigu, a najviše je čitao stranu literaturu i pratio  vojne časopise. Ali, imao je i jedan porok- enormno pušenje! Također, njegova buntovnička priroda nije se  uklapala u  kruta pravila vojne administracije, zbog čega je on  najviše nagrađivan i najviše kažnjavan oficir  jugoslavenske Kraljevine. Zato nije čudo kad se ta kruta administracija  pred naletom moćnog neprijatelja raspala kao kula od karata, što su događaji upravo jednog takvog čovjeka izbacili na  čeonu poziciju, tj. na mjesto koje mu je i pripadalo.

Vojvoda Kosta Pećanac

Proslavljeni četnički vojvoda iz I svjetskog rata, Kosta Milovanović Pećanac, prije  II svjetskog rata je bio predsjednik Glavnog odbora tradicionalne četničke organizacije sa sjedištem u Beogradu. Pećančeva organizacija je predstavljala nešto drugo u odnosu na četničke bataljone redovne vojske. Vojvoda Pećanac je nadzirao osnivanje odbora, koji su formalno bili civilna udruženja, ali kad je rat postao izvjestan, otpočelo se sa njihovim naoružavanjem.  Već u nekoliko prvih mjeseci srpskog otpora, većina četničkih odbora  stavila se pod komandu Draže Mihailovića. Uz Kostu Pećanca stao je manji broj odbora jer je on prihvatio kolaboraciju sa okupatorom, mada je imao pismeno ovlašćenje da  u ime vojske Kraljevine Jugoslavije organizuje gerilski otpor. Prema riječima poručnika Dragana Sotirovića, Pećanac je bio u godinama  (64) i u moralnom, fizičkom i intelektualnom padu, a ipak sa ambicijama da vodi, naredjuje i komanduje.  Kad se uzme u obzir još i karakter ličnosti kojima se okružio ( nisu bile ni moralno ni intelektualno kvalifikovane da vode narod), onda se može razumjeti sva nesreća  koju je Pećanac sa svojim aktivnostima nanosio  vojsci i narodu. Neobazrivost u postupcima, često praćena nasiljem izazivala je negodovanje  i žalbe naroda što  je stizalo i do štaba na Ravnoj gori, pa je Draža pokušao da   usaglasi Pećančeva djelovanja sa vojnim pravilima. Međutim, Pećanac je to odbio i nastavio po svome. Pećanac nije bio kadar za velika pregnuća. Njegova četnička organizacija ni po čemu nije podsjećala na onu slavnu staru iz I svjetskog rata, ponajprije zbog osoba sumnjive prošlosti sa kojima se okružio, koje su tu došle da nešto „ušićare“, a ne da brane srpski narod. Tako je jedan leskovački industrijalac  pisao potpukovniku Trišiću: “ Pomagajte i spašavajte nas od ovih vojvoda. Samo u Leskovcu ih ima 7 i ništa drugo ne rade osim što pijanče, banče po kafanama, lutaju naoružani sa puškama i bombama po ulicama u društvu Nijemaca i zastrašuju narod koji ih gleda sa strahom i nepovjerenjem.“ Zbog takvog ponašanja vlada u Londonu je oduzela Kosti Pećancu sva ovlaštenja, a  od strane vojnog suda osuđen je   na smrt, dok su  sva ovlaštenja je  prenijeta  na Dražu Mihailovića. Pećanac je  ipak nastavio svoje djelovanje kao paravojska do izvršenja smrtne kazne koje  se desilo tek 1944. Međutim, do pogubljenja on je sa svojom paravojskom počinio užasnu štetu i jugoslovenskoj kraljevskoj  vojsci i  ugledu četničkog pokreta uopće, iako su ga oni osudili na smrt. Njegova paravojska je harala kojekuda i vršila pljačke i zločine  nad svima, a ponajviše nad svojim narodom.  Nažalost, i mnoge grupe  raznih kriminalaca i zločinaca su se ugledale na njegovu paravojsku. Poslije rata,  žestoka i više decenijska komunistička propaganda je  sav četnički pokret i vojsku Kraljevine Jugoslavije predstavljala  u tom svjetlu sa namjerom da sakrije  zlodjela komunista, ustaša  i drugih paravojski i  sa ciljem  da uništi klasnog protivnika ( Kraljevinu Jugoslaviju i njenu vojsku) koji im je jedini mogao ugroziti dolazak na vlast.  Od toga se četnički pokret  nije uspio oprati ni do današnjih dana!

General Milan Nedić

Biografije Nedića i Mihailovića su  donekle slične.  Nedić je rođen  u Grockoj 1878. a stradao u Beogradu 1946. I on je učestvovao u svim ratovima ( Balkanski I i II, I svjetski), sa odličnim ocjenama završio sve vojne škole u zemlji i specijalizaciju u Francuskoj. Objavio je i nekoliko knjiga. Međutim, on je stalno na vrijeme unapređivan i postao je uoči II svjetskog rata ministar vojni. Kao takav priznaje kapitulaciju i dolazi na čelo okupacione vlade u Beogradu, što je pokazalo njegovu neborbenost, koja je i od ranije bila poznata. Naime, on je rekao: „ Naša vojska je u rasulu. Neprijateljska vojska je ušla u našu zemlju i ne postoji sila koja bi je mogla zaustaviti. Svako od vas može postupiti onako kako mu savest nalaže i neka snosi odgovornost za ono što uradi.“, za razliku od  Draže koji je izdao proglas: „Junaci! Naša je vlada sramno potpisala akt o našoj bezuslovnoj kapitulaciji. Ja tu kapitulaciju ne priznajem. Živ se Nemcima neću predati. Nemačka mora da izgubi ovaj rat. Mi ćemo se organizovati i povesti   gerilsku borbu, prema našim mogućnostima.“

Međunarodne ratne konvencije kažu:

„… ako neprijatelj smeni nekog od postojećih domaćih funkcionera i na njegovo mjesto postave drugog, po oslobođenju zemlje taj će  drugi odgovarati za saradnju sa neprijateljem“. Tako je upravo bilo sa Nedićem,  čega je on bio duboko svjestan, pa  je vjerovatno zbog toga u toku  svog hapšenja i sprovođenja i izvršio samoubistvo skakanjem kroz prozor.

Nedić je na mjestu predsjednika vlade imao zadatak da „umiri“ Srbiju, kako Nijemci ne bi morali ovdje držati znatne snage u trenutku kad napadnu Sovjetski Savez. U tom cilju Nedić je likvidirao žandarmeriju jer su oni bili mahom opredjeljeni za Dražu i kralja. Međutim, Nedić ima i velikih zasluga. On je kod okupatora izdejstvovao dozvolu da može primati nevoljne srpske izbjeglice koje su bježale iz ustaškog pakla NDHa, čime je spasio od sigurne smrti bar one ( oko 400 000)  koji su uspjeli  pobjeći od ustaških noževa i tako spasio i mnoge majke i njihovu djecu sa kojom su one inače skakale u rijeku, jer je to bila ljepša smrt od one koju su im namijenili Vatikan, Pavelić i njihovi križari (ustaše). Jednom prilikom Nedić je izjavio:

„ Ja jasno vidim svoj put i svoju sudbinu: vi ćete me streljati ili obesiti, ali ću ja tamo daleko ispred nebeskog prestola videti bar milion Srba koji će reći: ostali smo u životu zahvaljujući tvojoj izdaji…“

I otac akademika Dejana Medakovića je priznao Nediću da je on  bio slamka spasa za sve izbjegle i prognane iz Hrvatske, među kojima se našao i on sa svojom užom i širom porodicom ( vidjeti „Efemeris“ I-V, Dejana Medakovića).  Također književnik Borivoje Karapandžić, koji je lično poznavao Nedića u „Ilustrovanoj plitici“ od 30. jula 2009. između ostalog piše: „ U zborniku „STO NAJZNAMENITIJIH SRBA“ koji je uredio odbor od devet  akademika na 84. mjestu je i ime generala Milana Nedića, gdje piše da je on spasilac srpskog naroda. Navodi se da je spasio 420 000 srpskih izbjeglica, 70 000 djece i više hiljada Slovenaca.  On se predao Englezima koji su ga zatim predali na milost i nemilost Brozu, gdje je mučen i postradao bez suda. Imajući u vidu da je ustaški režim pobio milion Srba, a da se tih oko pola milona spasilo dolaskom u Nedićevu Srbiju, jasno je da bi potpuno etničko čišćenje Srba bilo već tada obavljeno da nije bilo Nedića. Ovako se imao tko  poslije rata vratiti u Hrvatsku i BH. Nažalost, ovaj „posao“ je ipak okončao  1991/95. Tuđman uz pomoć nekadašnjih «saveznika» Srbije!

Nedić je mnogo puta  pozivao Dražu da mu se pridruži  kao ministar u njegovoj vladi, ali je to Draža sa gnušanjem odbio i ostao na Ravnoj gori, gdje mu se  dugo vremena nalazio  glavni štab.

Ljotićevci

Pod Nedićevom komandom, doduše više formalno, nalazile su se i oružane  formacije pokreta  „Zbor“ Dimitrija Lotića, pronacistički nastrojene  formacije koje su održavale veze sa Hitlerom i njemu služile. Ideološki, Zbor podsjeća na ideje Benita Musolinija, tj. traži ukidanje svih političkih stranaka i uvođenje staleža ( zemljoradnika, ljekara, advokata … ).Oni su 1935 propali na izborima tako da ni njihov predsjednik nije ušao u parlament, ali im je značaj porastao nakon okupacije jer su se stavili na uslugu okupatoru. Upravo zbog njih  okupator nije ispoštovao treći uslov pod kojim se Nedić prihvatio okupacione vlade, a to je da on osnuje vojsku od 30 000 vojnika u slučaju da treba srediti nemire po Srbiji. Bilo mu je odgovoreno da nema potrebe za tim jer će to odraditi Ljotićevci koji su  u potpunosti na sledovanju njemačke vojske. Inače, oni predstavljaju jednu vrstu nacionalsocijalističke partije sa načelima: borbe protiv masona, Jevreja, komunista, zapadnjačkog kapitalizma i povezivanje sa Njemačkom. Pošto u Srbiji dugo vremena  nije bilo većih komunističkih odreda, Ljotićevci su svoju borbu uglavnom usredotočili na Dražu i njegove četnike.  Inače, historija ne bilježi ni jednu  samostalnu bitku ljotićevaca: oni su uvijek išli uz Nijemce. Nikakva eventualna saradnja ljotićevaca i četnika nije bila moguća, jer je Ljotić do kraja fanatično vjerovao u pobjedu Hitlera, a četnici su bili antifašisti i vjerovali su u propast Hitlera.

Akademik Slobodan Jovanović

Pored svih ovih suparnika koji su kidisali na vlast, Draža je imao i jednog saveznika.  Bio je to Srpski kulturni klub osnovan još 1937. od strane najistaknutijih srpskih intelektualaca tog doba. Povod osnivanja tog kluba bio je sve neravnopravniji  položaj srpskog naroda u jugoslavenskoj državi, što je dostiglo kulminaciju proglašenjem Banovine Hrvatske 1939, čim je Knez Pavle  i dio srpskih političara uz njega, dao veliki ustupak  Hrvatima dajući im u Banovinu Hrvatsku  teritorije koje nikad nisu pripadale Hrvatskoj ni na koji način! Radi se o : Prevlaci, Dubrovniku, Zapadnom Sremu itd..) Srpske političke stranke i javno mnjenje bili su protiv toga. Zbog toga je Srpski kulturni klub izašao sa zahtjevom da se  sad i srpska nacionalna jedinica omeđi, kad to već nije urađeno 1918. kad je trebalo da se to uradi.

Predsjednik Kluba je bio  znameniti beogradski profesor i akademik Slobodan Jovanović, potpredsjednici  akademik, pisac i advokat Dragiša Vasić, advokat Nikola Stojanović i historičar Vasa Čubrilović.

U martovskom puču 1941. Slobodan Jovanović je postao prvi potpredsjednik Vlade Kraljevine Jugoslavije, a uskoro i njen predsjednik, ali u izbjeglištvu.  Tom prilikom on je za svog vojnog ministra postavio Dražu Mihailovića. Dragiša Vasić, dr Stevan Moljević, dr Mladen Žujović, dr Vojislav Vujanac, dr Vojin Andrić i mnogi drugi članovi Srpskog kulturnog kluba su već 1941. došli na Ravnu goru i stavili se u službu odbrane domovine, prenoseći  sve svoje predratne ideje na Ravnogorski pokret.

Vojvoda Momčilo Đujić

Momčilo Đujić je rođen 1907 u Topolju kod Knina, a umro u San Markos, Kalifornija 1999. Završio je Bogosloviju u Sremskim Karlovcima i tamo objavio zbirku pjesama «Emilijade». Nakon  školovanja postaje paroh u selu Strmica, kod Knina. Bio je vješt i preduzimljiv čovjek i još 1935. je organizovao četničke odrede kao povjerenik Pećančeve četničke organizacije,  kad je shvatio što se sprema Srbima. Stupio je u akciju odmah poslije aprilskog sloma države 1941, stavljajući se na čelo Strmičana u borbi protiv svojih dojučerašnjih «mirnih» susjeda Hrvata koji su pod zaštitom Hitlera otpočeli stravični genocid nad Srbima. Njegova ratna filozofija je bila vrlo jednostavna: svi Srbi pod srpsku zastavu i u borbu za spasavanje života, a zatim i za oslobođenje države  na čelu sa kraljem Petrom i pod komandom njegovog generala Draže Mihailovića.  General Draža se nikad i nigdje o njemu nije izrazio u negativnom kontekstu.

Handžar divizija

To je bila divizija nacističke Njemačke formirana u II svjetskom ratu uglavnom od muslimana iz Bosne, koju su zvali i «hrvatskom br. 1» , jer su se u NDH muslimani deklarisali kao Hrvati islamske vjeroispopvjesti. Toj diviziji je pripadao i Alija Izetbegović.  Prema raspoloživoj dokumenztaciji 13. SS  Handžar divizija je izvršila brojne zločine u Sremu, Sjeveroistočnoj Bosni i po brutalnosti je prevazilazila Nijemce, o čemu je na sudu 1954. svjedočio jedan od njenih komadanata riječima: „Ovi su ljudi klali sve što nije nosilo fes.“ U periodu od šest mjeseci poklali su sve što su stigli uhvatiti u području  Brčkog, Bijeljine, Zvornika, Ugljevika, Šekovićima itd, čak i do Šida,  Rače i Vinkovaca. Naročto su svirepi bili sa mladim ženama koje u najprije silovali, a onda ih izmasakrirali rezanjem dijelova tijela. Užasna klanica ljudi napravljena je za Vaskrs 1944.

Nažalost, nikada jugoslavenska istoriografija, koja je bila pod snažnim pritiskom Komunističke partije, nije smjela da da objektivan sud ne samo o ovoj krvoločnoj jedinici, već i o Drugom svjetskom ratu na ovim našim  prostorima, jer se zbog opstanka na vlasti komunista i njihovog srbožderstva, namjerno prećutkivala istina i nije  se smio kažnjavati onaj ko je radio na zatiranju srpskog naroda. Poneki pojedinac koji je navodno „odgovarao“, je na kraju bio amnestiran, a sudski proces je bio farsa  inscenirana samo zato da se ne može reći da NITKO nije  procesuiran, čime se samo  bacala prašina u oči Srbima ( kao što se danas radi i Hagu i u BH tužilaštvu)

Komunisti

Uoči početka II svjetskog rata komunisti su, kao i Ljotićevci, bili marginalna grupa od svega oko 1500 ljudi. Zaštitnik komunista bio je Staljin i njegov Sovjetski savez, koji je kao i Hitler htio da osvoji svijet, što potvrđuje sporazum koji su 1939. potpisali njihovi ministri vanjskih poslova Ribentrop i Molotov.  Odmah nakon toga počela su nacističko-komunistička osvajanja, tj  II svjetski rat. Prva žrtva je bila Poljska koju su zajedno napali i međusobno podijelili Hitler i Staljin. Poslije Poljske, Staljin je napao Finsku, a Hitler države Zapadne Evrope. Svoja osvajanja komunisti su pravdali teorijom „svjetske revolucije“ zasnovane na marksističko-lenjinističkoj ideologiji.  Iako radnička klasa i poslije te revolucije ostaje u istim ( ili gorim!) uslovima u fabričkim halama, oni su je ubjeđivali da je ona  sada na vlasti!? Pošto je 1917. komunistička partija nakon stravičnog zločina nad ruskom carskom porodicom preuzela vlast u Rusiji, postala je aktuelna teorija „svjetske revolucije“ a to znači da  kao najviša faza te revolucije  to isto treba da se desi u cijelom svijetu!

Praktični dio posla izvođenja te „svjetske revolucije» pripao je Komunističkoj internacionali- Kominterni. Ona je okupljala komunističke partije iz gotovo svih zemalja svijeta, određivala im rukovodstva, politiku, budžet. Te partije, kao sekcije Kominterne, imale su zadatak da u ime naroda (!) kojima pripadaju proglase izvođenje revolucije i prisajedinjenje „prvoj zemlji socijalizma“ pošto prethodno budu okupirani od sovjetske armije. Pravila koja je uspostavila Kominterna su bila isto tako brutalna, ako ne i brutalnija od fašističkih i nacističkih, jer svatko tko nije bio s njima tretiran je kao da je izdajnik i morao je biti likvidiran, što je Lenjin javno izjavljivao! To je posebno revnosno primjenjivano na ztv. «klasne neprijatelje»: pripadnike drugih partija, religijskih zajednica, sveštenike, policijau, oficire, diplomate, službenike, pripadnike  dinastija,  i sve druge ako odbiju da se svrstaju u njihove redove.  Tako je Tito na jednom kongresu izjavio: „Partijska linija  je: uništavanje državnog aparata Jugoslavije, tj. ubijanje žandara, policijskih organa, članova gradskih i sreskih savjeta, uništenje opštinskih arhiva, zemljišnih knjiga, itd...“

Sa svoje strane komunistički pokret  u Jugoslaviji su pomogli i Nijemci, znajući da će on uništiti Jugoslaviju kao što je uništio i Rusiju, pa su, slično kao što su tamo poslali Lenjina i njegove boljševike  da izazovu građnski rat u Rusiji kako bi oslabili  carevinu Rusiju na frontu u I svjetskom ratu, sad poslali Broza  i komuniste odbjegle iz Španije poslije poraza u španskom građanskom ratu da unište kraljevinu Jugoslaviju. Isti recept! Najviše tih komunista  je do tada  ležalo po francuskim zatvorima zbog kriminalnih djela.  Gestapo je 150 takvih oslobodio iz tih zatvora i poslao u Srbiju da  pomognu Brozu  u izazovnju građanskog rata,  baš kao  i u slučaju  Lenjina i Rusije. To je bilo na Brozov zahtjev Hitleru gdje je  posredovao lično Pavelić! Tako je Gestapo dopratio buduće Brozove generale Peku Dapčevića, Ivu Rukavinu, Ivana Gošnjaka, Vladimira Popovića, Kostu Nađa,  Veljka Kovačevića,   i mnoge druge, među kojima je bilo i stranaca.  Osnivanjem posebnih odbora pod njihovom komandom i odbijanjem da se oni stave pod komandu legalne jugoslovenske vojske pod vodstvom generala Mihailovića, stvoreni su uslovi za otpočinjanje građanskog rata, do kog je došlo  samo i Srbiji, jer se Kominterna baš na nju ostrvila.. Komunisti su željeli da iskoriste teške prilike pod okupacijom kako bi se dočepali vlasti, što im je bio jedini i isključivi cilj. Komunistička platforma bila je izrazito antisrpska, kakva će stalno i ostati.  Prema njihovoj teoriji, u višenacionalnim državama većinska nacija ugnjetava one druge. Zbog tog su proglasili borbu protiv „srpske hegemonije“ i u tom cilju Staljin je dao ubiti u svojim  zloglasnim  čistkama preko 100 srpskih komunističkih rukovodilaca da bi na njihova mjesta stavio Hrvate i Slovence. Tako je Broz i došao na čelo KPJ, predstavljajući se kao Hrvat. Da bi se obdržao u sedlu, nastavio je da primjenjuje isti staljinistički metod: likvidirao je sve stvarne i potencijalne neprijatelje, počevši od onih u svojoj blizini!

Taj obračun sa navodnom «velikosrpskom buržoazijom»  nastavio se na najbrutalniji mogući način i poslije 1945. Likvidiranje  viđenijih građana  koji su  između dva rata  postali uspješni preduzetnici od kojih je netko imao mlin, netko tekstilnu fabriku, kudeljaru ili nešto slično,  predstavljao je na silu izazvani diskontinuitet  u izgradnji srpskog građanskog društva, koja  je započeta još 1804. Taj diskontinuitet je još više pojačan   Brozovim  prisajedinjavanjem  raznih teritrorija od kojih su većina bile tradicionalno sa većinskim srpskim stanovništvom u jedinstvenu Hrvatsku, a istovremeno razjedinjavanje i segmentiranje  Srbije. To je bacilo u sjenu čak i ulogu Crvene armije u oslobađanju  Beograda i Jugoslavije, a  Staljin je shvatio da je Broz bio pogrešna karta na koju je igrao tek kad je Broz oformio logor Goli otok na kom je stradao svatko tko je samo spomenuo riječ «Rusija»! Bez sumnje, iako je Broz  za vrijemev rata balansirao između Istoka, Zapada i Nijemaca ( a sve sa ciljem da se dokopa vlasti),  on je ipak najviše bio oruđe Zapada koji mu je omogućio nepovratnim tajnim kreditima ( 40 milijardi tadašnjih dolara!)  da vlada 40  godina i potpuno uništi Jugoslaviju, a posebno Srbe. To je to navodno «blagostanje» kog se  mnogi neinformisani stanovnici bivše Jugoslavije sa nostalgijom sjećaju!

U (neo)komunističkoj literaturi se po pravilu navodilo da su partizanske jedinice bile pod strogo centralizovanom komandom i disciplinovane, dok se za četničke tvrdi obrnuto. To je klasična  komunistička ZAMJENA TEZA pomoću koje su vladali gotovo 50 godina. Na osnovu logičkih zaključaka i raznih izvještaja je jasno da partizani nisu imali stručnog vojnog kadra i da su osnovani od raznih vagabunda koje su im sakupili Nijemci i Kominterna širom Evrope, a dalje su se popunjavali sa prebjeglim ustašama, domobranima, ucijenjenim Srbima i onim Srbima koji su naivno vjerovali da pristupom partizanima se štite od ustaškog noža i bacanja u jame! A bile su to samo Scila i Haribda! A one priče o streljanjima za jednu šljivu su se možda, za propagandu, i desile, ali veći kriminal se kod partizana- zataškavao!  Zbog slabog obrazovanja  partizana ( koji su uglavnom  poticali od najneobrazovanijih slojeva) ponekad su se održavali kraći  kursevi, ali time nisu mogli nadomjestiti nedostatak  ni vojnog ni elementarnog obrazovanja. Sjetimo se samo kakvi su diletanti bili  manje-više svi  poslijeratni funkcioneri  i kud nas je njihov dilentatizam doveo 1991.! Zbog toga su partizanske jedinice u ratnim dejstvima  trpjele užasne gubitke, što su partizani krili u svojim lažiranim izvještajima.

Zločini komunista

Zločini komunista po naredjenjima Broza su bili također stravični, kao i ustaški, gdje god bi došli u priliku da se dokopaju četnika ili stanovništva koje ih je podržavalo. Za što je bilo krivo to stanovništvo koje je umjesto komunističkih vagabunda i zločinaca bilo patriotski orjentisano i podržavalo regularnu vojsku svoje okupirane države? Jedan od takvih zločina su „pasja groblja“ u Crnoj Gori,  motiviran činjenicom da  su Crnogorci slabo pristupali komunistima. Zato su uslijedila, kao i po Srbiji, ubijanja narodnih prvaka da obezglave narod, ali je to imalo suprotan efekt.  Nakon toga pribjegavaju masovnim ubistvima stanovništva. Na Badnji dan 1942. su nakon  masakriranja i ubijanja 240 stanovnika u kolašinskom lugu nad njima razapinju lešinu psa  sa natpisom: „Ovo je pasje groblje“. Kad su nekoliko mjeseci kasnije rođaci htjeli da dostojno sahrane svoje najmilije, iskopavali su te leševe u prisustvu majora Joksimovića koji je zapisao:“ Pred ovim jezivim prizorom stojimo nijemo svi, naročito rodbina koja ne može niti da prepozna unakažene dijelove tijela: zubi povađeni, ruke polomljena, lobanje razmrskane, stomaci rasporeni itd..“ Ima li dakle ikakve bitne razlike između komunista i ustaša? Bili su tu pobijeni  ljudi iz svih društvenih slojeva, a ono što im je bilo zajedničko bili su Srbi pravoslavne vjere koji nisu htjeli da pređu u Brozov tabor… Pored „pasjeg groblja“ komunisti su ostavili krvavog traga i u brojnim jamama u koje su kao i ustaše bacali svoje žrtve zbog  čega ih je narod zvao „jamarima“. Takvih jama posebno mnogo ima  u Crnoj (selo Griže kod Berana, Šahotička jama  kod Bijelog Polja, Šavnička jama, jama kod Rijeke Crnojevića itd.). Komunisti su ljude slali u smrt preko svojih prekih sudova na kojima nije bilo ni dokazivanja krivice niti  mogućnosti žalbe nikti ikakve   odbrane! Takav crveni teror je zavio u crno i Hercegovinu o čemu piše bivši Brozov visoki oficir Savo Skoko, gdje su na prvom udaru bili ugledni građani ili seljani, kako bi se narod obezglavio ( vječita „sječa knezova“ u Srba!) Zbog takvog zločinaštva nad Srbima, mnogi Brozovi oficiri su ga 1942. i 1943. godine napuštali i prelazili k četnicima.

U srpskim pravoslavnim oblastima oni su se uspijevali održati samo terorom, ali i to zakratko.    Na tromeđi Bosne Like i Dalmacije, tj. na širem području Kninske krajine komunisti pokušavaju već od oktobra  1942 . da osvoje ovu oblast koju je branila Dinarska četnička divizija. Duhovni vođa  odbrane bio je pop Momčilo Đujuć  kog  vojvoda Ilija Trfunović Birčanin  opisuje biranim riječima, ali ipak   za njegovu vojsku kaže da  nije imala dovoljno «vojničkog karaktera»,  ma što to značilo.

Partizani su nastojali pridobiti bar nešto Hrvata u svoje jedinice, pa su rado prihvatale svakog odbjeglog ustašu koji se baš nije slagao sa politikom Ante Pavelića, jer su na taj način  i dalje sudjelovali u genocidu nad Srbima, samo nešto manje očiglednim. I četnici su u svoje redove primali  sve one koji su  željeli da služe svoju domovinu Jugoslaviju, pa i Hrvate i muslimane. Čak je načelnik štaba  puka  popa Đujića bio Hrvat Marin Stude koji se na toj funkciji koristio pesudonimom Milan Milanović.

Partizani  su preovladavali na prostorima bližim Zagrebu i Karlovcu, a četnici na terenima prema svojoj matici ( Dinara, Tromeđa, Manjača, Motajica i dr.) Zahvaljujući tome na ovim područjima gdje su preovladavali četnici narod je mnogo manje životno stradao jer su im četnici pomogli da se spase od potpunog istrebljenja, na čemu su radili ustaše i partizani, a  o čemu postoje mnoga svjedočenja čak i iz njihoviih redova( Plećaš- partizan i Bolta-ustaša)! Svoj odnos prema Srbima partizani nisu ni pokušali da sakriju. Iako je u njihovim redovima bilo najviše Srba,  oni su krajem 1942. imali 15 brigada od kojih niti jedna nije bila sa srpskim imenom, a na čelu su im bili Hrvati, čak i prebjezi od domobrana i ustaša!.  Zbog svega toga partizanske jedinice su bile slaboorganizovane, neprofesionalno vođene i bez elementarne vojničke discipline što se vidi iz mnogovrojnih aljkavih Brozoivih izvještaja iz kojih se vidi da nemaju uspostavljenu vezu sa svojim jedinicama, ne znaju njihovui jačinu i da se o njihovim (ne)uspjesima informišu od slučajnih prolaznika! Razlog za to je što i ono malo oficira što se čudom našlo kod partizana nije se moglo upotrebiti kako valja zbog komunističke hijerarhije i averzije prema « srpskoj buržoaziji» i omrznutoj « oficirskoj kliki» Čak su i Nijemci primjetili da se kod partizana ljudstvo nemilice žrtvuje zbog «značajnih drugova». Zaista, sve svoje mane i nedostatke komunisti su pokušavali nadomjestiti žrtvovanjem svojih boraca, običnih ljudi čiji suživoti bili beznačajni u odnosu na one partijaša zanesenih navodno «višim» ciljevima. Za njih, pa čak i za Brozovog  psa je moralo biti svakodnevno mesa, dok za borce nije bilo ni kruha! Te «više « ciljeve su svi  vidjeli bar  1991., ako već nisu ranije. Nažalost, još uvijek ima mnogo onih  «slijepih» koji bi  željeli da Broz vaskrsne! Gluho bilo!

U toku rata, partizani su uglavnom svoje borbe usmjeravali protiv četnika ( jer im zaštita stanovništva od genocida nije padala napamet) imajući pred sobom jedan jedini cilj: osvajanje vlasti, u čemu su ih četnici i regularna vojska okupirane države Jugoslavije, jedini mogli omesti. Zbog toga njima nije ni padalo napamet da napadnu logor Jasenovac i da nasilu prekinu njegovu «proizvodnju» mrtvih, već su ga pustili da radi još i poslije kapitulacije Njemačke, a smetali su četnicima da  oni to urade!! Zato je  Draža  radio upravo obrnuto: On je htio da sruši Pavelićevu ustašku državu kako bi se okončao genocid nad Srbima što se vidi iz njegovog dopisa u kom kaže:

« U Zapadnoj Bosni i Lici sada izvodimo posljednje pripreme za definitivno uništenje komunista, koji nas sprečavaju u rušenju Pavelićeve Hrvatske»

Različite su bile metode komunstičkog genocida nad Srbima koji se dešavao

naročito nad Srbima Banije i Korduna u martu 1943. što historija još nije opisala.

Naročito je bila monstruozna akcija  u kojoj je Broz prisilio da se iz «Bihaćke

republike», zajedno sa njima pokrene svo srpsko ( ali ne hrvatsko i muslimansko!)

stanovništvo tih krajeva, njih oko 40 000 ljudi, žena i djece natjerano je prema Neretvi!

Cilj ove surove naredbe bio je trostruk: zakrčenje drumova kako bi se  usporilo

napredovanje Nijemaca, sprečavanje ovog stanovništva da se povuče u obližnju Gacku

četničku zonu neobuhvaćenu operacijom «Vajs» i najzad etničko čišćenje NDH od Srba!

Posljedica toga   bilo  očajno mnogo leševa smrznute djece i  žena na putevima od

Drvara prema Grahovu što je predstavljalo pravi užas, prema izvještajima očevidaca.

Draža je o tome izvjestio

vladu u Londonu i pri tom, između ostalog, napisao: «Ovo je užas» to je ta borba koju

vode komunisti i na koju ih podstiče inostrana propaganda, da bi se planski uništio naš

narod». Broz je poslije rata lagao da je stanovništvo  krenulo dobrovoljno za njima.

Vjenceslav Holjevac  je bio iskren pa je priznao:« Mi smo taj narod dvije godine odgajali

za sebe, pa da ga sad damo da ga uzmu četnici!» Dakle, bilo je bolje da izginu nego da ih

daju četnicima da ih spase! Eto, tako su se brozovci brinuli za srpski narod! Isto je bilo

i sa ranjenicima. Kakva li je tek farsa ona «poznata» bitka za ranjenike na Neretvi! Tim

više što je u među tim ranjenicima i uopšte partizanima bilo 70% Srba ( čime su se

partizani hvalisali), što je bilo jedva  0.25 % sveukupnog srpskog stanovništva ( što su

partizani i Broz vješto krili).  O tome je nešto uspjelo da prodre i u štampu, naravno

poslije smrti Broza, mada i tada veoma teško. Nećemo o tome ovdje, a oni koje

intertesuje istina, nek potraže literaturu  ( Miloslav Samardžić, General Draža, str 275-

276 kazivanje Koče Popovića)i nek uključe svoju logiku (ako je imaju),pa nek vide što se

stvarno događalo tamo i što se uopšte moglo događati, a što ne!

Partizani su  gotovo otvoreno saradjivali sa ustašama, o čemu govore mnogi

izvještaji vladi u Londonu. U jednom od njih piše:» Komunisti saradjuju sa ustašama od

kojih dobijaju oružje. Težnja je ustaša da im komunisti, kao njihova i njemačka

prethodnica, očiste teritorije koje će zaposjesti ustaše nakon što ih partizani napuste.

Zbog toga komunisti vode borbe isključivo na srpskim teritorijama i  sistematski i

planaski uništavaju isključivo Srbe, što se lako  može utvrditi po zgarištima  naših

naselja.» I pored ovakvih izvještaja saveznici nisu prekidali propagandu u korist

partizana. Zašto? Bit će objašnjeno na kraju ovog  eseja.

Pri ocjeni Brozovih vojnih znanja treba imati u vidu da je u Austrougarskoj

vojsci imao čin kaplara što znači da je bio eventualno stručan za upravljanje  jednom

desetinom ( desetero vojnika). I taj čin je sumnjiv, jer se ispostavilo da nije znao niti da

čita vojničku kartu, što je izjavio svjedok toga  Sreten Žujović. Zato je najslabije

komandno mjesto kod partizana bilo ono- glavnokomandujuće, tj. mjesto vrhovnog

komandanta. Prema običajima komunističke partije komandovanje vojskom se nije

povjeravalo stručnim licima- već generalnom sekretaru partije! ( Ta nas nesreća prati do

danas!) A na mjesto sekretara partije se dolazilo isključlivo negativnom kadrovskom

selekcijom ( I toga se još nismo oslobodili!) Na mjesto generalnog sekretara

KPJ je 1937. postavljen Broz, ne zato što je bio dobar, učen i sl. već zato što je ogovarao

i lažno optuživao svoje konkurente koji su zbog toga  svi do jednoga likvidirani u

Staljinovim čistkama! Staljin je bio kratke pameti  i nije ni mislio na opasnost koja prijeti

od rata, pa je tako likvidirao i hiljade  visokih oficira Crvene armije, što će imati

katastrofalne posljedice na situaciju na Istočnom frontu.

Međutim, kod  Broza nije bila u pitanju samo nestručnost, već i kukavičluk, kao i niz drugih negativnih osobina ( narcisoidnost, beskurpuloznost itd.) Žena Sretena Žujovića Lepa koja je rat provela uz muža i Vrhovni štab, doguravši do kapetana I klase, svjedočila je:

« Kad je  Broz poslao onoliko ljudi da izginu na Kadinjači, Sreten Žujović je rekao: Ovog treba smijeniti. Hiljade ljudi stradalo je na Sutjesci, Neretvi, Zelengori, Drvaru itd zbog njegovog kukavičluka i nesposobnosti. Ruši i gradi mostove da bi «zavarao Nemce» Pa to niko pametan ne bi radio! Tu bruku, sramotu, a ponajviše žločin- njegovi poltroni opisaše kao genijalnu operaciju velikog stratega i nenadmašnog vojskovođe.  Čitave divizije držao je oko sebe da mu čuvaju stražnjicu i  ljubavnicu Zdenku, a baš ga briga za tuđe sinove i kćeri koji nepotrebno ginu…»! Godine 1943  se došlo i do policijskog dosijea u Zagrebu gdje piše da je bio kradljivac i obijač koji je obio čak i jednu crkvu! Njegovim stopama išao je i njegov stariji sin.  Međutim, one ulizice oko njega su to sve zataškale i vršile odmazdu nad svima koji bi pokušali da nešto kažu  što mu ne bi išlo u prilog!

Partizani su na Neretvi doživjeli  jedan veliki vojnički, ali i moralni poraz potpisujući strateški sporazum sa Nijemcima, odnosno otkrivajući svoje PRAVO lice onima koji su to HTJELI i smjeli da vide.

Zločini komunista su se naročito intenzivirali nakon preuzimanja vlasti. Sjetimo se samo Sremskog fronta kamo je u sigurnu smrt, bez ikakve potrebe natjerao ono malo preživjelih srpskih mladića  koji su  čudom izbjegli sve „scile i haribde“  prethodnog rata ( vidjeti: Danko Popović, PRIČA O MILUTINU), pa zatim Goli otok gdje je  Broz dao da se pobiju uglavnom intelektualci, a zatim ubijanje svih uglednijih pripadnika građanskog društva u gradovima Srbije pod izlikom da su bili kolaboracionisti ( opet „sječa knezova“ po Srbiji!), iako su mnogi od njih hranom snabdjevali i njegove vagabunde i zločince. To sve je trajalo izvjesno vrijeme, a odmazda onih stanovnika čiji su sinovi i očevi u trenutku okupacije, kao pravi patrioti, uzeli puške da brane svoju domovinu i svoje stanovništvo, trpjeli su ekonomsku, kulturnu i svaku drugu odmazdu od vladajućeg režima  više decenija. U jednom takvom kraju, selo Novaci, prema kazivanju malobrojnog preostalog stanovništva, zadnje što je država uložila u ovaj kraj je gvozdeni most na rijeci Tamnavi koji je izgrađen daleke 1933.godine! Koliko li je takvih mjesta  kao što su Novaci po Srbiji i BH, iako se zna da su četnički odredi  u tim selima sačuvali stanovništvo od sigurnog   istrebljenja. Ili su možda baš zato ta sela bila i kažnjena, kao i sami četnici? U Brozovom režimu je najveći grijeh bio ZAŠTITA SRPSKOG naroda! Ima li još  onih koji u to sumnjaju, osim ako baš NEĆE da to vide?

Na Ravnoj gori

Na  dan 6. aprila 1941. njemačke, italijanske, bugarske i mađarske trupe napale su Kraljevinu Jugoslaviju bez objave rata. Događaji su tragično potvrđivali Dražine teze  iz referata upućenog generalu Nediću, koji je on tada ignorisao. Hrvatski vojnici su prelazili na stranu Hitlerove vojske, kojoj je širom Hrvatske i Slovenije priređivan svečan doček. Tako se jugoslavenska vojska raspala već prvog dana, pa su neprijateljske trupe lako  i brzo napredovale. Draža je tada rekao: „Kapitulacija? Ta reč ne postoji u našem vojnom rečniku. Malena Srbija je vodila I i II balkanaki rat i I svjetski rat i iz svih tih ratova je izašla kao pobednica.  Svojim saveznicima pokazali smo punu vernost, a srpski herojizam zadivio je ceo svet i pokazao kako se gine i mre za domovinu. Mi ćemo se i ovog puta boriti za svoju slobodu, za bolju i srećniju Jugoslaviju.»

Draža je 11. maja 1941. stigao na Ravnu goru i smjestio svoj štab u jednu od rijetkih tamošnjih  koliba, nakon što je na Mitrovcu na Tari  10. aprila  obavljena prva akcija protiv neprijatelja, tj. stvarno otpočeo ustanak! ( a ne 7. jula kad je  ubijen domoljubni  jugoslavenski  žandar, a ne  okupator Nijemac!) Sve im je nedostajalo: ljudi su bili gladni, soli nije bilo, nije bilo novca, okolno stanovništvo je slabo davalo, a za otimačinu od njih bila je predviđena smrtn kazna! Ali, svi su oni vjerovali u pobjedu zapadnih demokratija i izgradnju jedne srećnije i pravičnije Jugoslavije, nakon što istjeraju okupatore koji su na silu ušli i isto tako će morati izaći. Ali, do tada je trebalo preživjeti. Prije svega trebalo je zaštiti Srbe  s one strane Drine ( u NDH) gdje je otpočelo njihovo masovno ubijanje i  uopće istrebljivanje. Zato su upućivali pomoć tamošnjem majoru Jezdimiru Dangiću koji je pokušavao da spasi Srbe od potpunog istrebljenja. Kao pojačanje poslat mu je major Boško Todorović.  Ostali oficiri bili su raspoređeni po  Srbiji.

Genocid Hrvata nad Srbima i ustanci u zapadnim srpskim zemljama

Nijemce nije iznenadilo tako rano obrazovanje gerile u Srbiji, jer su i sami konstatovali „da  je srpski narod čvrst i nepokolebljiv i od svih balkanskih naroda najsposobniji i da stalno misle na oslobođenje svoje domovine“. Ipak, prve veće ustaničke akcije izvedene su u zapadnim srpskim krajevima, izazvane stravičnim zločinima Hrvata još u aprilu. Ti zločini dovode odmah do srpskog otpora koji organizuju predratni četnički odbori i ostaci jugoslovenske vojske i žandarmerije. Tako već 12. aprila četnički odred  pod vođstvom Dane Stanisavljevića Cicvare u Gračacu ( Lika) napada ustaše i Talijane. Ustaše su toliko bile krvoločne da je Hitlerov izaslanik u Zagrebu Glajz fon Horstenau rekao Kvaterniku: „ Dragi Slavko, sretan sam što ćeš uopće i mene ostaviti u životu.“ Naime, iako su Nijemci  već otprije držali koncentracione logore, oni su se ipak zgrozili veličinom hrvatskih zločina nad Srbima, tako da je čak i Hitler pozvao Pavelića na raport, bojeći se srpskog „odgovora“ na te zločine. Hitlerov specijalni opunomoćenik za Balkan dr Herman Nojbaher je 1943 poslao izvještaj u kom kaže  da hrvatski zločin nad Srbima spada u najsvirepije akcije masovnih ubistava cijele svjetske historije i pri tom konstatuje da je “ broj zaklanih bez odbrane premašio 750 000“!

I Talijani su se zgražavali nad hrvatskim zločinima, pa je general Aleksandar Luzana pisao Musoliniju: „Lično sam vidio, obilazeći srpska sela Stoca, Čapljine i Ljubinja  da su Pavelićeve  ustaše učinile nešto što će ponovo uznemiriti Srbe. Nedostaju mi riječi da to opišem. U velikoj školskoj učionici zatekao sam zaklanu učiteljicu i 120 učenika, nijedan stariji od 12 godina! Mnogima su odsjekli glave, a iz razrezanih utroba ustaše su izvukle crijeva i zakucali ih ekserima po zidovima! Za vrijeme klanja- solili su im rane! Prethodno su učiteljicu i sve djevojčice silovali, a za vrijeme ovog krvavog rituala svirali su im cigani.  Na opću sramotu naše katoličke crkve i jedan naš svećenik je u tome sudjelovao! Dječak kog smo jedinog uspjeli spasiti i odvesti ga sa prerezanim grkljanom u bolnicu, svjedočio je o tome. Kad je ozdravio, pobjegao je u svoje selo da traži rodbinu, ali tamo nije više bilo nikog, a i njega su ustaše zaklale na pragu. Od hiljadu duša u selu, tamo više nema nikog živog! Istog dana ustaše su još pobile 700 stanovnika sela Prebilovci i pobacali ih u jamu. A takvih sela  puna je Hercegovina, Bosna, Lika Dalmacija… Pokolji Srba su dostigli takve razmjere da su u tim krajevima zagađeni mnogi izvori. Iz jednog vrela u Popovom polju, nedaleko od jame gdje je bačeno oko 4000 zaklanih Srba  izbija crvenkasta voda, u što sam se lično uvjerio. „

Italijanski pisac Malaparte je svjedočio o korpi punoj očiju srpske djece  sa kojom mu se Pavelić pohvalio prilikom njegove posjete, a italijanski istoričar Aurelio Riveri citira brojna italijanska dokumenta u vezi genocida nevjerovatnih razmjera. On tvrdi  da njemački, italijanski i britanski izvori se slažu s tim da su do kraja Rata Hrvati pobili između 750 000 i 1.000 000 Srba. Aurelio je svojoj knjizi o tom zločinu dao naslov: „ Nadbiskup genocida ( Stepinac, Vatikan i ustaška diktatura u Hrvatskoj)“, naglašavajući ulogu katoličke crkve u ovom stravičnom zločinu. Ponovo  srednjevjekovno (vatikansko) križarstvo, za koje se smatralo da je prošlost!

Ustanak

Okupatori su u namjeri da „umire“ Srbiju kako Hitler u njoj ne bi morao držati značajne snage koje su mu bile potrebne na Istočnom frontu i da osiguraju bezbjedan prolaz trupa i snabdjevanja prema jugu,  je uveo odmazde: za jednog ubijenog Nijemca 100 streljanih Srba! To je bio još jedan dodatni razlog što se Nedić prihvatio  sudjelovanja u  tadašnjoj Vladi. Smatrao je, ako se Srbija ne umiri, narod će joj biti potpuno istrebljen! Zbog toga je i Draža odustao od namjere frontalnog napada na Nijemce, čak štaviše,  uzdržavo se i zabranio bilo kakve napade na neprijatelje, a odlučio je da spriječi i prerano izbijanje ustanka, jer bi to bilo strahovito pogubno za srpsko stanovništvo, imajući u vidu svakodnevne odmazde. Međutim, malobrojni komunisti koji su bili ubačeni od Kominterne u Srbiju su baš imali suprotne ciljeve: da se pobije što više srpskog stanovništva jer  oni nisu  podržavali komuniste već  svoju regularnu patriotsku vojsku. Pogotovo im je bilo važno da se pobiju  oni ugledniji i na taj način obezglavi  narod, a za odmazde su prvenstveno birani baš takvi, pa onda i ostali.  Zato je Draža izdao komandu: „ Otvorene veće akcije preduzimati tek onda kada saveznici počnu da lome nemačku ratnu mašinu i kada njihova avijacija ovlada našim nebom“ Tako su rezonovale i vlade svih okupiranih zapadnoevropskih zemalja, a njihovo satanovništvo se toga pridržavalo.

Međutim, Kominterna i Brozovi komunisti su  već 1941. odlučili  o otpočinjanju borbi za uništenje kapitalističkog poretka u zemlji i vlade u izbjeglištvu što je navodno bio jedini izlaz iz bijede i ratova. O borbi protiv okupatora nije bilo riječi! Na osnovu saradnje Hitlera i Staljina iz 1939. Nijemci su se odazvali molbi Kominterne da iz zemalja koje su okupirali pokupe komuniste učesnike španskog građanskog rata i da ih proslijede u Srbiju radi zajedničke borbe protiv srpskog naroda, što je odgovaralo i Nijemcima i komunistima koji su time otpočeli prljave rabote  vezane za preuzimanje vlasti u Srbiji. U tom cilju je Broz , već u maju 1941. iz Zagreba sa Centralnim komotetom KPJ prešao u Beograd.  Prema Brozovim riječima njihov zadatak je bio „da se uništi državni aparat Jugoslavije ubijanjem žandara, policijskih organa, članova sreskih savjeta, uništavanjem arhiva, zemljišnih knjiga i dr. , a nakon toga da razbuktaju što  više ustanak“. Naravno, zbog potencijalnih odmazda 100 za  jednoga! A ustanak 7. jula  u Beloj crkvi nije bio napad na okupatora, već na žandara, tj. jugoslovensku državu! I iz toga je jasno da su se komunisti borili protiv jugoslovenske države radi preuzimanja vlasti, a na „razbuktavanju ustanka“ su radili povremeno u cilju izazivanja odmazdi  nad srpskim stanovništvom. Također, komunisti su u svakom mjestu u koje bi ušli, sprovodili nasilnu mobilizaciju iako su oni bili samo paravojska! Tako su u Paraćinu poubijali sve neprijatelje komunizma i opljačkali što se dalo opljačkati, pa zatim nasilu mobilizirali 1012 ljudi pod pretnjom streljanja  i spaljivanja kuće. Sve ovakve  i slične podatke Brozova istoriografija je lažirala i preokrenula u njihovu korist i to su uz pomoć drastične cenzure  nametali kroz škole, medije, „nauku“ stanovništvu  gotovo 50 godina! Nitko od uglednijih građana nije njima pristupao dobrovoljno, tako da se i u njemačkim izvještajima  nalaze konstatacije da u sastavu komunističkih odreda su većim dijelom seoski ološ i robijaši, dok Draža uživa podršku  naroda. Osim toga, Broz se služio i raznim drugim metodama da privuče stanovništvo u svoje odrede. Tako su sa sobom uvijek vodili izvjestan broj mlađih žena ( koje je koristilo za zabavu  rukovodstvo sa Brozom na čelu!) da bi privukli omladinu, a nerijetko su se preoblačili u četnike i  terorisali i ubijali seosko stanovništvo kako bi se ono opredjelilo za partizane, a ne za četnike- što  je svojevremeno u vidu faksimila takvih naredjenja javnosti objelodanilo glasilo Srpskog pokreta obnove ( SPO).  Učestali vojnički besmisleni napadi poput ubistava usamljenih njemačkih vojnika i sl. imali za posljedicu neznatne gubitke ljudstva kod komunista, ali su zato dovodila do strašnih odmazda nad srpskim stanovništvom, što je i bio cilj komunista. Da je to bilo planski, nema sumnje, jer to piše u zaključcima majskog zasjedanja  komunista u Zagrebu gdje stoji ova genocidna rečenica: „

„Srpski narod mora danas najviše da trpi zbog zločinačke politike koju 22 godine sprovodi srpska kapitalistička klika“(!!??- Zar nije bilo kapitalista i kod Hrvata, Slovenaca i zar nisu svi oni i participirali u vlasti?)

Ovakav GENOCIDAN stav komunista, poklopio se sa genocidnom politikom nacista, hrvatskih ustaša i sa tisućgodišnjom genocidnom ( križarskom)  politikom Vatikana i pravo je čudo što je itko od Srba uopšte preživio! Ali zato ih je sve manje i manje, na sve manjoj i manjoj teritoriji…….

U međuvremenu, Rusi su tražili od Engleza da otvore Zapadni front kako bi  smanjili pritisak  njemačke vojne sile na Rusiju, ali pokvareni političari Engleske na čelu sa Čerčilom su umjesto toga, preko ucijenjene  jugoslavenske vlade u izbjeglištvu tražili da  Srbi   otvore front na Balkanu i tako ginu Srbi umjesti zapadnjaka!. Draža se tome usprotivio jer nije htio da vodi svoj narod na gubilište. Englezi su znali da jugoslavenska vlada na čelu sa akademikom Slobodanom Jovanovićem neće nikad  uputiti takav zahtjev Draži, tim više što je za sve  okupirane zemlje važilo da se uzdržavaju od napada na Nijemce, to su Englezi poslali lažni poziv u ime jugoslavenske Vlade Draži da otpočne ustanak! I Draža je, na opšte zaprepaštenje svoje Vlade, otpočeo ustanak, uz obećanja Britanaca da će dobiti pomoć od njih, od čega nije bilo ništa.

Odnosi sa saveznicima

Odnos Sovjetskog Saveza prema kralju Petru i jugoslavenskoj Vladi u Londonu njenom ministru vojnom Draži Mihailoviću bio je krajnje neprijateljski, jer su oni bili smetnja da u Jugoslaviji pobijedi njihova „narodna revolucija“, s obzirom da su oni ratna dogadjanja htjeli da iskoroiste da bi i tu  oformili svoju interesnu sferu i uništili postojeće „buržoaske elemente“, baš kao što su uradili i u Rusiji. Zato su i poslali svoje agente u formi komunističke partije da rade u tom pravcu. Jedan od njih je bio i pukovnik Zubov kog je Staljin poslao sa hrpom para u Beograd da organizuje vojni puč protiv Draže, što je Draža osujetio. Ista ili slična  zaduženja dobijali su i Njemački oficiri jer su  Nijemci shvatili da su komunistički vagabundi i kriminalci sakupljeni širom Evrope, bez ikakvog vojnog znanja, nesposobni da se adekvatno suprotstave dobro organizovanoj jugoslovenskoj vojsci kojom je komandovao lično ministar vojni, visokoškolovani vojni stručnjak Draža, te su uortačili ustaše sa partizanima da očiste Dražinu vojsku najprije iz Istočne Bosne gdje je ona veoma dobro stajala, o čemu  u svojim izvještajima piše general Bader. Također pukovnik Erih Keviš  u svojim izvještajima piše  da je situacija u Istočnoj Bosni nejasna i napeta, jer se partizani bore na strani ustaša i zajedno sa njima i muslimanima sprečavaju prelazak srpskih izbjeglica, mahom žena i djece, da se spase od klanja prelaskom preko Drine i još ih i oni  kolju ih i bacaju u Drinu! Također, Tito je izdao proglas da sve četnike i njihovog vođu Jezdimira Dangića, koji su nastojali zaštititi ovo stanovništvo, partizani moraju streljati bez milosti. Doduše, majora Dangića nisu uhvatili jer je on pobjegao u SSSR, da bi ga  oni poslije rata isporučili Brozu, a on ga je na montiranom procesu 1947. osudio i pogubio  za „izdaju naroda“, „saradnju sa okupatorom“, „ratne zločine“, tj za sve ono što su radili Broz i njegovi komunisti! Osuđen je na smrt  i streljan 22. augusta! Koja hipokrizija!

Englezi su odbili Staljinov zahtjev da pošalju  svoje trupe na Balkan, ali su prihvatili traženje sovjetske vlade da umjestio njih Srbi dignu preuranjeni ustanak na Nijemce ( i tako se nepotrebno izvrgnu pogibiji dok je Hitlerova soldateska još jaka i neiscrpljena) Staljin je ovim bio nezadovoljan, ali je morao šutjeti. Međutim,  nakon toga on je  naredio jugoslovenskim komunistima pokretanje građanskog rata protiv države  Jugoslavije koja je bila kapitalistička, što je bio izvjestan vid pritiska na Zapad. U sklopu toga Staljin je otpočeo i kampanju protiv generala Draže i poslao jugoslovenskoj vladi protestnu notu u kojoj je potpuno neargumentovano raznim izmišljotinama  napao četnički pokret. Predsjednik vlade Slobodan Jovanović je uzvratio dostojanstvenim odgovorom u kom je rekao da  je četnička vojska sve učinila da se izbjegne građanski rat koji su zapodjenuli komunisti, koji još saradjuju sa ustašama. Također je upozorio na «crveni teror» koji komunisti vrše nad srpskim seljacim, i o bezrezervnoj podršci seljaka i uopšte stanovništva  regularnoj  jugoslovenskoj vojsci pod komandom generala Mihailovića. U tom vremenu su vladu Jugoslavije podržavale i britanska i američka vlada.

A onda se odjednom situacija počela mijenjati. Naime, Čerčil je tražio od Ruztvelta  saglasnost da se izađe ususret Staljinovim  teritorijalnim zahtjevima, jer mu nisu izašli usustret u pogledu otvaranja fronta na sjeveru Francuske, što je Staljinu bilo neophodno da bi popustio veliki pritisak Hitlera na SSSR.  U sklopu tih igranki, prvi put se jedan engleski političar, Orm Serdžent, obrušio    Dražu Mihailovića, ni krivog ni dužnog. On je, posve bez ikakvih argumenata tvrdio da su komunisti aktivniji od četnika U isto vrijeme Draža je primao priznanja od  lorda Selbornoma, Ajzenhauera, a od De Gola je dobio i orden Ratnog krsta. Tako je prva faza komunističke kampanje protiv Draže okončana neuspjehom.

Međutim, uskoro je Čerčil nastavio kampanju protiv Draže nezadovoljan što on ne preduzima napade na Nijemce i sveopšti ustanak. Tim povodom je Draža pisao svom predsjedniku vlade da ga Englezi gone da preduzme ustanak radi svoji sopstvenih strateških interesa do posljednjeg Srbina, a pri tom i ne pomišljaju da mu iučemu pomognu. Kako su pritisci engleske propagande postajali sve žešći, Draža je u jednom odgovoru napisao:

» Moji ratnici i ja nismo priznali kapitulaciju koju nam je neprijatelj nametnuo , a još ćemo manje priznati kapitulaciju pred našim saveznicima»

Činjenica je da je borba za boljševizaciju Jugoslavije otpočela u Londonu. U tom cilju su Englezi   oborili vladu dr Slobodana Jovanovuća, visokog intelektualca i velikog patriotu. Stari profesor, jedan od najumnijih Srba svog vremena, bio je nezgodan protivnik.  Njegova riječ je imala posebnu težinu i nije mogla da se  pokrene u smjeru koji bi odgovarsao Englezima, a štetio Srbima. Na to nisu pristajale niti naredne dvije vlade koje su srušene ( Miloša Trifunovića 1943 i Božidara Purića 1944.) Čerčil je najzad na čelo jugoslovenske vlade morao da dovede jednog Hrvata, Ivana Šubašića, predratnog bana Banovine Hrvatske.  Tek se on, sa svojim zemljakom Titom, dogovorio o uspostavljanju novog poretka, koji je bio po volji Čerčilu i njegovoj Vel. Brtitaniji! Samo jedan engleski političar je podigao glas protiv ove ujudurme: Džordž Rendal, koji je dao ostavku kad je  britanska vlada odlučila da Dražu «prepusti sudbini» i samovolji Broza. Kasnije je Rendal zapisao u svojim memoarima:     « Postalo mi je mučno da sprovodim takvu službenu politiku. « On je Tita smatrao «politički nemudrim,», a uvijek je vjerovao u lojalnost  i junaštvo generala Mihailovića. Jedna od mjera slamanja kraljevine Jugoslavije je bio izgon kralja i izbegličke vlade u Egipat. U jugoslaviji kapetan Zvonimir Vučković je pisao Draži: « Ogorčen sam zbog propagande Longona u korist partizana».

Da bi sprovela svoj prljavi plan, Velika Britanija šalje velike količine oružja partizanima od 1943., a od 1944. britanski avioni nemilice bombarduju četničke  položaje i srpske gradove.

Tako se u posljednoj fazi II svjetskog rata srpski narod našao u jedinstveno poziciji: protiv njegove vojske, četnika pod komandom generala Draže Mihailovića, ratovale su i sile osovine sa svojim satelitima ( ustašama,partizanima dr) i Zapadni saveznici(?) sa Sovjetskim Savezom i partizanima . Kao što se vidi, partizani su sjedili na obje stolice samo da bi dobili vlast. I dobili su!  Zasigurno ne svojom zaslugom, već kao kolareralnii slučaj u nečijim  vlastitim računicima. Da vidimo čijim.

Britanska vlada je još od početka 1943 tražila od Jugoslovenske vlade plan za iskrcavanje saveznih snaga na jadransku obalu uz sadejstvo Dražini četnika, nakon čega joj je uručen traženi plan pod nazivom: «Plan za invaziju na Jugoslaviju». Saveznici su obećali svoju pomoć u svemu, kaoi sadejstvo svoje flote i vazduhoplovstva. Draža je naredio opštu mobilizaciju u krajevima gdje se nisu vršilke odmazde sto za jednoga i u oblastima gdje su muslimani i Hrvati vršili genocid nad Srbima. I radio London je  otpočeo propagandu protiv komunista javljajući: «Objasnite narodu da su ustaše i partizani jedno te isto i da se samo pretapaju jedni u druge. Podsjetite narod da su ustaše pobile 800 000 Srba, žene i djece. «

Međutim,  bila je  laž da se saveznici uopšte namjeravaju iskrcatiu na obalu Jadranskog mora, što Draža nije znao, mada mu je bilo čudno ponašanje Britanaca  koji su se sve beskurpuloznije miješali u unutrašnju politiku Kraljevine Jugoslavije i to  isključivo na njenu štetu. Britanija je čak tajno stupila u vezu sa zabranjenom  komunističkom partijom ( što je Draža saznao),  mada su njihove paravojne formacije izazvale građanski rat, vršile teror nad stanovništvom, slabile odbrambenu moć  naroda  napadajući  legalnu vojsku umjesto neprijatelja, a  već su bile odavno jasno istakle  svoj glavni cilj: borbu za vlast.

Uskoro je, prema riječima Edvarda Kardelja, britanski oficir Vilijem Džouns izdao proglas oficirima Bele garde u Sloveniji da priđu komunistima, a ne četnicima kako su oni namjeravali, jer će u protivnom poslije rata odgovarati kao ratni zločinci. Poslije kapitulacije Italije  Englezi su tražili i od italijanskih trupa da se stave pod komandu  komunističke paravojske koja je bila malobrojna i nestručlno vođena i u suštini nije bila sposobna da primi toliki dar sa neba, što  Talijanima nije padalo napamet.

Suočena sa izdajom sopstvene koalicije Zapadnih saveznika, legalna Jugoslavenska vojska ( četnički pokrtet) morala je da obustavi daljnje  napade na Nijemce, jer su joj se iza leđa iznenada našli tako pojačane i naoružane partizanske paravojne snage.

Kad je u novembru 1943. na sastanku u Teheranu, Ruzvelt, Čerčil i Staljin odlučili da se Balkan prepusti komuniustima, uslijedio je potpuni prekid sa četnicima. U tome im je pomogao Dušan Simović, jedan od pučista 27. marta 1941. koji je podržao komuniste i  izložio se   kritici Popa Djujića koji je rekao: « General konj, ministar idiot, Dušan Simović izdao je Kralja i otadžbinu. Sada služi tuđinu u Londonu odakle vređa našu nacionalnu čast, ime, nas, i obeščašćuje grobove naših najsvetlijih žrtava koje padoše za bolju  budućnost  naše nacije. On je za nas mrtav. Također tražimo od naše Vlade da upozori Čerčila da mi nismo njegovi kolonijalci iz Afrike,  Indije i dr. Mi smo slobodarski narod sa historijom.»

Odnos partizana prema četnicima

Kako je osnovni zadatak sa kojim su komunisti poslati u Jugoslaviju bio nasilno preuzimanje vlasti što  nije bilo lako, to su slijedili logiku nemoćnog siledžije, prema kojoj treba napadati onog koga već svi drugi jači napadaju- dakle četnike! Četnici su ispunjavali i drugi važan komunistički razlog da budu na njihovom nišanu, a to je   teorija Kominterne po kojoj u svakoj višenacionalnoj zajednici većinski narod ugnjetava manjinske narode, a u četnicima su pretežno bili Srbi, mada je bilo i drugih. Ta teorija je izrodila krilaticu : Mala Srbija- jaka Jugoslavija, te su otuda komunisti   stalno nastojali da što više „odgrizu od Srbije“ i sveli su je na minimum minimuma, što naročito danas vidimo jer se ta teorija i danas realizuje kad Brozove države više i nema!

U toku rata Draža i Tito su više puta pregovarali i dogovarali, ali su komunisti sve dogovore iznevjerili, a prvenstveno one koji su se odnosili na zajedničku borbu protiv okupatora, što je bilo i za očekivati jer  iz komunističkog programskog opredjeljena se vidjelo da   je njima na prvom mjestu bilo uništenje svih institucija države ( dakle građanski a ne obrambeni rat!), a povremeni napadi na okupatora su bili samo još jedno sredstvo u tom cilju.  Zato su komunisti veoma često sarađivali i sa Nijemcima i sa ustašama i sa crnim đavolom, samo ako je to bilo u službi njihovog osvajanja vlasti!

Zločini komunista nakon  dobijanja podrške saveznika i nakon dolaska na vlast

Nakon  dobijanja podrške i zapadnih saveznika, komunistička paravojska-partizani, je dobila krila i drastično intenzivirala pomor srpskog stanovništva. Oni su  od 1941 do tada također činili  ubistva prema svom partijskom programu ( ko nije s nama taj je protiv nas i treba ga ubiti!), pljačke, paljenja opštinskih arhiva, itd. Međutim razmjere njihovih zločina poslije dobijanja ove podrške tj. od 1943/1944 su  zasjenila  i bacila u zaborav sve prethodne zločine. A komunisti su uvijek radili isto i bili «na liniji», samo je obim njihovih zlodjela zavisio od njihovih trenutnih mogućnosti. Njihove žrtve nikad nisu do kraja prebrojane, kao ni ustaške, jer su oni to sprečavali, u oba slučaja.  Ponegdje su ipak bar nešto od toga priznali, valjda radi one izreke: iznimke potvrđuju  pravilo. Tako su tek 1965. kad su se dobro ustoličili   usudili priznati 1000 žrtava civila pobijenih prije jeseni 1944. i 76 žrtava zemljoradnika, činovnika, domaćica, sveštenika, zanatlija među kojima je bio i akademski slikar Mihajlo Milovanović iz Užica, pobijanih u 1941. Međutim, spisak je strahovito  mnogo duži, a u  knjizi Miloslava Samardžića su poimence navedeni mnogi slučajevi. Radilo se pretežno o uglednim građanima i seljanima srpskih gradova i varošica, a uradjeno je to sa ciljem da se opet obezglavi narod kako bi prihvatio takvu nametnutu im zločinačku vlast. Opet «sječa knezova», zbog člega je srpski narod stalno bez  eite, jer čim se ona počne formirati, nastupi ponovo «sječa knezova», naučena od divljih Turaka! Da su im Turci bili uzor potvrdjuje i primjer gdje su partizani Šumadijskog odreda 14. jula 1943 na Rudniku pekli čovjeka na ražnju, što su izjavili potpukovnik Božidar Panić, potporučnik Dragovan Radulović i podnarednik Sreta Filipović iz  Četničke gorske službe koja ih je zatekla pri vršenju tog užasnog zločina.

Dubrovačku  četničku brigadu činili su Dubrovčani i mještani okolnih sela koji su bili Srbi katolici. Do  1942. u Dubrovniku je bilo mnogo srpskih institucija: Srpska Dubrovačka akademska omladina, Sokolska organizacija «Dušan Silnii», Srpsko pjevačko druištvo «Sloga», Muzičko društvo « Građanska», Prosvetno-privredno društvo «Srpska zora, Matica  srpska, niz listova i časopisa itd. Postojala je i Srpska stranka koja je na izborima 1890 pobijedila i došla na vlast.

Dubrovnik je prvi put uvršćen u neku hrvatsku državnu formaciju 1939. kad je iz Zetske banovine prebačen u Hrvatsku banovinu. To je bio jedan od ustupaka  Hrvatima da ne podrže Hitlerau očekivanoj agresiji Trećeg Rajha, a oni su ga unatoč ovoj «trgovini»  dočekali sa cvijećem i oduševljenjem! Protiv ovog ustupka su ustali Dubrovčani smatrajući da su oni prirodno vezani za Hercegovinu odakle su stoljećima obnavljali i održavali svoje stanovništvo, a ne sa Hrvatskom sa kojom nisu nikad imali nikakve veze, a bila im je po svemu toliko daleko. Tim povodom je u listu «Dubrovnik» bilo napisano: « Do nazad malo godina amo ne bijaše nastanjen niti jedan Hrvat, a i sada ih ima samo četiri.»!

Planskom akcijom Austrije i  Vatikana broj Hrvata je povećavan tokom narednih decenija. Također, krajem 1944. komunisti su izvršili masakr Srba civila i popratili ga doseljavanjem Hrvata, te proglašavanjem Srba katolika Hrvatima, čime je falsifikovan ne samo etnički sastav dubrovačkoig stanovništva, već i dubrovačka prošlost!

Inače, četnički pokret je planirao obnovu Dubrovačke republike   u  okviru savezne države, što je bila ni ostala neispunjena želja stanovnika Dubrovnika još od 1806 kad ju je Napoleon ukinuo.

Zašto je Čerčil iznenada  podržao komunističku paravojsku

Davno je već postalo poznato da su zapadne sile pružale podršku mnogim terorističkim i paravojnim formacijama ( OVK na Kosmetu, Alkaida, muslimanski teroristi u Rusiji, narko-mafija u Južnoj Americi, diktatorski režimi u Africi itd.  Također se zna da su  pružale pomoć i komunistimsa širom svijeta ( npr. Lenjinu da sruši rusku carevinu i pobije njihovu dinastiju, crvenim kmerima i Kambodži itd.)

Međutim, u ono vrijeme, podrška Brozovoj paravojsci se činila toliko neumjesnom  da je i sam Broz sumnjao u njenu stvarnost i nije znao što se iza toga krije. A krila se konstantna ENGLESKA RUSOFOBIJA, koja je bila toliko jaka da su zbog nje pogazili sva obećanja, principe i čak obraz, ako su ga uopšte i imali. Ubijedili su i SAD da ih u tome podrži!. Nakon toga su nastojali da četnike uvuku u borbu protiv Nijemaca, da bi ih oni uništili, a ne da to sve moraju uraditi za to nesposobni  partizani, s obzirom da je to bio suviše velik pokret  koji je podržavao skoro sav srpski narod, a četnička vojska je tada brojala oko 300 000 pripadnika.  Englezi su u Dražin štab slali razne britanske mešetare koji su imali zadatak da to rade, pa je u vezi s tim Draža jednom prilikom napisao: » Britanski general Armstrog ima glavnu težnju da mi, dok nas komunisti napadaju sa leđa, ne uzvraćamo, već da za to vrijeme napadamo Nijemce! Njega se ne tiču ni naše žrtve, ni žrtve naroda, a kamoli popaljena sela. Zato je on  veoma opasan po nas. Čuvajte se Engleza i nemojte im niišta vjerovatri a najmanje u pomoć koju obećavaju, jer oni su samo trgovci koji kupuju ljudsku krv i to po najnižoj mogućoj cijeni.» Englezi su u to vrijeme vodili toliko prljavu kampanju protiv legalne jugoslovenske vojske da su radio London čak i Nijemci hvalili! Zato nije ni čudo što je od tada pa nadalje Draža koristio sintagmu: londonsko-ustaška, komunistička mafija. Nažalost, i 1991.  se mogla formulisati slična sintagma, što je dokaz da nam se historija ponavlja!

Za zapadne saveznike, iako je sa njima ratovao na istoj strani, četnički pokret generala Draže Mihailovića dugo je bio jedini pokret otpora u Evropi koji je saradjivao sa Zapadnim saveznicima i do posljednje faze rata bio najmnogobrojniji,  najbolje vojno ustrojen  i vojno najjači. U stvari, on se uklapao u savezničke ratne napore i djelovao prema njihoviom instrukcijama.

U zajedničkoj borbi protiv Hitlera četnički pokret i srpski narod uopšte podnijeli su velike žrtve. Sami zapadni politički i vojni lideri izjavljivali su da četnički ratni doprinosi bili veoma značajni. Pa ipak, čim se vidjelo da će Sile osovine izgubiti rat,  i kad  su smatrali da im četnički pokret više ne treba, desio se drastičan obrt i zapadne kapitalističke zemlje počele su podržavati paravojne Brozove formacije.

Ovo  miješanje u unutrašnje stvari jedne  legitimne zemlje, suprotno međunasrodnom  pravu i uopšte međunarodnim običajima, postajalo je sve beskurpuloznije. Od 1943. zapadne sile su počele da naoružavaju  komunističku vojsku i tako podstiču građanski rat u Jugoslaviji. Istovremeno su počeli i da bombarduju  stambene četvrti srpskih gradova, tj. civile, a naredne godine počinju biti i vazdušna podrška partizanimna u borbama protiv četnika, te bombarduju četničke položaje, čime su se od saveznika pretvorili u agresora.

Svi srpski gradovi su  pretrpjeli po više puta stravična saveznička bombardovanja na koja je pozivao lično Broz, kako bi poslije rata mmogao lakše ovladati obezglavljenim, ojađenim, ožalošćenim Srbima, duboko svjestan činjenice da   ogromna većina srpskog naroda nije bila uz njega. Beograd je bombardovam 16. i 17. aprila 1944 sa 600 bombardera kad je poginulo samo 200 njemačkih vojnika,  ali i  1160 građana Beograda i 60 logoraša na Sajmištu. O ranjenima da se i ne govori.  Drugo bombardovanje je bilo 24. aprila, treće 18 maja, četvrto 6. juna, peto početkom jula itd sve do posljednjeg koje je izvršeno od 3-6 septembra. Zna se da je u posljednjem bombardovanju poginulo mnogo više građana nego u prethodnim, ali podaci o tome su sakriveni…Poslije svakog bombardovanja sahrane na beogradskim i zemunskim grobljima su obavljane danima sedmicama!

Ovako  su Srbi prošli sa  svojim „saveznicima“ u Beogradu, a o drugim gradovima da se i ne govori….

Kako je došlo do ovog nevjerovatnog obrata koji je odredio ishod II svjetskog rata ne samo kod nas već i u Istočnoj Evropi? Ovo pitanje- najvažnije o II svj. ratu zaokupljalo je mnoge autore iz čega je proisteklo nekoliko mogućih teorija ( koje se mogu naći u knjizi M. Samardžića), a ovdje će biti predstvljena ona koja se smatra najvjerovatnijom.

Čerčilov odnos prema Kraljevini Jugoslaviji, i posebno srpskom narodu, nije se razlikovao od njegovog ponašanja prema drugim žrtvovanim državama.  Jugoslavija nije imala izgleda kad se Čerčil već odlučio da Sovjetskom Savezu ustupi jednu Poljsku ili Čehoslovačku. Te srednjeevropske države su Englezi cijenili više nego, po njihovom sudu, primitivne Balkance, ali su ih se ipak odrekli.

U Čerčilovom odnosu prema izbjegličkoj vladi, kralju Petru i generalu Draži Mihailoviću, primjećivala se velika doza antisrpstva, koja je karakterisala englesku politiku još od prve polovine 19 stoljeća. Naime, Engleska je početkom 19. stoljeća bila na strani Turske, jer su preko turske teritorije išli trgovački karavani za Indiju. Zbog toga su se oni suprotstavljali knezu Mihailu i njegovim nastojanjima za osamostaljenje Srbije, pa su osporavali Preobraženjski ustav iz 1861 koji bi po njihovim tvrdnjama « atakovao na prava Turske i priznavao Srbiji vodeću ulogu među južnim Slovenima».

Na Berlinskom kongresu 1878. Englezi su odigrali glavnu ulogu. Upravo oni su predložili da se B&H pripoji Austrougarskoj, a ne Srbiji, jer bi se  u tom slučaju «načinila velika slovenska država», što se Englezima nije dopadalo. Namjera Engleza je bila da spriječe ruski a omoguće njemački prodor na istok, što je dovelo do I svjetskog rata.

Kada je tokom aneksije 1908.  B&H tražila priključenje Srbiji, Englezi su pripretili Srbima da ništa ne čine u tom pogledu jer će im biti «razbijena glava». Nakon tog je data Albaniji autonomija i  srpske teritorije oko Skadra ispod kog leže grobovi srpskih vladara da se spreči izlaz na more Srbiji, iako joj je to pripadalo od 7. do 14. vijeka.

Sve do pred kraj I svjetskog rata 1918. Engleska je zastupala politiku očuvanja Austrougarske. Onda se založila za osnivanje Jugoslavije i dobila pristanak Aleksandra I, mada ne i Nikole Pašića koji je inzistirao da se ujedine Srbi, bez Hrvata i Slovenaca. Englezi su računali da će Jugoslavija biti brana prodoru Njemaca na istok, a istovremeno neće biti pod uticajem Rusa, zbog zapadnog katoličkog  elementa u njoj, za koji su vjerovali da će vremenom preuzeti vođstvo u njoj.

Kada je 1928. Jugoslavija bila na korak od podjele, gdje bi Slovenija i Hrvatska bile jedan dio a  drugi dio Slavonija, B&H, Srbija i veći dio Dalmacije drugi dio, Englezi su ustali protiv toga. Po njihovom razumjevanju stvari ne bi bilo dobro da je Srbija toliko velika, a mogla bi da bude pod uticajem Rusa, dok se ta opasnost isključuje ako su  prisutni stalni unutrašnji sukobi između Srba i Hrvatav i Slovenaca.

U toku II svjetskog rata Englezi su zamjerali Draži što BH smatra srpskom zemljom. Englezi nisu priznavali pokolje nad Srbima zbog sprečavanja eventualne odmazde, zbog čega su i  doveli Broza na vlast u Jugoslaviji, smatrajući da bi Hrvati bili kažnjeni za genocid da se je poslije rata uspostavila srpska vlast. Takvo eventualni kažnjavanje ustaških zločinaca bi pratilo postavljanje granice između Srba i Hrvata na Kupi, a Englezi su bili za to da se ta granica postavi na Drtini,  kao što je bilo u planovima Broza i hrvatskih komunista.

Englezi su davno shvatili da je četnički pokret pretežno srpski, a partizanski pretežno hrvatski ( iakjo je u njemu bilo 70% srpskih  boraca, ali su komandujući bili pretežno Hrvati!).  Veća sklonost Engleza ka Hrvatima je proizlazila iz njihovih predrasuda da «Srbi imaju tradiciju samo u ratovanju», a Hrvati u  «civilizovanom i birokratskom razmišljanju». U skladu s tim, Englezi su podržavali Srbe kad su oni trebali da ratuju za engleske interesem, a Hrvate kad je došlo vrijeme eksploatacije ratnih uspjeha!  Zbog toga su, čim je Hitler prešao u defenzivu, Englezi «obrnuli ćurak». A  kod Srba se nametnulo pitanje: « Zašto mi u miru gubimo ono što smo stekli u ratu?» Eto zašto: Zato što rezultate naših  ratnih  uspjeha  prisvajaju Englezi! Mudri Slobodan Jovanović je prozreo ove engleske perfidne igre i konstatovao:

« Poslije I svjetskog rata Englezi su stvorili onakvu Jugoslaviju da «matiraju» Srbe. Kako se Srbi nisu dali, sad čine drugi pokušaj sa komunističkom Jugoslavijom i velikim brojem federalnih jedinica.»

Real-socijaizam  su nam naturili Englezi

A taj komunizam, odnosno real-socijalizam koji su nam naturili Englezi, je najprimitivniji oblik društvenog uređenja, koji podrazumjeva  navodnu jednakost svih članova zajednice. Ruski akademik Igor Šafarevič smatra da je najadekvatnije poređenje socijalizma sa životinjskim carstvom, npr. sa pčelinjim društvom. Sve pčele su jednake, sve rade po automatizmu, osim truta, i ne mogu da žive van košnice.  Ovim on objašnjava činjenicu zašto nema BIVŠIH komunista. Oni ostaju ZAUVIJEK komunisti, i poslije Broza Broz i poslije  raznih maltretiranja i mučenja- oni ostaju komunisti. Jer ništa drugo ne znaju da rade, osim da prodaju maglu, za razliku od onih pčela koje ipak sakupljaju med. Stvar je u tome što ljudi ipak nisu tako jednaki kao pčele u košnici, pa se ta jednakost koju protežira komunizam može ostvariti samo- nasiljem!  Razvoj i napredak u civilizacijama predstavlja udaljavanje od te komunističke jednakosti ( jer ljudi se razlikuju po razumu, emocijama, marljivošću itd) , ali se već mnogo puta kroz vijekove ta ideologija ponovo  vraća u različitim krajevima svijeta, ali uvijek NEUSPJEŠNO. Naime, socijalistički ideolozi i lideri uvijek svojim sužnjima obećavaju neku vrstu «rajskog  naselja», svijeta punog sreće, u kom će se raditi prema mogućnostima, a dobijati prema potrebama  ( što je pandam tehničkom «perpetum mobile»)  Takva obećanja su vezana za neizvjesnu budućnost. Jedino što je sigurno je to da nijedna generacija socijalističkih sužanja to blagostanje niti je doživjela niti će doživjeti. Za to vrijeme dok to «čekaju», od njih se traži najveća moguća žrtva uzdržavanja, dok lidere to ne kači! Zato nije čudo što je  Engels, jedan od teoretičara tog komunizma, na jednom mjestu zapisao: «Kakvo značenje ima partija- to je banda magaraca koja slijepo vjeruje u nas» Takvih «bisera» su puna i Engelsova i Marksova djela, zbog čega  su ona prethodno  strogo cenzurisana gdje god je uspostavljan komunizam-socijalizam, a ona predstavljala osnovnu literaturu partije.

Smatra se da je najsavršenije socijalističko društvo ostvareno kod Inka koji su živjeli na teritoriji današnjeg Ekvadora, Bolivije i Perua. Bilo ih je oko 12 miliona, a u veoma kratkom roku ih je osvojilo samo 200 Španaca, jer takvu državu nije nitko htio da brani! Isto tako se raspao i SSSR i druge socijalističke države. Naime, socijalizam se pokazao kao zastrašujuće razorna ideologija, efikasnija od bilo koje poznate pete kolone. Zato je to i bio motiv Nijemaca, Engleza i Amerikanaca  da instaliraju socijalizam u carsku Rusiju i podrže i čak pošalju tamo Lenjina i njegovu buljumentu.  Agresija na carsku Rusiju putem socijalističke pete kolone pokazala se veoma efikasnom. Osim toga,  Lenjin i Staljin su  pobili oko 20 miliona  pretežno obrazovanijih Rusa, od čega se Rusija nije još nikad oporavila.

Bleiburg koji su nam proizveli Englezi

Strahovita je nepravda  spominjati samo ustaše koji su stradali u Bleiburgu. Žalosno je da su zapadni „saveznici“ sve te ljude koji su bježali nakon ustoličenja komunista u Jugoslaviji vratili Brozu i dozvolili mu da ih onako brutalno pobije. Među njima je bilo mnogo  žena, djece i pripadnika  regularne Jugoslovenske vojske Kraljevine Jugoslavije koji su se kao časni patrioti borili za svoju domovinu poštujući sve međunarodne konvencije, kao što ih je poštovala i njihova Vrhovna komanda. Njih izjednačiti sa onima koji su stvorili Jasenovac, Jadovno, napunili hercegovačke jame i sl, je više nego monstruozno.. Sada se ovima potonjima drže mise na Blajburgu, a ovi prvi se niti ne spominju, već se, štaviše, njihove kosti prebrojavaju  kao da su ustaške, ne bi li se  falsifikovao broj ubijenih ustaša. Umjesto da im se svima sudilo na OBJEKTIVNOM sudu ( kakvog kod nas još nikad nije bilo!), na što su imali pravo po međunarodnim ratnim konvencijama, koje je Velika Britanija ignorisala! Dakle, i  ovu ujudurmu su nam također nametnuli pokvareni engleski političari na čelu sa  Čerčilom, smatrajući  valjda da  su nam premalo zla do tada nanijeli, iako su ta zla  neizmjerljiva…. Da stvar bude još gora, oni su zajedno sa Vatikanom formirali tzv.  «pacovske kanale» preko kojih su spašavali i desetljećima krili velike zločince tako da su neki od njih još i danas, kao 90-godišnjaci živi, što povremeno izađe u javnost kad ih pronađe  Institut «Simon Vizental», dok su onu «sitnu buraniju» koja je spas tražila bježanjem   prema Bleiburgu, nemilosrdno predali Brozu da im «presudi» bez suda!

Zaključak

Neki od nas  su  odavno znali da su  Englezi daleko veći, gori i perfidniji neprijatrelji  Srbima od Nijemaca. Podaci iz ovog teksta to i dokazuju.  Meni se uvijek  kosa dizala  kad bi netko neuk i nedovoljno informisan spominjao Engleze u vezi sa nekim navodnim „prijateljstvom i savezništvom“ vezano za Srbe.  Ja se nadam da će se od sada na dalje dizati kosa i svima onima koji pročitaju ovaj tekst. A za više podataka i dokaza, predlažem da pročitate cijelu ovu knjigu koja se sastoji od 3 toma. A pročitajte i neke druge…

Također, nikako nisam mogla da razumijem one  Srbe koji još slave Broza, najvećeg srboždera u srpskoj historiji.  Takve smatram ili glupima ili neinformisanima.! Zato, ako su ipak samo neinformisani, bilo bi krajnje vrijeme da se informišu, a ne da i dalje izazivaju podozrenje, žaljenje pa čak i gađenje onih koji znaju što je Broz uradio Srbima….I ne samo njima. I ova kataklizma koja se desila 1991. je direktna  posljedica Brozove vladavine.  Broz je  to  pripremao zajedno sa našim raznim  neprijateljima od 1937 kad je na bazi zločinačkih metoda došao na čelo KPJ pa do njegove smrti,  te i nakon smrti pomoću  onih koji su  i poslije njega provodili  ono: Poslije Tita Tito!  Pitanje je kako će se ovo još završiti i bit će velika sreća ako  zbog njegovih višedecenijskih svinjarija ne postanemo APATRIDI.  A tad nam slijedi potpuno istrebljenje, jer nad nama se i na NAŠOJ zemlji vrše genocidi, a kako li će tek biti kad nam i zemlju otmu a nas učine apatridima!?  Najžalosnije je slušati one  potpuno neinformisane, a uz to još ii lišene mogućnosti ikakvog logičnog zaključivanja, kad kažu: «Bilo nam je dobro za vrijeme Tita». Oni ne znaju baš ništa o historijskom kontinuitetu, o dijalektici, o uzročno –posljedičnim vezama itd. Jer da znaju, valjda bi mogli zaključiti bar to da je prije 1991. na vlasti bio Broz sa svojim komunistima i to gotovo 50 godina, a ne  Julije Cezar ili car Dušan! Zar ne? Znači, za vrijeme Brozove vladavine se ovo zlo, koje je izbilo 1991., pripremalo…..Ne treba biti naročito pametan pa to zaključiti!

Rezultat ovog rata je gotovo potpuno protjerivanje Srba iz njihove domovine SAO Krajine, iz tzv. Visoke Krajine u BH i Kosova. Da li je to trajno ili ne, ne zna se s obzirom na odredbe  međunarodnog prava koje kažu da se priznati može  neka novostvorena država  ( pa to važi i za RH, BH i Kosovo) samo na teritoriji na kojoj njena vojska, policija i civilne vlasti imaju POTPUNU kontrolu. Znamo da tako nije bilo, već je  silom i nasiljem moćnih tada potpuno suspendovano međunarodno pravo, a ta suspenzija još traje! Do kada?  Nadajmo se da još uvijek važi bar ona Njegoševa: „Svaka sila za vijeka“, te da neće tako ostati vječno. Ovom prilkom se prisjećam kako je jedan atinski univerzitetski profesor odgovorio na moje pitanje, da li je Carigrad zauvijek izgubljen za Grčku. Profesor je rekao: „Carigrad  smo mi osnovali i bio je  1000 godina  naš, a turski je samo 500 godina. U historiji ništa nije konačno….“

A da nismo uopće imali Tita, davno bismo bili  demokratska razvijena evropska država. Tada ne bismo imali ovaj strašni diskontinuitet „čučanja“ na slijepom kolosjeku 50 i više godina, koje se završilo- opet krvavim ratom i pomjeranjem točka historije- nazad! To su sve „blagodati“ koje nam je donio Broz,  u čijem režimu  su nam 40 godina ispirali mozak sa lažima da živimo u najnaprednijem društvenom poretku, predvođeni od najvećeg sina kog su Južni Sloveni u 14 vjekova svoje historije porodili, da je taj genije istovremeno  savjest miroljubivog čovječanstva, te da se socijalizam može graditi američkim parama,  zbog čega  svega smo  pomjerili pameću, pa većina  još nije u stanju to da shvati, iako se ta «idila» srušila kao kula od karata!  Gotovo 50 godina pamet je bila zabranjena kategorija, pa i oni rijetki koji su je imali morali su je suzbijati autocenzurom koja ih je poštedjela bar  fizičkog likvidiranja, ali ne i psihičkog poniženja. Odmah poslije preuzuimanja vlasti, Broz i njegovi  komunisti su počeli sa utjerivanjem straha u duše krivih i pravih, obrazovanih i neobrazovanih, što je trajalo  ne samo do smrti Broza, već i dalje… Strah je bio toliko žestok da su ljudi neke svoje misli morali kriti i od sebe samih!

Zato je prosto nevjerovatno koliko smo brzo i lako zaboravili dojučerašnje samovlašće, kult ličnosti, ideološka zamlaćivanja i poluvjekovno duhovno nasilje. … U svojoj knjizi «Dragi moj Petroviću» Milovan Danojlić tek 1986. se usuđuje da kaže: « povratnik iz belog sveta primećuje da su naši ljudi, živeći pod tom despotijom, zbog navikavanja na njenu pomerenu logiku, počeli gubiti zdrav razum. Nesloboda zaglupljuje, sputava imaginaciju, ubija moć zdravog rasuđivanja. Nju bez otpora prihvataju oni kojima teško pada odgovornost imanentna slobodi mišljenja i postupanja. Oni vole da ih neko vodi za ruku. Zato su se visoki zvaničnici u bivšem režimu i zvali:  ruko-vodioci!. «

Posljedice ovog ropstva u Brozovom režimu su vidljive na sve strane i  moglo bi se desiti da  potpuno propadnemo zbog njih. Strah koji se uvukao u kosti i dalje je prisutan, pa   se vrtimo u začaranom krugu bezizlaza već 30 godina poslije smrti Broza, a izgleda da nikad iz njega i nećemo izaći. Jer, uništiti u narodu  mogućnost korištenja razuma i sam razum, uništava i sam narod i svodi ga na neku nižu živu kategoriju…..