ISTINA O GENERALU DRAGOLJUBU MIHAILOVIĆU

ISTINA O GENERALU  DRAGOLJUBU  MIHAILOVIĆU

Uglavnom iz:

Miloslav Samardžić:„General DRAŽA MIHAILOVIĆ i opšta istorija četničkog pokreta“ (izdavač POGLEDI, Kragujevac 2005.)

Uvod

Prema onom što piše u recenzijama ova knjiga spada u najbolje knjige  štampane na ovu temu do sada, jer je pisana bez mržnje i pristranosti, a bazirana je na ogromnom broju citata iz originalnih dokumenata.  Ovakvo djelo smo uzaludno čekali 60 godina da ga zvanična (režimska) istoriografija objektivno napiše. Zašto to nije uradila, može se zaključiti iz činjenica iznešenih u ovoj knjizi. To bi naprosto bilo sječenje grane na kojoj  je sjedio čitav  „komunistički“ režim! Zbog toga je istina o tome morala da se sakriva  nasiljem! Uloga komunista u ratu je bila takva da ju je nužno trebalo zataškati, sakriti i krivotvoriti. To je radio Brozov režim skoro 50 godina, a i njegovi „nasljednici“ su nastavili s tim. Čitav period njihove vladavine okarakterisan je  špijuniranjem, gušenjem slobode izražavanja i mišljenja i represijama  zbog «verbalnog delikta» prema onima koji bi se usudili da iznesu na vidjelo neku istinu o  ulozi komunista  u ratu i poslije rata.

Prema rječima autora, on je ovu  knjigu  napisao smatrajući da je jedna ovakva knjiga, pisana po uobičajenim pravilima, neophodna da bi nove generacije imale otkud spoznati vrline i mane svojih predaka, radi izvlačenja pouka za budućnost. Hvala mu na tome.

Poslije  onoga što se u 20. stoljeću radilo sa  historijom kao naukom, teško da bi se ona uopće više mogla smatrati naukom.  Zato nije čudo što je  nedavno ruski predsjednik Medvedev formirao Komisiju za sprečavanje falsifikovanja istorije na štetu ruskih interesa, a u pripremi je i zakon koji predviđa krivično gonjenje i kaznu zatvora za ovo nedjelo.Rusija se čak obratila Savjetu bezbjednosti kako bi se donio, na međunarodnom nivou, akt o zabrani krivotvorenja historije.

Kod nas se tako nešto ne može ni  sanjati. Ove godine ( 2010) Hrvati slave (!!??)  dan proglašenja zločinca Stepinca za katoličkog sveca! U emisiji HRT1 tim povodom  bilo je veoma degutantno slušati  čak i  navodne historičare  Goldsteina i Banca kako brane „lik i (ne)djelo“ zločinca Stepinca! Još je žalosnije što je Goldštajn čak  rekao da je Stepinac bio solunski dobrovoljac!  Zar on zaista ne zna da je Stepinac  odlazak na solunski front izabrao kao alternativu za zatvor koji mu je bio dosuđen? Ili se možda samo pravi da ne zna, smatrajući da baš nigdje  nema nikog  kome je poznata ova činjenica?!

Ali, nisu Hrvati jedini falsifikatori historije, a moramo  i razumjeti njihovu stravičnu potrebu za tim s obzirom na činjenicu da je njihova historija  kreirana i rukovođena vatikanskim interesima toliko ružna, morbidna, krvava i zločinačka da je moraju falsifikovati kako se ne bi zgražali svi oni koji  za to saznaju…..

Historičar dr Slavko Terzić ovako objašnjava  nastajanje historijskih falsifikata:

„ Revizija prošlosti najčešće prethodi političkim i vojnim akcijama, a ponekad služi da se naknadno opravdaju političke ili vojne akcije.  Istorija u takvim slučajevima postaje „sluškinja“ politike. Ranije se takva praksa najčešće vezivala za totalitarne režime, ali poslednjih nekoliko decenija smo videli da je  manipulisanje istorijskim činjenicama  i prošlošću pojedinih naroda poprimilo masovne razmjere u društvima koja sebe smatraju (!?) demokratskim! Krajnji cilj toga jeste pokušaj oblikovanja istorije jednog naroda ili čitavog prostora prema političkim potrebama drugog naroda ili jedne ili više velikih sila ili vojnog saveza ( NATO), s namerom da se pred svetskom  i/ili domaćom javnošću kompromituju bilo kakve, pa čak i minimalne nacionalne težnje naroda prema kom je akcija usmerena, ili da mu se radikalno preoblikuje i suzi svest o sebi, svojoj istoriji i svojim istorijskim teritorijama.

Najdrastičniji primer je stvaranje mita o „Velikoj Srbiji“, po kome Srbi  vekovima nisu ništa drugo činili nego sanjali kako da osvajaju tuđe teritorije i etnički očiste narode koji su tu sa Srbima zajedno živjeli.  Iza takvog prekrajanja srpske oslobodilačke borbe i  srpskog nacionalnog pokreta, koji je težio jedino da stvori i ima nacionalnu državu KAO I SVI DRUGI  EVROPSKI NARODI, stoji težnja da se srpski državni prostor svede na bivši beogradski pašaluk i da se nađe opravdanje za sve brutalne i nasilne akcije preduzete prema Srbima sa tim ciljem! Najdrastičniji primjeri falsifikovanja istorije u tom smislu potiču iz  Zagreba i Beča.

Prvi koncentracioni logori u istoriji Evrope su bili logori za Srbe u Austro-Ugarskoj i Njemačkoj 1914-1918. U nacističkoj  NDH Srbi su bili žrtve monstruoznog genocida čiji vrhunac predstavljaju Jasenovac i Jadovno, a nakon svega toga nije sprovedena DENACIFIKACIJA hrvatskog društva ( posljedica toga su recidivi: veličanje Stepinca, veličanje ustaštva), kao ni denacifikacija albanske manjine u Srbiji koja je masovno bila za nacističko-fašističkog okupatora. Umesto da se piše  i da svet govori o tome, Hrvatska piše tužbu  protiv Srbije za „genocid i agresiju“!?

A daleko bolje bi im bilo da konačno priznaju zločine koje su počinili njihovi preci      ( pretežno konvertovani Srbi!) koji su bili slijepo oružje u rukama prozelitskog i zločinačkog Vatikana, te da za sva vremena otkažu poslušnost Vatikanu, kao zalog boljem i časnijem životu sebe i svojih potomaka. Jer, to se nikako ne može sakriti, bez obzira koliko se oni trudili!

Slično je i sa revizijom  istorije Bosne i Hercegovine. Te falsifikate su argumentovano osporili istoričari Milorad Ekmečić i Aleksa Đilas, a pogotovo onaj o „agresiji“ Srba na BH gdje se prećutkuje osnovna činjenica da je BH vekovima u evropskoj literaturi i još starijim vizantijskim  izvorima smatrana SRPSKOM zemljom i da su pravoslavni Srbi poslije svih njihovih nasilnih prevjeravanja  i genocida  ipak do 1970. godine još  bili  većina stanovništva u BH. Također, Sarajevo je vekovima bilo najjače gradsko naselje pravoslavnih Srba u bosanskom vilajetu, pa  je najviše gruntovnih čestica u centru grada  u vlasništvu Srba.“

To je razlog što sadašnja muslimanska vlast maksimalno opstruira vraćanje imovine  u centru Sarajeva, jer je ona mahom  vlasništvo Srba ili SPC-a, a  uzurpirali  su je muslimani   za  vrijeme Broza i za vrijeme Izetbegovića!

Kad se uzmu u obzir   tvrdnje koje  su zasnovane na literaturi iz antike ( koja je na ovim prostorima sakrivena i zabranjena), Srbi su osnovni balkanski narod iz kog su miješanjem sa drugima( najčešće sa okupatorima) i prevjeravanjem nastali svi drugi, kakvo pokriće  tek onda može imati upotreba termina „srpska agresija“ na BH i  „agresija“ na Hrvatsku, što predstavlja vrhunac HIPOKRIZIJE!

Eto, iz tih razloga je sataniziran srpski četnički pokret. Doduše, nije ni on bio savršen i besprekoran, ali je njegova glavnina, suština  i ideologija bila usmjerena ka opstanku još ovo malo države, naroda i teritorije što je ostalo nakon svih tih okupacija, otimačina, genocida, protjerivanja, prevjeravanja  i  svega drugog što su Srbi  otrpjeli kroz svoju historiju.

A veoma je važno ZNATI ISTINU, jer sve što je zasnovano na laži, kad –tad se sruši kao kula od karata! Upravo zato što je historija balkanskog stanovništva   toliko stravično isfalsifikovana, Balkan je vječito „bure baruta“ i bit će to sve dok istina ne izađe na vidjelo! Do tada se ovdje neće moći izgraditi nikakva normalna društva i  normalne stabilne države koje će se brinuti za svoje stanovništvo i raditi za njihovu dobrobit, već će ih stalno razni falsifikatori, uzurpatori, mešetari, kriminalci, zločinci i sl. koristiti za svoje  uske posesivne interese.

Najveći falsifikator, mešetar i zločinac na ovim prostorima je Vatikanska Kurija, što je općepoznato iz ogromne mase  relevantnih dokumenata. Najgore u svemu tome je što to još uvijek nije postala povijest, već se to i dalje događa. Naime, s obzirom da je suvereno i dugoročno vladanje Josipa Broza na prostoru bivše Jugoslavije obezbjedilo  KONTINUITET kulturnog genocida nad Srbima i gotovo potpunu eliminaciju pravoslavlja na tradicionalnom srpskom prostoru bivše Jugoslavije, sve upućuje na to da je  Broz ( inače Walter Weiss) bio visoko rangirani član Vatikanskog tajnog jezuitskog reda sa zadatkom da nastavi vatikansku inkviziciju i krstaške pohode drugim sredstvima na pravoslavni Balkan tamo gdje su zausatavljeni Pavelić i NDH, a sve sa ciljem depravoslavizacije i desrbizacije tog prostora. Izgleda da su u tome gotovo uspjeli….

Historija postanka četničkog pokreta

U toku  završnog oslobađanja balkanskih naroda od Turaka, pošto nije bilo na tom području još država osim Srbije ( koja i sama još nije bila država u punom kapacitetu),  stvarale su se čete koje su istjerivale Turke. Takve čete su se stvarale najprije na teritoriji Bugarske, Grčke,  Makedonije, pa onda Crne Gore i Južne Srbije. Sve su se zvale četničke  formacije ili komite, a odlikovali su ih je hrabrost i patriotizam. Prema tome, to su bili nacionaloslobodilački ili komitski pokreti koji su se organizovali po teritorijalnoj pripadnosti. U tome je učestovao i Kosta Pećanac, četnički vojvoda koji se kasnije proslavio u I svjetskom ratu. Na teritoriji današnje Srbije, Makedonije i Crne Gore takve formacije su djelovale  ne samo protiv Turaka, već i protiv novih okupatora Bugara i kasnije u I svjetskom ratu protiv Austrijanaca. Kontinuitet je nastavljen i u II svjetskom ratu kad su okupatori bile sile Osovine na čelu sa Nijemcima i njihovi razni sateliti.  Oslanjajući se na hrabrost i  patriotizam komita ( četnika) i Jugoslovenska vojska u otadžbini ili Ravnogorski pokret je svoje pripadnike nazivala četnicima i to nije tada imalo nikakvu lošu konotaciju. Naprotiv.  Vojska pod  komandom generala Draže Mihailovića   je bila dobro organizovana rojalistička gerilska organizacija osnovana 13. maja 1941. na Ravnoj Gori  kao snaga odana jugoslavenskoj kraljevskoj vladi u izbjeglištvu, čiji pripadnici su se, po uzoru na nekadašnje komite, nazivali četnicima.  Među  tim četnicima je bilo najviše Srba, mada ne isključivo, jer je bilo i mnogo drugih patrita kojima je Jugoslavija bila na srcu i koji su smatrali da je  ta država  ono što bi ih moglo u budućnosti zaštititi od novih okupatora.

Poslije II svj. rata komunistička propaganda je stvorila  stereotip četnika koljača sa šubarom,  kokardom, bradom i nožem za klanje i kao takvog ga ubacila u sve filmove sa kojima je veličala svoje navodne  ratne uspjehe  i revoluciju, tako da je taj stereotip prihvaćen i u ovom ratu 1990, pa čak i od samih četnika, što nikako nije bilo dobro. Naime, te brade koje su  u  ranijim ratovima puštali četnici su predstavljale tradicionalni pravoslavni način da se iskaže tuga. Na ovaj način su pripadnici četničkog pokreta iskazivali svoju tugu zato što im je okupirana otadžbina, što je razrušena od strane okupatora, što gine  i stradava njihov narod i  zavjetovali su se  da će nositi brade  dok se ne vrati kralj i situacija se ne normalizira.

Krajem 1980 četnici su zvanično rehabilitovani od optužbi koje su im priljepili komunisti i progon njihove litetrature i ikonografije je ukinut. Neke opozicione stranke     ( SPO i SRS) su otvoreno podržavale ulogu četnika u II svjetskom ratu, tvrdeći da je zvanična historija falsifikat ( to sve više i više  izlazi na vidjelo!) i da su pogibije i stradavanja  stanovništva na područjima koje su čuvali četnici bila značajno manja.

Neki  Hrvati, Slovenci i muslimani su se također pridruživali četničkim snagama. Nedavno je izašla i knjiga „Slovenački četnici- Povjerljivi izvještaj vojvode Karla I. Novaka“, autora Marijana Kranjca. Govoreći o toj knjizi istoričar dr Mile Bjelajac je rekao da i druge  knjige  Marijana Kranjca govore da Ravnogorski pokret je imao svoj slovenački ogranak  koji je djelovao u tradiciji jugoslovenske ideje, te nije protežirao  velikosrpski  šovinizam, kako je tvrdila komunistička propaganda. Mnogo  pripadnika četničke vojske bilo je iz Splita, Makarske i Dubrovnika i oklonih područja. Bili su to uglavnom Srbi katolici koji su u toku Brozovog režima pretvarani  u Hrvate, ali bilo je i  pripadnika drugih koji su bili  jugoslovenski orijentisani.  Za vrijeme Brozovog režima neki od tih Srba katolika  su čak postali „velikiHrvati“, iako im se iz prezimena, a često i iz imena,  vidi da su srpskog porijekla. Iz  postojećih dokumenata  se također vidi da zločini protiv drugih naroda nisu vršeni po nalogu vrhovne komande i Draže Mihailovića, već su to bili akti osvete lokalnih  četovođa.  Većina od pripadnika drugih naroda i religija koji su pristupili četničkom pokretu su bili demokratski  orijentisani, jugoslavenski patrioti, monarhisti, anti-komunisti, anti-fašisti. Međutim, pošto četnički pokret  nije imao jaku hijerarhiju prvenstveno zato što je  bio je razasut u nekoliko tadašnjim  ratom stvorenih  „država“ u kojima su se vršili zločini gotovo isključivo nad Srbima, to su neke četničke jedinice imale nacionalističku ideologiju, što nije bilo dobro. Međutim, i pored toga, nikako se ne mogu uporediti četnici sa ustašama, što se stalno pokušavalo izjednačiti u Brozovom režimu. O btnoj razlici između njih  je u svom autobiografskom romanu «ANA MARIJA ME NIJE VOLJELA» na jedan veoma slikovit i upečatljiv način izjasnila se  spisateljica Ljiljana Habijanović, koja je u dijalogu u kom  jedna osoba pita drugu: «Kakva je razlika između hrvatskog i srpskog nacionalizma?», druga osoba odgovorila: «Ogromna, JASENOVAC!».  Zaista, četnici nisu pravili Jasenovce, Jadovna, nisu punili jame i sl., pa čak ni oni odmetnuti  od  komande na Ravnoj gori, premda su takvi vršili zločine, što je neosporno.  Treba reći da većina stanovništva Jugoslavije ipak nije  bila za rušenje Jugoslavije. To pokazuje i činjenica da je brojno stanje  u toj  vojsci bilo  do kraja rata naraslo na 300 000 vojnika, što su priznali i  vjerolomni „saveznici“.

Tko je  Draža Mihailović

Dragoljub Draža Mihailović rođen je 27.4. 1893. u Ivanjici od oca  Mihaila i majke Smiljane, rođene Petrović. Imao je dvije mlađe sestre Milicu i Jelicu. Milica je umrla mlada od tuberkuloze ( 1905), a Jelica je završila arhitekturu u Beogradu i spada među prve arhitekte u Srbiji. Udala se za izvjesnog Brečka, ali brak nije dugo trajao. Radila je u opštini grada Beograda, a živjela je u  lijepoj porodičnoj kući na sprat u Cvijićevoj ulici. Za vrijeme okupacije, Nijemci nisu hapsili Dražinu sestru, ali zato su je komunist bez ikakvog razloga i povoda  UBILI čim su ušli u Beograd! Ne zna se ni gdje joj je grob! Kuću su odmah konfiskovali i prisvojili, da bi je kasnije i srušili.

Kao veoma mali, Draža i njegove sestre su ostali siročići pa ih je stric oficir Vlajko doveo u svoj dom. Odavde je Draža završio osnovnu školu i gimnaziju da bi 1910. stupio u Nižu školu vojne akademije. Bio je odličan student. I prije nego je dobio diplomu, postao je pitomac i dospio na bojno polje, te  učestovao u Balkanskim ratovima. Učestovao je i u Prvom svjetskom ratu, a  poslije  albanske golgote se iscrpljen i slabašan jedva povratio. Bio je toliko slab da ga je Komisija izbacila iz stroja za Solunski front, što je on odbio. Od svojih pretpostavljenih je uvijek dobijao priznanja i pohvale, tako da su se  stariji oficiri otimali za njega. Živojin Mišić ga je lično predložio za unapređenje u čin poručnika. Međutim, postojali su oni koji su zbog vlastite sujete to opstruirali, pa se desio paradoks da je Draža, iako sa najvećim brojem odlikovanja ( srebrna medalja za hrabrost 1913; zlatna medalja za hrabrost 1915; engleski vojni krst 1917.; orden belog orla IV reda sa mačevima 1918.; orden belog orla V reda sa mačevima 1920., Albanska spomenica 1922.)  najsporije napredovao! ( srpska posla!)  Također je za zasluge u II svjetskom ratu odlikovan i od SAD  za spašavanje savezničkih pilota.

Godine 1920.  je dobio čin kapetana, otpočeo nastavničku karijeru i oženio se Jelicom Branković, udovicom i sestrom svog najboljeg prijatelja, koji je kasnije poginuo u Cerskoj bitci. Jelica je imala kćerku Radmilu iz prvog braka i rodila je još četvero djece u braku sa Dražom ( Branka 1921, Ljubivoja 1922. -umro u prvoj godini života, Vojislava 1924. i Gordanu 1927.). Tokom Drugog svjetskog rata Jelica je stoički nosila teret Dražine borbe. Prvi put je hapšena i sa djecom odvedena na Banjicu 1942., a zatim još nekoliko puta.  Teško je to sve preživjela kao i poratne komunističke čistke. Umrla je 1970. u Beogradu. Sin Vojislav je poginuo u Bosni 1945 u borbi protiv komunista. Branko je umro 1995. kao pravnik u Beogradu, a Gordana je dječji ljekar u penziji i živi u Beogradu (2005).

Draža je 1921.  primljen za polaznika više škole Vojne akademije, odlikovan je Albanskom spomenicom 1922.  i unapređen u kapetana I klase. Dvanaestorica iz te klase  postali su pripravnici generalštabne struke, što je ekvivalent današnjem magistru vojnih nauka. Slijedi prevođenje u generalštabnu struku 1926. što je ekvivalent  današnjoj tituli doktora vojnih nauka. Tako je Draža završio najviše vojne škole i stao u red najelitnijih oficira. Generalštabni oficiri su bili malobrojni i  veoma cijenjeni u Kraljevini Jugoslaviji, koja ih je slala u Francusku na specijalizaciju, pa se i Draža obreo u Parizu. Dokumentaciju o tome nije moguće naći i pretpostavlja se da su je komunisti ili sakrili ili uništili s obzirom da je bila suviše afirmativna za njihovog „klasnog neprijatelja“! Zbog toga se ne može  potvrditi njegovo prijateljstvo sa De Golom, mada se zna De Golov neprijateljski stav prema Brozu zbog  onog što je uradio sa Dražom, tj  osuđen je bez mogućnosti da se brani, a  gdje su mu kosti, ni danas se ne zna. Prema kazivanjima nekih svjedoka tijelo je bačeno,  zajedno sa   tijelima nekolicene drugih  osuđenih na isti način, u jamu sa živim krečom. Upravo se radi na otkrivanju istine  u vezi s tim. A njegovu preživjelu djecu su natjerali da se odreknu svog oca!

Draža se oprobao i u diplomatiji. Bio je imenovan vojnim atašeom u Bugarskoj, gdje je stekao konkretna politička iskustva, naučio bugarski jezik  i stekao dva odlikovanja:  orden Aleksandra Nevskog i  orden krsta svetog Aleksandra, te dobio čin pukovnika. Nakon Bugarske premještaju ga u Prag, gdje je ostvario prijateljski odnos i dobio orden  Belog lava III reda.

Maja 1937 pukovnik Draža Mihailović je postavljen za načelnika štaba Dravske divizije, gdje je dobio još jedan orden: orden jugoslovenske krune III reda. Nakon toga je postavljen za stalnog nastavnika Vojne akademije u Beogradu.

Za vrijeme svog službovanja u Ljubljani  samoinicijativno se suprotstavljao akcijama njemačke manjine u Sloveniji koja je slavila Hitlera, i djelovanju slovenačkih klerikalaca ( Vatikana!) i tražio od generala Nedića da se u vezi s tim preduzmu energične mjere, na što se Nedić oglušio. Zbog toga Draža počinje da piše referate o situaciji  u Evropi i o tome  kako se to može odraziti na Jugoslaviju. Analizira savremene vojne doktrine: Hitlerov munjeviti rat i De Golovu motomehanizovanu vojsku. Ovim doktrinama on je za Jugoslaviju osmislio sopstvenu doktrinu tradicionalnog četničkog ( gerilskog) ratovanja. Izgradnja velikih fortifikacija prema Italiji i Austriji, za što su se zalagali Nedić i Rupnik, bila bi samo beskorisno rasipanje novca. Umjesto toga, Draža predlaže  četničku obuku, izgradnju planinskih skladišta lakog oružja, municije, opreme, poljskih bolnica i konzervirane hrane.

Četničkom načinu ratovanja osim taktičke uloge koja je postojala od prije, Draža je dodao i strategijsku ulogu. U prvoj fazi rata ( koji je  već bio izvjestan i očigledno neizbježan) četnička gerila samo dostavlja obavještajne podatke Vrhovnoj komandi jugoslovenske vojske i nadležnim savezničkim štabovima. U drugoj fazi počinju četničke oružane akcije protiv neprijatelja, a u trećoj fazi nastupa  sveopšti napad kada saveznici izbiju na granice Jugoslavije.

Nediću se taj referat nije svidio i Draža još jednom nije dobio zasluženi čin na vrijeme.  Ipak, Draža je svo vrijeme „zvonio na uzbunu“. Pošto je sa vojskom neprikosnoveno vladao okoštali general Nedić, Draža je pokušao da alarmira političke strukture. Aprila 1940, Dražine ideje su ipak, bar djelomično, prihvaćene.

Draža je bio srednje visine, smeđe, kovrdžave kose i plavih očiju, ispod podebljih naočala. Imao je mladoliko lice pravilnih crta. Govorio je razgovjetno i tečno, snažnim i dubokim glasom.  Bio je srdačan, druželjubiv  i uvijek spreman na šalu.  U privatnom životu lako je sticao prijatelje, a teško neprijatelje. Imao je blag izraz lica i uopšte, odavao je jednog dobroćudnog čovjeka. Ta blagost navela je mnoge pisce na pogrešan zaključak u pogledu njegovog profesionalizma.  Tome je doprinio sistem vrijednosti  nametnut od komunista, po kom pokvareni i zli pobjeđuju a dobri gube. Takav izvrnut sistem vrijednosti je potisnuo onaj iz srpske tradicije gdje  pobjeđuje vitez i on je uvijek plemenit i dobar!

Draža je volio planinarenje i skijanje, bavio se fotografijom još od Solunskog fronta i snimke pažljivo slagao u albume, od kojih su neki sačuvani. Volio je dobru knjigu, a najviše je čitao stranu literaturu i pratio  vojne časopise. Ali, imao je i jedan porok- enormno pušenje! Također, njegova buntovnička priroda nije se  uklapala u  kruta pravila vojne administracije, zbog čega je on  najviše nagrađivan i najviše kažnjavan oficir  jugoslavenske Kraljevine. Zato nije čudo kad se ta kruta administracija  pred naletom moćnog neprijatelja raspala kao kula od karata, što su događaji upravo jednog takvog čovjeka izbacili na  čeonu poziciju, tj. na mjesto koje mu je i pripadalo.

Vojvoda Kosta Pećanac

Proslavljeni četnički vojvoda iz I svjetskog rata, Kosta Milovanović Pećanac, prije  II svjetskog rata je bio predsjednik Glavnog odbora tradicionalne četničke organizacije sa sjedištem u Beogradu. Pećančeva organizacija je predstavljala nešto drugo u odnosu na četničke bataljone redovne vojske. Vojvoda Pećanac je nadzirao osnivanje odbora, koji su formalno bili civilna udruženja, ali kad je rat postao izvjestan, otpočelo se sa njihovim naoružavanjem.  Već u nekoliko prvih mjeseci srpskog otpora, većina četničkih odbora  stavila se pod komandu Draže Mihailovića. Uz Kostu Pećanca stao je manji broj odbora jer je on prihvatio kolaboraciju sa okupatorom, mada je imao pismeno ovlašćenje da  u ime vojske Kraljevine Jugoslavije organizuje gerilski otpor. Prema riječima poručnika Dragana Sotirovića, Pećanac je bio u godinama  (64) i u moralnom, fizičkom i intelektualnom padu, a ipak sa ambicijama da vodi, naredjuje i komanduje.  Kad se uzme u obzir još i karakter ličnosti kojima se okružio ( nisu bile ni moralno ni intelektualno kvalifikovane da vode narod), onda se može razumjeti sva nesreća  koju je Pećanac sa svojim aktivnostima nanosio  vojsci i narodu. Neobazrivost u postupcima, često praćena nasiljem izazivala je negodovanje  i žalbe naroda što  je stizalo i do štaba na Ravnoj gori, pa je Draža pokušao da   usaglasi Pećančeva djelovanja sa vojnim pravilima. Međutim, Pećanac je to odbio i nastavio po svome. Pećanac nije bio kadar za velika pregnuća. Njegova četnička organizacija ni po čemu nije podsjećala na onu slavnu staru iz I svjetskog rata, ponajprije zbog osoba sumnjive prošlosti sa kojima se okružio, koje su tu došle da nešto „ušićare“, a ne da brane srpski narod. Tako je jedan leskovački industrijalac  pisao potpukovniku Trišiću: “ Pomagajte i spašavajte nas od ovih vojvoda. Samo u Leskovcu ih ima 7 i ništa drugo ne rade osim što pijanče, banče po kafanama, lutaju naoružani sa puškama i bombama po ulicama u društvu Nijemaca i zastrašuju narod koji ih gleda sa strahom i nepovjerenjem.“ Zbog takvog ponašanja vlada u Londonu je oduzela Kosti Pećancu sva ovlaštenja, a  od strane vojnog suda osuđen je   na smrt, dok su  sva ovlaštenja je  prenijeta  na Dražu Mihailovića. Pećanac je  ipak nastavio svoje djelovanje kao paravojska do izvršenja smrtne kazne koje  se desilo tek 1944. Međutim, do pogubljenja on je sa svojom paravojskom počinio užasnu štetu i jugoslovenskoj kraljevskoj  vojsci i  ugledu četničkog pokreta uopće, iako su ga oni osudili na smrt. Njegova paravojska je harala kojekuda i vršila pljačke i zločine  nad svima, a ponajviše nad svojim narodom.  Nažalost, i mnoge grupe  raznih kriminalaca i zločinaca su se ugledale na njegovu paravojsku. Poslije rata,  žestoka i više decenijska komunistička propaganda je  sav četnički pokret i vojsku Kraljevine Jugoslavije predstavljala  u tom svjetlu sa namjerom da sakrije  zlodjela komunista, ustaša  i drugih paravojski i  sa ciljem  da uništi klasnog protivnika ( Kraljevinu Jugoslaviju i njenu vojsku) koji im je jedini mogao ugroziti dolazak na vlast.  Od toga se četnički pokret  nije uspio oprati ni do današnjih dana!

General Milan Nedić

Biografije Nedića i Mihailovića su  donekle slične.  Nedić je rođen  u Grockoj 1878. a stradao u Beogradu 1946. I on je učestvovao u svim ratovima ( Balkanski I i II, I svjetski), sa odličnim ocjenama završio sve vojne škole u zemlji i specijalizaciju u Francuskoj. Objavio je i nekoliko knjiga. Međutim, on je stalno na vrijeme unapređivan i postao je uoči II svjetskog rata ministar vojni. Kao takav priznaje kapitulaciju i dolazi na čelo okupacione vlade u Beogradu, što je pokazalo njegovu neborbenost, koja je i od ranije bila poznata. Naime, on je rekao: „ Naša vojska je u rasulu. Neprijateljska vojska je ušla u našu zemlju i ne postoji sila koja bi je mogla zaustaviti. Svako od vas može postupiti onako kako mu savest nalaže i neka snosi odgovornost za ono što uradi.“, za razliku od  Draže koji je izdao proglas: „Junaci! Naša je vlada sramno potpisala akt o našoj bezuslovnoj kapitulaciji. Ja tu kapitulaciju ne priznajem. Živ se Nemcima neću predati. Nemačka mora da izgubi ovaj rat. Mi ćemo se organizovati i povesti   gerilsku borbu, prema našim mogućnostima.“

Međunarodne ratne konvencije kažu:

„… ako neprijatelj smeni nekog od postojećih domaćih funkcionera i na njegovo mjesto postave drugog, po oslobođenju zemlje taj će  drugi odgovarati za saradnju sa neprijateljem“. Tako je upravo bilo sa Nedićem,  čega je on bio duboko svjestan, pa  je vjerovatno zbog toga u toku  svog hapšenja i sprovođenja i izvršio samoubistvo skakanjem kroz prozor.

Nedić je na mjestu predsjednika vlade imao zadatak da „umiri“ Srbiju, kako Nijemci ne bi morali ovdje držati znatne snage u trenutku kad napadnu Sovjetski Savez. U tom cilju Nedić je likvidirao žandarmeriju jer su oni bili mahom opredjeljeni za Dražu i kralja. Međutim, Nedić ima i velikih zasluga. On je kod okupatora izdejstvovao dozvolu da može primati nevoljne srpske izbjeglice koje su bježale iz ustaškog pakla NDHa, čime je spasio od sigurne smrti bar one ( oko 400 000)  koji su uspjeli  pobjeći od ustaških noževa i tako spasio i mnoge majke i njihovu djecu sa kojom su one inače skakale u rijeku, jer je to bila ljepša smrt od one koju su im namijenili Vatikan, Pavelić i njihovi križari (ustaše). Jednom prilikom Nedić je izjavio:

„ Ja jasno vidim svoj put i svoju sudbinu: vi ćete me streljati ili obesiti, ali ću ja tamo daleko ispred nebeskog prestola videti bar milion Srba koji će reći: ostali smo u životu zahvaljujući tvojoj izdaji…“

I otac akademika Dejana Medakovića je priznao Nediću da je on  bio slamka spasa za sve izbjegle i prognane iz Hrvatske, među kojima se našao i on sa svojom užom i širom porodicom ( vidjeti „Efemeris“ I-V, Dejana Medakovića).  Također književnik Borivoje Karapandžić, koji je lično poznavao Nedića u „Ilustrovanoj plitici“ od 30. jula 2009. između ostalog piše: „ U zborniku „STO NAJZNAMENITIJIH SRBA“ koji je uredio odbor od devet  akademika na 84. mjestu je i ime generala Milana Nedića, gdje piše da je on spasilac srpskog naroda. Navodi se da je spasio 420 000 srpskih izbjeglica, 70 000 djece i više hiljada Slovenaca.  On se predao Englezima koji su ga zatim predali na milost i nemilost Brozu, gdje je mučen i postradao bez suda. Imajući u vidu da je ustaški režim pobio milion Srba, a da se tih oko pola milona spasilo dolaskom u Nedićevu Srbiju, jasno je da bi potpuno etničko čišćenje Srba bilo već tada obavljeno da nije bilo Nedića. Ovako se imao tko  poslije rata vratiti u Hrvatsku i BH. Nažalost, ovaj „posao“ je ipak okončao  1991/95. Tuđman uz pomoć nekadašnjih «saveznika» Srbije!

Nedić je mnogo puta  pozivao Dražu da mu se pridruži  kao ministar u njegovoj vladi, ali je to Draža sa gnušanjem odbio i ostao na Ravnoj gori, gdje mu se  dugo vremena nalazio  glavni štab.

Ljotićevci

Pod Nedićevom komandom, doduše više formalno, nalazile su se i oružane  formacije pokreta  „Zbor“ Dimitrija Lotića, pronacistički nastrojene  formacije koje su održavale veze sa Hitlerom i njemu služile. Ideološki, Zbor podsjeća na ideje Benita Musolinija, tj. traži ukidanje svih političkih stranaka i uvođenje staleža ( zemljoradnika, ljekara, advokata … ).Oni su 1935 propali na izborima tako da ni njihov predsjednik nije ušao u parlament, ali im je značaj porastao nakon okupacije jer su se stavili na uslugu okupatoru. Upravo zbog njih  okupator nije ispoštovao treći uslov pod kojim se Nedić prihvatio okupacione vlade, a to je da on osnuje vojsku od 30 000 vojnika u slučaju da treba srediti nemire po Srbiji. Bilo mu je odgovoreno da nema potrebe za tim jer će to odraditi Ljotićevci koji su  u potpunosti na sledovanju njemačke vojske. Inače, oni predstavljaju jednu vrstu nacionalsocijalističke partije sa načelima: borbe protiv masona, Jevreja, komunista, zapadnjačkog kapitalizma i povezivanje sa Njemačkom. Pošto u Srbiji dugo vremena  nije bilo većih komunističkih odreda, Ljotićevci su svoju borbu uglavnom usredotočili na Dražu i njegove četnike.  Inače, historija ne bilježi ni jednu  samostalnu bitku ljotićevaca: oni su uvijek išli uz Nijemce. Nikakva eventualna saradnja ljotićevaca i četnika nije bila moguća, jer je Ljotić do kraja fanatično vjerovao u pobjedu Hitlera, a četnici su bili antifašisti i vjerovali su u propast Hitlera.

Akademik Slobodan Jovanović

Pored svih ovih suparnika koji su kidisali na vlast, Draža je imao i jednog saveznika.  Bio je to Srpski kulturni klub osnovan još 1937. od strane najistaknutijih srpskih intelektualaca tog doba. Povod osnivanja tog kluba bio je sve neravnopravniji  položaj srpskog naroda u jugoslavenskoj državi, što je dostiglo kulminaciju proglašenjem Banovine Hrvatske 1939, čim je Knez Pavle  i dio srpskih političara uz njega, dao veliki ustupak  Hrvatima dajući im u Banovinu Hrvatsku  teritorije koje nikad nisu pripadale Hrvatskoj ni na koji način! Radi se o : Prevlaci, Dubrovniku, Zapadnom Sremu itd..) Srpske političke stranke i javno mnjenje bili su protiv toga. Zbog toga je Srpski kulturni klub izašao sa zahtjevom da se  sad i srpska nacionalna jedinica omeđi, kad to već nije urađeno 1918. kad je trebalo da se to uradi.

Predsjednik Kluba je bio  znameniti beogradski profesor i akademik Slobodan Jovanović, potpredsjednici  akademik, pisac i advokat Dragiša Vasić, advokat Nikola Stojanović i historičar Vasa Čubrilović.

U martovskom puču 1941. Slobodan Jovanović je postao prvi potpredsjednik Vlade Kraljevine Jugoslavije, a uskoro i njen predsjednik, ali u izbjeglištvu.  Tom prilikom on je za svog vojnog ministra postavio Dražu Mihailovića. Dragiša Vasić, dr Stevan Moljević, dr Mladen Žujović, dr Vojislav Vujanac, dr Vojin Andrić i mnogi drugi članovi Srpskog kulturnog kluba su već 1941. došli na Ravnu goru i stavili se u službu odbrane domovine, prenoseći  sve svoje predratne ideje na Ravnogorski pokret.

Vojvoda Momčilo Đujić

Momčilo Đujić je rođen 1907 u Topolju kod Knina, a umro u San Markos, Kalifornija 1999. Završio je Bogosloviju u Sremskim Karlovcima i tamo objavio zbirku pjesama «Emilijade». Nakon  školovanja postaje paroh u selu Strmica, kod Knina. Bio je vješt i preduzimljiv čovjek i još 1935. je organizovao četničke odrede kao povjerenik Pećančeve četničke organizacije,  kad je shvatio što se sprema Srbima. Stupio je u akciju odmah poslije aprilskog sloma države 1941, stavljajući se na čelo Strmičana u borbi protiv svojih dojučerašnjih «mirnih» susjeda Hrvata koji su pod zaštitom Hitlera otpočeli stravični genocid nad Srbima. Njegova ratna filozofija je bila vrlo jednostavna: svi Srbi pod srpsku zastavu i u borbu za spasavanje života, a zatim i za oslobođenje države  na čelu sa kraljem Petrom i pod komandom njegovog generala Draže Mihailovića.  General Draža se nikad i nigdje o njemu nije izrazio u negativnom kontekstu.

Handžar divizija

To je bila divizija nacističke Njemačke formirana u II svjetskom ratu uglavnom od muslimana iz Bosne, koju su zvali i «hrvatskom br. 1» , jer su se u NDH muslimani deklarisali kao Hrvati islamske vjeroispopvjesti. Toj diviziji je pripadao i Alija Izetbegović.  Prema raspoloživoj dokumenztaciji 13. SS  Handžar divizija je izvršila brojne zločine u Sremu, Sjeveroistočnoj Bosni i po brutalnosti je prevazilazila Nijemce, o čemu je na sudu 1954. svjedočio jedan od njenih komadanata riječima: „Ovi su ljudi klali sve što nije nosilo fes.“ U periodu od šest mjeseci poklali su sve što su stigli uhvatiti u području  Brčkog, Bijeljine, Zvornika, Ugljevika, Šekovićima itd, čak i do Šida,  Rače i Vinkovaca. Naročto su svirepi bili sa mladim ženama koje u najprije silovali, a onda ih izmasakrirali rezanjem dijelova tijela. Užasna klanica ljudi napravljena je za Vaskrs 1944.

Nažalost, nikada jugoslavenska istoriografija, koja je bila pod snažnim pritiskom Komunističke partije, nije smjela da da objektivan sud ne samo o ovoj krvoločnoj jedinici, već i o Drugom svjetskom ratu na ovim našim  prostorima, jer se zbog opstanka na vlasti komunista i njihovog srbožderstva, namjerno prećutkivala istina i nije  se smio kažnjavati onaj ko je radio na zatiranju srpskog naroda. Poneki pojedinac koji je navodno „odgovarao“, je na kraju bio amnestiran, a sudski proces je bio farsa  inscenirana samo zato da se ne može reći da NITKO nije  procesuiran, čime se samo  bacala prašina u oči Srbima ( kao što se danas radi i Hagu i u BH tužilaštvu)

Komunisti

Uoči početka II svjetskog rata komunisti su, kao i Ljotićevci, bili marginalna grupa od svega oko 1500 ljudi. Zaštitnik komunista bio je Staljin i njegov Sovjetski savez, koji je kao i Hitler htio da osvoji svijet, što potvrđuje sporazum koji su 1939. potpisali njihovi ministri vanjskih poslova Ribentrop i Molotov.  Odmah nakon toga počela su nacističko-komunistička osvajanja, tj  II svjetski rat. Prva žrtva je bila Poljska koju su zajedno napali i međusobno podijelili Hitler i Staljin. Poslije Poljske, Staljin je napao Finsku, a Hitler države Zapadne Evrope. Svoja osvajanja komunisti su pravdali teorijom „svjetske revolucije“ zasnovane na marksističko-lenjinističkoj ideologiji.  Iako radnička klasa i poslije te revolucije ostaje u istim ( ili gorim!) uslovima u fabričkim halama, oni su je ubjeđivali da je ona  sada na vlasti!? Pošto je 1917. komunistička partija nakon stravičnog zločina nad ruskom carskom porodicom preuzela vlast u Rusiji, postala je aktuelna teorija „svjetske revolucije“ a to znači da  kao najviša faza te revolucije  to isto treba da se desi u cijelom svijetu!

Praktični dio posla izvođenja te „svjetske revolucije» pripao je Komunističkoj internacionali- Kominterni. Ona je okupljala komunističke partije iz gotovo svih zemalja svijeta, određivala im rukovodstva, politiku, budžet. Te partije, kao sekcije Kominterne, imale su zadatak da u ime naroda (!) kojima pripadaju proglase izvođenje revolucije i prisajedinjenje „prvoj zemlji socijalizma“ pošto prethodno budu okupirani od sovjetske armije. Pravila koja je uspostavila Kominterna su bila isto tako brutalna, ako ne i brutalnija od fašističkih i nacističkih, jer svatko tko nije bio s njima tretiran je kao da je izdajnik i morao je biti likvidiran, što je Lenjin javno izjavljivao! To je posebno revnosno primjenjivano na ztv. «klasne neprijatelje»: pripadnike drugih partija, religijskih zajednica, sveštenike, policijau, oficire, diplomate, službenike, pripadnike  dinastija,  i sve druge ako odbiju da se svrstaju u njihove redove.  Tako je Tito na jednom kongresu izjavio: „Partijska linija  je: uništavanje državnog aparata Jugoslavije, tj. ubijanje žandara, policijskih organa, članova gradskih i sreskih savjeta, uništenje opštinskih arhiva, zemljišnih knjiga, itd...“

Sa svoje strane komunistički pokret  u Jugoslaviji su pomogli i Nijemci, znajući da će on uništiti Jugoslaviju kao što je uništio i Rusiju, pa su, slično kao što su tamo poslali Lenjina i njegove boljševike  da izazovu građnski rat u Rusiji kako bi oslabili  carevinu Rusiju na frontu u I svjetskom ratu, sad poslali Broza  i komuniste odbjegle iz Španije poslije poraza u španskom građanskom ratu da unište kraljevinu Jugoslaviju. Isti recept! Najviše tih komunista  je do tada  ležalo po francuskim zatvorima zbog kriminalnih djela.  Gestapo je 150 takvih oslobodio iz tih zatvora i poslao u Srbiju da  pomognu Brozu  u izazovnju građanskog rata,  baš kao  i u slučaju  Lenjina i Rusije. To je bilo na Brozov zahtjev Hitleru gdje je  posredovao lično Pavelić! Tako je Gestapo dopratio buduće Brozove generale Peku Dapčevića, Ivu Rukavinu, Ivana Gošnjaka, Vladimira Popovića, Kostu Nađa,  Veljka Kovačevića,   i mnoge druge, među kojima je bilo i stranaca.  Osnivanjem posebnih odbora pod njihovom komandom i odbijanjem da se oni stave pod komandu legalne jugoslovenske vojske pod vodstvom generala Mihailovića, stvoreni su uslovi za otpočinjanje građanskog rata, do kog je došlo  samo i Srbiji, jer se Kominterna baš na nju ostrvila.. Komunisti su željeli da iskoriste teške prilike pod okupacijom kako bi se dočepali vlasti, što im je bio jedini i isključivi cilj. Komunistička platforma bila je izrazito antisrpska, kakva će stalno i ostati.  Prema njihovoj teoriji, u višenacionalnim državama većinska nacija ugnjetava one druge. Zbog tog su proglasili borbu protiv „srpske hegemonije“ i u tom cilju Staljin je dao ubiti u svojim  zloglasnim  čistkama preko 100 srpskih komunističkih rukovodilaca da bi na njihova mjesta stavio Hrvate i Slovence. Tako je Broz i došao na čelo KPJ, predstavljajući se kao Hrvat. Da bi se obdržao u sedlu, nastavio je da primjenjuje isti staljinistički metod: likvidirao je sve stvarne i potencijalne neprijatelje, počevši od onih u svojoj blizini!

Taj obračun sa navodnom «velikosrpskom buržoazijom»  nastavio se na najbrutalniji mogući način i poslije 1945. Likvidiranje  viđenijih građana  koji su  između dva rata  postali uspješni preduzetnici od kojih je netko imao mlin, netko tekstilnu fabriku, kudeljaru ili nešto slično,  predstavljao je na silu izazvani diskontinuitet  u izgradnji srpskog građanskog društva, koja  je započeta još 1804. Taj diskontinuitet je još više pojačan   Brozovim  prisajedinjavanjem  raznih teritrorija od kojih su većina bile tradicionalno sa većinskim srpskim stanovništvom u jedinstvenu Hrvatsku, a istovremeno razjedinjavanje i segmentiranje  Srbije. To je bacilo u sjenu čak i ulogu Crvene armije u oslobađanju  Beograda i Jugoslavije, a  Staljin je shvatio da je Broz bio pogrešna karta na koju je igrao tek kad je Broz oformio logor Goli otok na kom je stradao svatko tko je samo spomenuo riječ «Rusija»! Bez sumnje, iako je Broz  za vrijemev rata balansirao između Istoka, Zapada i Nijemaca ( a sve sa ciljem da se dokopa vlasti),  on je ipak najviše bio oruđe Zapada koji mu je omogućio nepovratnim tajnim kreditima ( 40 milijardi tadašnjih dolara!)  da vlada 40  godina i potpuno uništi Jugoslaviju, a posebno Srbe. To je to navodno «blagostanje» kog se  mnogi neinformisani stanovnici bivše Jugoslavije sa nostalgijom sjećaju!

U (neo)komunističkoj literaturi se po pravilu navodilo da su partizanske jedinice bile pod strogo centralizovanom komandom i disciplinovane, dok se za četničke tvrdi obrnuto. To je klasična  komunistička ZAMJENA TEZA pomoću koje su vladali gotovo 50 godina. Na osnovu logičkih zaključaka i raznih izvještaja je jasno da partizani nisu imali stručnog vojnog kadra i da su osnovani od raznih vagabunda koje su im sakupili Nijemci i Kominterna širom Evrope, a dalje su se popunjavali sa prebjeglim ustašama, domobranima, ucijenjenim Srbima i onim Srbima koji su naivno vjerovali da pristupom partizanima se štite od ustaškog noža i bacanja u jame! A bile su to samo Scila i Haribda! A one priče o streljanjima za jednu šljivu su se možda, za propagandu, i desile, ali veći kriminal se kod partizana- zataškavao!  Zbog slabog obrazovanja  partizana ( koji su uglavnom  poticali od najneobrazovanijih slojeva) ponekad su se održavali kraći  kursevi, ali time nisu mogli nadomjestiti nedostatak  ni vojnog ni elementarnog obrazovanja. Sjetimo se samo kakvi su diletanti bili  manje-više svi  poslijeratni funkcioneri  i kud nas je njihov dilentatizam doveo 1991.! Zbog toga su partizanske jedinice u ratnim dejstvima  trpjele užasne gubitke, što su partizani krili u svojim lažiranim izvještajima.

Zločini komunista

Zločini komunista po naredjenjima Broza su bili također stravični, kao i ustaški, gdje god bi došli u priliku da se dokopaju četnika ili stanovništva koje ih je podržavalo. Za što je bilo krivo to stanovništvo koje je umjesto komunističkih vagabunda i zločinaca bilo patriotski orjentisano i podržavalo regularnu vojsku svoje okupirane države? Jedan od takvih zločina su „pasja groblja“ u Crnoj Gori,  motiviran činjenicom da  su Crnogorci slabo pristupali komunistima. Zato su uslijedila, kao i po Srbiji, ubijanja narodnih prvaka da obezglave narod, ali je to imalo suprotan efekt.  Nakon toga pribjegavaju masovnim ubistvima stanovništva. Na Badnji dan 1942. su nakon  masakriranja i ubijanja 240 stanovnika u kolašinskom lugu nad njima razapinju lešinu psa  sa natpisom: „Ovo je pasje groblje“. Kad su nekoliko mjeseci kasnije rođaci htjeli da dostojno sahrane svoje najmilije, iskopavali su te leševe u prisustvu majora Joksimovića koji je zapisao:“ Pred ovim jezivim prizorom stojimo nijemo svi, naročito rodbina koja ne može niti da prepozna unakažene dijelove tijela: zubi povađeni, ruke polomljena, lobanje razmrskane, stomaci rasporeni itd..“ Ima li dakle ikakve bitne razlike između komunista i ustaša? Bili su tu pobijeni  ljudi iz svih društvenih slojeva, a ono što im je bilo zajedničko bili su Srbi pravoslavne vjere koji nisu htjeli da pređu u Brozov tabor… Pored „pasjeg groblja“ komunisti su ostavili krvavog traga i u brojnim jamama u koje su kao i ustaše bacali svoje žrtve zbog  čega ih je narod zvao „jamarima“. Takvih jama posebno mnogo ima  u Crnoj (selo Griže kod Berana, Šahotička jama  kod Bijelog Polja, Šavnička jama, jama kod Rijeke Crnojevića itd.). Komunisti su ljude slali u smrt preko svojih prekih sudova na kojima nije bilo ni dokazivanja krivice niti  mogućnosti žalbe nikti ikakve   odbrane! Takav crveni teror je zavio u crno i Hercegovinu o čemu piše bivši Brozov visoki oficir Savo Skoko, gdje su na prvom udaru bili ugledni građani ili seljani, kako bi se narod obezglavio ( vječita „sječa knezova“ u Srba!) Zbog takvog zločinaštva nad Srbima, mnogi Brozovi oficiri su ga 1942. i 1943. godine napuštali i prelazili k četnicima.

U srpskim pravoslavnim oblastima oni su se uspijevali održati samo terorom, ali i to zakratko.    Na tromeđi Bosne Like i Dalmacije, tj. na širem području Kninske krajine komunisti pokušavaju već od oktobra  1942 . da osvoje ovu oblast koju je branila Dinarska četnička divizija. Duhovni vođa  odbrane bio je pop Momčilo Đujuć  kog  vojvoda Ilija Trfunović Birčanin  opisuje biranim riječima, ali ipak   za njegovu vojsku kaže da  nije imala dovoljno «vojničkog karaktera»,  ma što to značilo.

Partizani su nastojali pridobiti bar nešto Hrvata u svoje jedinice, pa su rado prihvatale svakog odbjeglog ustašu koji se baš nije slagao sa politikom Ante Pavelića, jer su na taj način  i dalje sudjelovali u genocidu nad Srbima, samo nešto manje očiglednim. I četnici su u svoje redove primali  sve one koji su  željeli da služe svoju domovinu Jugoslaviju, pa i Hrvate i muslimane. Čak je načelnik štaba  puka  popa Đujića bio Hrvat Marin Stude koji se na toj funkciji koristio pesudonimom Milan Milanović.

Partizani  su preovladavali na prostorima bližim Zagrebu i Karlovcu, a četnici na terenima prema svojoj matici ( Dinara, Tromeđa, Manjača, Motajica i dr.) Zahvaljujući tome na ovim područjima gdje su preovladavali četnici narod je mnogo manje životno stradao jer su im četnici pomogli da se spase od potpunog istrebljenja, na čemu su radili ustaše i partizani, a  o čemu postoje mnoga svjedočenja čak i iz njihoviih redova( Plećaš- partizan i Bolta-ustaša)! Svoj odnos prema Srbima partizani nisu ni pokušali da sakriju. Iako je u njihovim redovima bilo najviše Srba,  oni su krajem 1942. imali 15 brigada od kojih niti jedna nije bila sa srpskim imenom, a na čelu su im bili Hrvati, čak i prebjezi od domobrana i ustaša!.  Zbog svega toga partizanske jedinice su bile slaboorganizovane, neprofesionalno vođene i bez elementarne vojničke discipline što se vidi iz mnogovrojnih aljkavih Brozoivih izvještaja iz kojih se vidi da nemaju uspostavljenu vezu sa svojim jedinicama, ne znaju njihovui jačinu i da se o njihovim (ne)uspjesima informišu od slučajnih prolaznika! Razlog za to je što i ono malo oficira što se čudom našlo kod partizana nije se moglo upotrebiti kako valja zbog komunističke hijerarhije i averzije prema « srpskoj buržoaziji» i omrznutoj « oficirskoj kliki» Čak su i Nijemci primjetili da se kod partizana ljudstvo nemilice žrtvuje zbog «značajnih drugova». Zaista, sve svoje mane i nedostatke komunisti su pokušavali nadomjestiti žrtvovanjem svojih boraca, običnih ljudi čiji suživoti bili beznačajni u odnosu na one partijaša zanesenih navodno «višim» ciljevima. Za njih, pa čak i za Brozovog  psa je moralo biti svakodnevno mesa, dok za borce nije bilo ni kruha! Te «više « ciljeve su svi  vidjeli bar  1991., ako već nisu ranije. Nažalost, još uvijek ima mnogo onih  «slijepih» koji bi  željeli da Broz vaskrsne! Gluho bilo!

U toku rata, partizani su uglavnom svoje borbe usmjeravali protiv četnika ( jer im zaštita stanovništva od genocida nije padala napamet) imajući pred sobom jedan jedini cilj: osvajanje vlasti, u čemu su ih četnici i regularna vojska okupirane države Jugoslavije, jedini mogli omesti. Zbog toga njima nije ni padalo napamet da napadnu logor Jasenovac i da nasilu prekinu njegovu «proizvodnju» mrtvih, već su ga pustili da radi još i poslije kapitulacije Njemačke, a smetali su četnicima da  oni to urade!! Zato je  Draža  radio upravo obrnuto: On je htio da sruši Pavelićevu ustašku državu kako bi se okončao genocid nad Srbima što se vidi iz njegovog dopisa u kom kaže:

« U Zapadnoj Bosni i Lici sada izvodimo posljednje pripreme za definitivno uništenje komunista, koji nas sprečavaju u rušenju Pavelićeve Hrvatske»

Različite su bile metode komunstičkog genocida nad Srbima koji se dešavao

naročito nad Srbima Banije i Korduna u martu 1943. što historija još nije opisala.

Naročito je bila monstruozna akcija  u kojoj je Broz prisilio da se iz «Bihaćke

republike», zajedno sa njima pokrene svo srpsko ( ali ne hrvatsko i muslimansko!)

stanovništvo tih krajeva, njih oko 40 000 ljudi, žena i djece natjerano je prema Neretvi!

Cilj ove surove naredbe bio je trostruk: zakrčenje drumova kako bi se  usporilo

napredovanje Nijemaca, sprečavanje ovog stanovništva da se povuče u obližnju Gacku

četničku zonu neobuhvaćenu operacijom «Vajs» i najzad etničko čišćenje NDH od Srba!

Posljedica toga   bilo  očajno mnogo leševa smrznute djece i  žena na putevima od

Drvara prema Grahovu što je predstavljalo pravi užas, prema izvještajima očevidaca.

Draža je o tome izvjestio

vladu u Londonu i pri tom, između ostalog, napisao: «Ovo je užas» to je ta borba koju

vode komunisti i na koju ih podstiče inostrana propaganda, da bi se planski uništio naš

narod». Broz je poslije rata lagao da je stanovništvo  krenulo dobrovoljno za njima.

Vjenceslav Holjevac  je bio iskren pa je priznao:« Mi smo taj narod dvije godine odgajali

za sebe, pa da ga sad damo da ga uzmu četnici!» Dakle, bilo je bolje da izginu nego da ih

daju četnicima da ih spase! Eto, tako su se brozovci brinuli za srpski narod! Isto je bilo

i sa ranjenicima. Kakva li je tek farsa ona «poznata» bitka za ranjenike na Neretvi! Tim

više što je u među tim ranjenicima i uopšte partizanima bilo 70% Srba ( čime su se

partizani hvalisali), što je bilo jedva  0.25 % sveukupnog srpskog stanovništva ( što su

partizani i Broz vješto krili).  O tome je nešto uspjelo da prodre i u štampu, naravno

poslije smrti Broza, mada i tada veoma teško. Nećemo o tome ovdje, a oni koje

intertesuje istina, nek potraže literaturu  ( Miloslav Samardžić, General Draža, str 275-

276 kazivanje Koče Popovića)i nek uključe svoju logiku (ako je imaju),pa nek vide što se

stvarno događalo tamo i što se uopšte moglo događati, a što ne!

Partizani su  gotovo otvoreno saradjivali sa ustašama, o čemu govore mnogi

izvještaji vladi u Londonu. U jednom od njih piše:» Komunisti saradjuju sa ustašama od

kojih dobijaju oružje. Težnja je ustaša da im komunisti, kao njihova i njemačka

prethodnica, očiste teritorije koje će zaposjesti ustaše nakon što ih partizani napuste.

Zbog toga komunisti vode borbe isključivo na srpskim teritorijama i  sistematski i

planaski uništavaju isključivo Srbe, što se lako  može utvrditi po zgarištima  naših

naselja.» I pored ovakvih izvještaja saveznici nisu prekidali propagandu u korist

partizana. Zašto? Bit će objašnjeno na kraju ovog  eseja.

Pri ocjeni Brozovih vojnih znanja treba imati u vidu da je u Austrougarskoj

vojsci imao čin kaplara što znači da je bio eventualno stručan za upravljanje  jednom

desetinom ( desetero vojnika). I taj čin je sumnjiv, jer se ispostavilo da nije znao niti da

čita vojničku kartu, što je izjavio svjedok toga  Sreten Žujović. Zato je najslabije

komandno mjesto kod partizana bilo ono- glavnokomandujuće, tj. mjesto vrhovnog

komandanta. Prema običajima komunističke partije komandovanje vojskom se nije

povjeravalo stručnim licima- već generalnom sekretaru partije! ( Ta nas nesreća prati do

danas!) A na mjesto sekretara partije se dolazilo isključlivo negativnom kadrovskom

selekcijom ( I toga se još nismo oslobodili!) Na mjesto generalnog sekretara

KPJ je 1937. postavljen Broz, ne zato što je bio dobar, učen i sl. već zato što je ogovarao

i lažno optuživao svoje konkurente koji su zbog toga  svi do jednoga likvidirani u

Staljinovim čistkama! Staljin je bio kratke pameti  i nije ni mislio na opasnost koja prijeti

od rata, pa je tako likvidirao i hiljade  visokih oficira Crvene armije, što će imati

katastrofalne posljedice na situaciju na Istočnom frontu.

Međutim, kod  Broza nije bila u pitanju samo nestručnost, već i kukavičluk, kao i niz drugih negativnih osobina ( narcisoidnost, beskurpuloznost itd.) Žena Sretena Žujovića Lepa koja je rat provela uz muža i Vrhovni štab, doguravši do kapetana I klase, svjedočila je:

« Kad je  Broz poslao onoliko ljudi da izginu na Kadinjači, Sreten Žujović je rekao: Ovog treba smijeniti. Hiljade ljudi stradalo je na Sutjesci, Neretvi, Zelengori, Drvaru itd zbog njegovog kukavičluka i nesposobnosti. Ruši i gradi mostove da bi «zavarao Nemce» Pa to niko pametan ne bi radio! Tu bruku, sramotu, a ponajviše žločin- njegovi poltroni opisaše kao genijalnu operaciju velikog stratega i nenadmašnog vojskovođe.  Čitave divizije držao je oko sebe da mu čuvaju stražnjicu i  ljubavnicu Zdenku, a baš ga briga za tuđe sinove i kćeri koji nepotrebno ginu…»! Godine 1943  se došlo i do policijskog dosijea u Zagrebu gdje piše da je bio kradljivac i obijač koji je obio čak i jednu crkvu! Njegovim stopama išao je i njegov stariji sin.  Međutim, one ulizice oko njega su to sve zataškale i vršile odmazdu nad svima koji bi pokušali da nešto kažu  što mu ne bi išlo u prilog!

Partizani su na Neretvi doživjeli  jedan veliki vojnički, ali i moralni poraz potpisujući strateški sporazum sa Nijemcima, odnosno otkrivajući svoje PRAVO lice onima koji su to HTJELI i smjeli da vide.

Zločini komunista su se naročito intenzivirali nakon preuzimanja vlasti. Sjetimo se samo Sremskog fronta kamo je u sigurnu smrt, bez ikakve potrebe natjerao ono malo preživjelih srpskih mladića  koji su  čudom izbjegli sve „scile i haribde“  prethodnog rata ( vidjeti: Danko Popović, PRIČA O MILUTINU), pa zatim Goli otok gdje je  Broz dao da se pobiju uglavnom intelektualci, a zatim ubijanje svih uglednijih pripadnika građanskog društva u gradovima Srbije pod izlikom da su bili kolaboracionisti ( opet „sječa knezova“ po Srbiji!), iako su mnogi od njih hranom snabdjevali i njegove vagabunde i zločince. To sve je trajalo izvjesno vrijeme, a odmazda onih stanovnika čiji su sinovi i očevi u trenutku okupacije, kao pravi patrioti, uzeli puške da brane svoju domovinu i svoje stanovništvo, trpjeli su ekonomsku, kulturnu i svaku drugu odmazdu od vladajućeg režima  više decenija. U jednom takvom kraju, selo Novaci, prema kazivanju malobrojnog preostalog stanovništva, zadnje što je država uložila u ovaj kraj je gvozdeni most na rijeci Tamnavi koji je izgrađen daleke 1933.godine! Koliko li je takvih mjesta  kao što su Novaci po Srbiji i BH, iako se zna da su četnički odredi  u tim selima sačuvali stanovništvo od sigurnog   istrebljenja. Ili su možda baš zato ta sela bila i kažnjena, kao i sami četnici? U Brozovom režimu je najveći grijeh bio ZAŠTITA SRPSKOG naroda! Ima li još  onih koji u to sumnjaju, osim ako baš NEĆE da to vide?

Na Ravnoj gori

Na  dan 6. aprila 1941. njemačke, italijanske, bugarske i mađarske trupe napale su Kraljevinu Jugoslaviju bez objave rata. Događaji su tragično potvrđivali Dražine teze  iz referata upućenog generalu Nediću, koji je on tada ignorisao. Hrvatski vojnici su prelazili na stranu Hitlerove vojske, kojoj je širom Hrvatske i Slovenije priređivan svečan doček. Tako se jugoslavenska vojska raspala već prvog dana, pa su neprijateljske trupe lako  i brzo napredovale. Draža je tada rekao: „Kapitulacija? Ta reč ne postoji u našem vojnom rečniku. Malena Srbija je vodila I i II balkanaki rat i I svjetski rat i iz svih tih ratova je izašla kao pobednica.  Svojim saveznicima pokazali smo punu vernost, a srpski herojizam zadivio je ceo svet i pokazao kako se gine i mre za domovinu. Mi ćemo se i ovog puta boriti za svoju slobodu, za bolju i srećniju Jugoslaviju.»

Draža je 11. maja 1941. stigao na Ravnu goru i smjestio svoj štab u jednu od rijetkih tamošnjih  koliba, nakon što je na Mitrovcu na Tari  10. aprila  obavljena prva akcija protiv neprijatelja, tj. stvarno otpočeo ustanak! ( a ne 7. jula kad je  ubijen domoljubni  jugoslavenski  žandar, a ne  okupator Nijemac!) Sve im je nedostajalo: ljudi su bili gladni, soli nije bilo, nije bilo novca, okolno stanovništvo je slabo davalo, a za otimačinu od njih bila je predviđena smrtn kazna! Ali, svi su oni vjerovali u pobjedu zapadnih demokratija i izgradnju jedne srećnije i pravičnije Jugoslavije, nakon što istjeraju okupatore koji su na silu ušli i isto tako će morati izaći. Ali, do tada je trebalo preživjeti. Prije svega trebalo je zaštiti Srbe  s one strane Drine ( u NDH) gdje je otpočelo njihovo masovno ubijanje i  uopće istrebljivanje. Zato su upućivali pomoć tamošnjem majoru Jezdimiru Dangiću koji je pokušavao da spasi Srbe od potpunog istrebljenja. Kao pojačanje poslat mu je major Boško Todorović.  Ostali oficiri bili su raspoređeni po  Srbiji.

Genocid Hrvata nad Srbima i ustanci u zapadnim srpskim zemljama

Nijemce nije iznenadilo tako rano obrazovanje gerile u Srbiji, jer su i sami konstatovali „da  je srpski narod čvrst i nepokolebljiv i od svih balkanskih naroda najsposobniji i da stalno misle na oslobođenje svoje domovine“. Ipak, prve veće ustaničke akcije izvedene su u zapadnim srpskim krajevima, izazvane stravičnim zločinima Hrvata još u aprilu. Ti zločini dovode odmah do srpskog otpora koji organizuju predratni četnički odbori i ostaci jugoslovenske vojske i žandarmerije. Tako već 12. aprila četnički odred  pod vođstvom Dane Stanisavljevića Cicvare u Gračacu ( Lika) napada ustaše i Talijane. Ustaše su toliko bile krvoločne da je Hitlerov izaslanik u Zagrebu Glajz fon Horstenau rekao Kvaterniku: „ Dragi Slavko, sretan sam što ćeš uopće i mene ostaviti u životu.“ Naime, iako su Nijemci  već otprije držali koncentracione logore, oni su se ipak zgrozili veličinom hrvatskih zločina nad Srbima, tako da je čak i Hitler pozvao Pavelića na raport, bojeći se srpskog „odgovora“ na te zločine. Hitlerov specijalni opunomoćenik za Balkan dr Herman Nojbaher je 1943 poslao izvještaj u kom kaže  da hrvatski zločin nad Srbima spada u najsvirepije akcije masovnih ubistava cijele svjetske historije i pri tom konstatuje da je “ broj zaklanih bez odbrane premašio 750 000“!

I Talijani su se zgražavali nad hrvatskim zločinima, pa je general Aleksandar Luzana pisao Musoliniju: „Lično sam vidio, obilazeći srpska sela Stoca, Čapljine i Ljubinja  da su Pavelićeve  ustaše učinile nešto što će ponovo uznemiriti Srbe. Nedostaju mi riječi da to opišem. U velikoj školskoj učionici zatekao sam zaklanu učiteljicu i 120 učenika, nijedan stariji od 12 godina! Mnogima su odsjekli glave, a iz razrezanih utroba ustaše su izvukle crijeva i zakucali ih ekserima po zidovima! Za vrijeme klanja- solili su im rane! Prethodno su učiteljicu i sve djevojčice silovali, a za vrijeme ovog krvavog rituala svirali su im cigani.  Na opću sramotu naše katoličke crkve i jedan naš svećenik je u tome sudjelovao! Dječak kog smo jedinog uspjeli spasiti i odvesti ga sa prerezanim grkljanom u bolnicu, svjedočio je o tome. Kad je ozdravio, pobjegao je u svoje selo da traži rodbinu, ali tamo nije više bilo nikog, a i njega su ustaše zaklale na pragu. Od hiljadu duša u selu, tamo više nema nikog živog! Istog dana ustaše su još pobile 700 stanovnika sela Prebilovci i pobacali ih u jamu. A takvih sela  puna je Hercegovina, Bosna, Lika Dalmacija… Pokolji Srba su dostigli takve razmjere da su u tim krajevima zagađeni mnogi izvori. Iz jednog vrela u Popovom polju, nedaleko od jame gdje je bačeno oko 4000 zaklanih Srba  izbija crvenkasta voda, u što sam se lično uvjerio. „

Italijanski pisac Malaparte je svjedočio o korpi punoj očiju srpske djece  sa kojom mu se Pavelić pohvalio prilikom njegove posjete, a italijanski istoričar Aurelio Riveri citira brojna italijanska dokumenta u vezi genocida nevjerovatnih razmjera. On tvrdi  da njemački, italijanski i britanski izvori se slažu s tim da su do kraja Rata Hrvati pobili između 750 000 i 1.000 000 Srba. Aurelio je svojoj knjizi o tom zločinu dao naslov: „ Nadbiskup genocida ( Stepinac, Vatikan i ustaška diktatura u Hrvatskoj)“, naglašavajući ulogu katoličke crkve u ovom stravičnom zločinu. Ponovo  srednjevjekovno (vatikansko) križarstvo, za koje se smatralo da je prošlost!

Ustanak

Okupatori su u namjeri da „umire“ Srbiju kako Hitler u njoj ne bi morao držati značajne snage koje su mu bile potrebne na Istočnom frontu i da osiguraju bezbjedan prolaz trupa i snabdjevanja prema jugu,  je uveo odmazde: za jednog ubijenog Nijemca 100 streljanih Srba! To je bio još jedan dodatni razlog što se Nedić prihvatio  sudjelovanja u  tadašnjoj Vladi. Smatrao je, ako se Srbija ne umiri, narod će joj biti potpuno istrebljen! Zbog toga je i Draža odustao od namjere frontalnog napada na Nijemce, čak štaviše,  uzdržavo se i zabranio bilo kakve napade na neprijatelje, a odlučio je da spriječi i prerano izbijanje ustanka, jer bi to bilo strahovito pogubno za srpsko stanovništvo, imajući u vidu svakodnevne odmazde. Međutim, malobrojni komunisti koji su bili ubačeni od Kominterne u Srbiju su baš imali suprotne ciljeve: da se pobije što više srpskog stanovništva jer  oni nisu  podržavali komuniste već  svoju regularnu patriotsku vojsku. Pogotovo im je bilo važno da se pobiju  oni ugledniji i na taj način obezglavi  narod, a za odmazde su prvenstveno birani baš takvi, pa onda i ostali.  Zato je Draža izdao komandu: „ Otvorene veće akcije preduzimati tek onda kada saveznici počnu da lome nemačku ratnu mašinu i kada njihova avijacija ovlada našim nebom“ Tako su rezonovale i vlade svih okupiranih zapadnoevropskih zemalja, a njihovo satanovništvo se toga pridržavalo.

Međutim, Kominterna i Brozovi komunisti su  već 1941. odlučili  o otpočinjanju borbi za uništenje kapitalističkog poretka u zemlji i vlade u izbjeglištvu što je navodno bio jedini izlaz iz bijede i ratova. O borbi protiv okupatora nije bilo riječi! Na osnovu saradnje Hitlera i Staljina iz 1939. Nijemci su se odazvali molbi Kominterne da iz zemalja koje su okupirali pokupe komuniste učesnike španskog građanskog rata i da ih proslijede u Srbiju radi zajedničke borbe protiv srpskog naroda, što je odgovaralo i Nijemcima i komunistima koji su time otpočeli prljave rabote  vezane za preuzimanje vlasti u Srbiji. U tom cilju je Broz , već u maju 1941. iz Zagreba sa Centralnim komotetom KPJ prešao u Beograd.  Prema Brozovim riječima njihov zadatak je bio „da se uništi državni aparat Jugoslavije ubijanjem žandara, policijskih organa, članova sreskih savjeta, uništavanjem arhiva, zemljišnih knjiga i dr. , a nakon toga da razbuktaju što  više ustanak“. Naravno, zbog potencijalnih odmazda 100 za  jednoga! A ustanak 7. jula  u Beloj crkvi nije bio napad na okupatora, već na žandara, tj. jugoslovensku državu! I iz toga je jasno da su se komunisti borili protiv jugoslovenske države radi preuzimanja vlasti, a na „razbuktavanju ustanka“ su radili povremeno u cilju izazivanja odmazdi  nad srpskim stanovništvom. Također, komunisti su u svakom mjestu u koje bi ušli, sprovodili nasilnu mobilizaciju iako su oni bili samo paravojska! Tako su u Paraćinu poubijali sve neprijatelje komunizma i opljačkali što se dalo opljačkati, pa zatim nasilu mobilizirali 1012 ljudi pod pretnjom streljanja  i spaljivanja kuće. Sve ovakve  i slične podatke Brozova istoriografija je lažirala i preokrenula u njihovu korist i to su uz pomoć drastične cenzure  nametali kroz škole, medije, „nauku“ stanovništvu  gotovo 50 godina! Nitko od uglednijih građana nije njima pristupao dobrovoljno, tako da se i u njemačkim izvještajima  nalaze konstatacije da u sastavu komunističkih odreda su većim dijelom seoski ološ i robijaši, dok Draža uživa podršku  naroda. Osim toga, Broz se služio i raznim drugim metodama da privuče stanovništvo u svoje odrede. Tako su sa sobom uvijek vodili izvjestan broj mlađih žena ( koje je koristilo za zabavu  rukovodstvo sa Brozom na čelu!) da bi privukli omladinu, a nerijetko su se preoblačili u četnike i  terorisali i ubijali seosko stanovništvo kako bi se ono opredjelilo za partizane, a ne za četnike- što  je svojevremeno u vidu faksimila takvih naredjenja javnosti objelodanilo glasilo Srpskog pokreta obnove ( SPO).  Učestali vojnički besmisleni napadi poput ubistava usamljenih njemačkih vojnika i sl. imali za posljedicu neznatne gubitke ljudstva kod komunista, ali su zato dovodila do strašnih odmazda nad srpskim stanovništvom, što je i bio cilj komunista. Da je to bilo planski, nema sumnje, jer to piše u zaključcima majskog zasjedanja  komunista u Zagrebu gdje stoji ova genocidna rečenica: „

„Srpski narod mora danas najviše da trpi zbog zločinačke politike koju 22 godine sprovodi srpska kapitalistička klika“(!!??- Zar nije bilo kapitalista i kod Hrvata, Slovenaca i zar nisu svi oni i participirali u vlasti?)

Ovakav GENOCIDAN stav komunista, poklopio se sa genocidnom politikom nacista, hrvatskih ustaša i sa tisućgodišnjom genocidnom ( križarskom)  politikom Vatikana i pravo je čudo što je itko od Srba uopšte preživio! Ali zato ih je sve manje i manje, na sve manjoj i manjoj teritoriji…….

U međuvremenu, Rusi su tražili od Engleza da otvore Zapadni front kako bi  smanjili pritisak  njemačke vojne sile na Rusiju, ali pokvareni političari Engleske na čelu sa Čerčilom su umjesto toga, preko ucijenjene  jugoslavenske vlade u izbjeglištvu tražili da  Srbi   otvore front na Balkanu i tako ginu Srbi umjesti zapadnjaka!. Draža se tome usprotivio jer nije htio da vodi svoj narod na gubilište. Englezi su znali da jugoslavenska vlada na čelu sa akademikom Slobodanom Jovanovićem neće nikad  uputiti takav zahtjev Draži, tim više što je za sve  okupirane zemlje važilo da se uzdržavaju od napada na Nijemce, to su Englezi poslali lažni poziv u ime jugoslavenske Vlade Draži da otpočne ustanak! I Draža je, na opšte zaprepaštenje svoje Vlade, otpočeo ustanak, uz obećanja Britanaca da će dobiti pomoć od njih, od čega nije bilo ništa.

Odnosi sa saveznicima

Odnos Sovjetskog Saveza prema kralju Petru i jugoslavenskoj Vladi u Londonu njenom ministru vojnom Draži Mihailoviću bio je krajnje neprijateljski, jer su oni bili smetnja da u Jugoslaviji pobijedi njihova „narodna revolucija“, s obzirom da su oni ratna dogadjanja htjeli da iskoroiste da bi i tu  oformili svoju interesnu sferu i uništili postojeće „buržoaske elemente“, baš kao što su uradili i u Rusiji. Zato su i poslali svoje agente u formi komunističke partije da rade u tom pravcu. Jedan od njih je bio i pukovnik Zubov kog je Staljin poslao sa hrpom para u Beograd da organizuje vojni puč protiv Draže, što je Draža osujetio. Ista ili slična  zaduženja dobijali su i Njemački oficiri jer su  Nijemci shvatili da su komunistički vagabundi i kriminalci sakupljeni širom Evrope, bez ikakvog vojnog znanja, nesposobni da se adekvatno suprotstave dobro organizovanoj jugoslovenskoj vojsci kojom je komandovao lično ministar vojni, visokoškolovani vojni stručnjak Draža, te su uortačili ustaše sa partizanima da očiste Dražinu vojsku najprije iz Istočne Bosne gdje je ona veoma dobro stajala, o čemu  u svojim izvještajima piše general Bader. Također pukovnik Erih Keviš  u svojim izvještajima piše  da je situacija u Istočnoj Bosni nejasna i napeta, jer se partizani bore na strani ustaša i zajedno sa njima i muslimanima sprečavaju prelazak srpskih izbjeglica, mahom žena i djece, da se spase od klanja prelaskom preko Drine i još ih i oni  kolju ih i bacaju u Drinu! Također, Tito je izdao proglas da sve četnike i njihovog vođu Jezdimira Dangića, koji su nastojali zaštititi ovo stanovništvo, partizani moraju streljati bez milosti. Doduše, majora Dangića nisu uhvatili jer je on pobjegao u SSSR, da bi ga  oni poslije rata isporučili Brozu, a on ga je na montiranom procesu 1947. osudio i pogubio  za „izdaju naroda“, „saradnju sa okupatorom“, „ratne zločine“, tj za sve ono što su radili Broz i njegovi komunisti! Osuđen je na smrt  i streljan 22. augusta! Koja hipokrizija!

Englezi su odbili Staljinov zahtjev da pošalju  svoje trupe na Balkan, ali su prihvatili traženje sovjetske vlade da umjestio njih Srbi dignu preuranjeni ustanak na Nijemce ( i tako se nepotrebno izvrgnu pogibiji dok je Hitlerova soldateska još jaka i neiscrpljena) Staljin je ovim bio nezadovoljan, ali je morao šutjeti. Međutim,  nakon toga on je  naredio jugoslovenskim komunistima pokretanje građanskog rata protiv države  Jugoslavije koja je bila kapitalistička, što je bio izvjestan vid pritiska na Zapad. U sklopu toga Staljin je otpočeo i kampanju protiv generala Draže i poslao jugoslovenskoj vladi protestnu notu u kojoj je potpuno neargumentovano raznim izmišljotinama  napao četnički pokret. Predsjednik vlade Slobodan Jovanović je uzvratio dostojanstvenim odgovorom u kom je rekao da  je četnička vojska sve učinila da se izbjegne građanski rat koji su zapodjenuli komunisti, koji još saradjuju sa ustašama. Također je upozorio na «crveni teror» koji komunisti vrše nad srpskim seljacim, i o bezrezervnoj podršci seljaka i uopšte stanovništva  regularnoj  jugoslovenskoj vojsci pod komandom generala Mihailovića. U tom vremenu su vladu Jugoslavije podržavale i britanska i američka vlada.

A onda se odjednom situacija počela mijenjati. Naime, Čerčil je tražio od Ruztvelta  saglasnost da se izađe ususret Staljinovim  teritorijalnim zahtjevima, jer mu nisu izašli usustret u pogledu otvaranja fronta na sjeveru Francuske, što je Staljinu bilo neophodno da bi popustio veliki pritisak Hitlera na SSSR.  U sklopu tih igranki, prvi put se jedan engleski političar, Orm Serdžent, obrušio    Dražu Mihailovića, ni krivog ni dužnog. On je, posve bez ikakvih argumenata tvrdio da su komunisti aktivniji od četnika U isto vrijeme Draža je primao priznanja od  lorda Selbornoma, Ajzenhauera, a od De Gola je dobio i orden Ratnog krsta. Tako je prva faza komunističke kampanje protiv Draže okončana neuspjehom.

Međutim, uskoro je Čerčil nastavio kampanju protiv Draže nezadovoljan što on ne preduzima napade na Nijemce i sveopšti ustanak. Tim povodom je Draža pisao svom predsjedniku vlade da ga Englezi gone da preduzme ustanak radi svoji sopstvenih strateških interesa do posljednjeg Srbina, a pri tom i ne pomišljaju da mu iučemu pomognu. Kako su pritisci engleske propagande postajali sve žešći, Draža je u jednom odgovoru napisao:

» Moji ratnici i ja nismo priznali kapitulaciju koju nam je neprijatelj nametnuo , a još ćemo manje priznati kapitulaciju pred našim saveznicima»

Činjenica je da je borba za boljševizaciju Jugoslavije otpočela u Londonu. U tom cilju su Englezi   oborili vladu dr Slobodana Jovanovuća, visokog intelektualca i velikog patriotu. Stari profesor, jedan od najumnijih Srba svog vremena, bio je nezgodan protivnik.  Njegova riječ je imala posebnu težinu i nije mogla da se  pokrene u smjeru koji bi odgovarsao Englezima, a štetio Srbima. Na to nisu pristajale niti naredne dvije vlade koje su srušene ( Miloša Trifunovića 1943 i Božidara Purića 1944.) Čerčil je najzad na čelo jugoslovenske vlade morao da dovede jednog Hrvata, Ivana Šubašića, predratnog bana Banovine Hrvatske.  Tek se on, sa svojim zemljakom Titom, dogovorio o uspostavljanju novog poretka, koji je bio po volji Čerčilu i njegovoj Vel. Brtitaniji! Samo jedan engleski političar je podigao glas protiv ove ujudurme: Džordž Rendal, koji je dao ostavku kad je  britanska vlada odlučila da Dražu «prepusti sudbini» i samovolji Broza. Kasnije je Rendal zapisao u svojim memoarima:     « Postalo mi je mučno da sprovodim takvu službenu politiku. « On je Tita smatrao «politički nemudrim,», a uvijek je vjerovao u lojalnost  i junaštvo generala Mihailovića. Jedna od mjera slamanja kraljevine Jugoslavije je bio izgon kralja i izbegličke vlade u Egipat. U jugoslaviji kapetan Zvonimir Vučković je pisao Draži: « Ogorčen sam zbog propagande Longona u korist partizana».

Da bi sprovela svoj prljavi plan, Velika Britanija šalje velike količine oružja partizanima od 1943., a od 1944. britanski avioni nemilice bombarduju četničke  položaje i srpske gradove.

Tako se u posljednoj fazi II svjetskog rata srpski narod našao u jedinstveno poziciji: protiv njegove vojske, četnika pod komandom generala Draže Mihailovića, ratovale su i sile osovine sa svojim satelitima ( ustašama,partizanima dr) i Zapadni saveznici(?) sa Sovjetskim Savezom i partizanima . Kao što se vidi, partizani su sjedili na obje stolice samo da bi dobili vlast. I dobili su!  Zasigurno ne svojom zaslugom, već kao kolareralnii slučaj u nečijim  vlastitim računicima. Da vidimo čijim.

Britanska vlada je još od početka 1943 tražila od Jugoslovenske vlade plan za iskrcavanje saveznih snaga na jadransku obalu uz sadejstvo Dražini četnika, nakon čega joj je uručen traženi plan pod nazivom: «Plan za invaziju na Jugoslaviju». Saveznici su obećali svoju pomoć u svemu, kaoi sadejstvo svoje flote i vazduhoplovstva. Draža je naredio opštu mobilizaciju u krajevima gdje se nisu vršilke odmazde sto za jednoga i u oblastima gdje su muslimani i Hrvati vršili genocid nad Srbima. I radio London je  otpočeo propagandu protiv komunista javljajući: «Objasnite narodu da su ustaše i partizani jedno te isto i da se samo pretapaju jedni u druge. Podsjetite narod da su ustaše pobile 800 000 Srba, žene i djece. «

Međutim,  bila je  laž da se saveznici uopšte namjeravaju iskrcatiu na obalu Jadranskog mora, što Draža nije znao, mada mu je bilo čudno ponašanje Britanaca  koji su se sve beskurpuloznije miješali u unutrašnju politiku Kraljevine Jugoslavije i to  isključivo na njenu štetu. Britanija je čak tajno stupila u vezu sa zabranjenom  komunističkom partijom ( što je Draža saznao),  mada su njihove paravojne formacije izazvale građanski rat, vršile teror nad stanovništvom, slabile odbrambenu moć  naroda  napadajući  legalnu vojsku umjesto neprijatelja, a  već su bile odavno jasno istakle  svoj glavni cilj: borbu za vlast.

Uskoro je, prema riječima Edvarda Kardelja, britanski oficir Vilijem Džouns izdao proglas oficirima Bele garde u Sloveniji da priđu komunistima, a ne četnicima kako su oni namjeravali, jer će u protivnom poslije rata odgovarati kao ratni zločinci. Poslije kapitulacije Italije  Englezi su tražili i od italijanskih trupa da se stave pod komandu  komunističke paravojske koja je bila malobrojna i nestručlno vođena i u suštini nije bila sposobna da primi toliki dar sa neba, što  Talijanima nije padalo napamet.

Suočena sa izdajom sopstvene koalicije Zapadnih saveznika, legalna Jugoslavenska vojska ( četnički pokrtet) morala je da obustavi daljnje  napade na Nijemce, jer su joj se iza leđa iznenada našli tako pojačane i naoružane partizanske paravojne snage.

Kad je u novembru 1943. na sastanku u Teheranu, Ruzvelt, Čerčil i Staljin odlučili da se Balkan prepusti komuniustima, uslijedio je potpuni prekid sa četnicima. U tome im je pomogao Dušan Simović, jedan od pučista 27. marta 1941. koji je podržao komuniste i  izložio se   kritici Popa Djujića koji je rekao: « General konj, ministar idiot, Dušan Simović izdao je Kralja i otadžbinu. Sada služi tuđinu u Londonu odakle vređa našu nacionalnu čast, ime, nas, i obeščašćuje grobove naših najsvetlijih žrtava koje padoše za bolju  budućnost  naše nacije. On je za nas mrtav. Također tražimo od naše Vlade da upozori Čerčila da mi nismo njegovi kolonijalci iz Afrike,  Indije i dr. Mi smo slobodarski narod sa historijom.»

Odnos partizana prema četnicima

Kako je osnovni zadatak sa kojim su komunisti poslati u Jugoslaviju bio nasilno preuzimanje vlasti što  nije bilo lako, to su slijedili logiku nemoćnog siledžije, prema kojoj treba napadati onog koga već svi drugi jači napadaju- dakle četnike! Četnici su ispunjavali i drugi važan komunistički razlog da budu na njihovom nišanu, a to je   teorija Kominterne po kojoj u svakoj višenacionalnoj zajednici većinski narod ugnjetava manjinske narode, a u četnicima su pretežno bili Srbi, mada je bilo i drugih. Ta teorija je izrodila krilaticu : Mala Srbija- jaka Jugoslavija, te su otuda komunisti   stalno nastojali da što više „odgrizu od Srbije“ i sveli su je na minimum minimuma, što naročito danas vidimo jer se ta teorija i danas realizuje kad Brozove države više i nema!

U toku rata Draža i Tito su više puta pregovarali i dogovarali, ali su komunisti sve dogovore iznevjerili, a prvenstveno one koji su se odnosili na zajedničku borbu protiv okupatora, što je bilo i za očekivati jer  iz komunističkog programskog opredjeljena se vidjelo da   je njima na prvom mjestu bilo uništenje svih institucija države ( dakle građanski a ne obrambeni rat!), a povremeni napadi na okupatora su bili samo još jedno sredstvo u tom cilju.  Zato su komunisti veoma često sarađivali i sa Nijemcima i sa ustašama i sa crnim đavolom, samo ako je to bilo u službi njihovog osvajanja vlasti!

Zločini komunista nakon  dobijanja podrške saveznika i nakon dolaska na vlast

Nakon  dobijanja podrške i zapadnih saveznika, komunistička paravojska-partizani, je dobila krila i drastično intenzivirala pomor srpskog stanovništva. Oni su  od 1941 do tada također činili  ubistva prema svom partijskom programu ( ko nije s nama taj je protiv nas i treba ga ubiti!), pljačke, paljenja opštinskih arhiva, itd. Međutim razmjere njihovih zločina poslije dobijanja ove podrške tj. od 1943/1944 su  zasjenila  i bacila u zaborav sve prethodne zločine. A komunisti su uvijek radili isto i bili «na liniji», samo je obim njihovih zlodjela zavisio od njihovih trenutnih mogućnosti. Njihove žrtve nikad nisu do kraja prebrojane, kao ni ustaške, jer su oni to sprečavali, u oba slučaja.  Ponegdje su ipak bar nešto od toga priznali, valjda radi one izreke: iznimke potvrđuju  pravilo. Tako su tek 1965. kad su se dobro ustoličili   usudili priznati 1000 žrtava civila pobijenih prije jeseni 1944. i 76 žrtava zemljoradnika, činovnika, domaćica, sveštenika, zanatlija među kojima je bio i akademski slikar Mihajlo Milovanović iz Užica, pobijanih u 1941. Međutim, spisak je strahovito  mnogo duži, a u  knjizi Miloslava Samardžića su poimence navedeni mnogi slučajevi. Radilo se pretežno o uglednim građanima i seljanima srpskih gradova i varošica, a uradjeno je to sa ciljem da se opet obezglavi narod kako bi prihvatio takvu nametnutu im zločinačku vlast. Opet «sječa knezova», zbog člega je srpski narod stalno bez  eite, jer čim se ona počne formirati, nastupi ponovo «sječa knezova», naučena od divljih Turaka! Da su im Turci bili uzor potvrdjuje i primjer gdje su partizani Šumadijskog odreda 14. jula 1943 na Rudniku pekli čovjeka na ražnju, što su izjavili potpukovnik Božidar Panić, potporučnik Dragovan Radulović i podnarednik Sreta Filipović iz  Četničke gorske službe koja ih je zatekla pri vršenju tog užasnog zločina.

Dubrovačku  četničku brigadu činili su Dubrovčani i mještani okolnih sela koji su bili Srbi katolici. Do  1942. u Dubrovniku je bilo mnogo srpskih institucija: Srpska Dubrovačka akademska omladina, Sokolska organizacija «Dušan Silnii», Srpsko pjevačko druištvo «Sloga», Muzičko društvo « Građanska», Prosvetno-privredno društvo «Srpska zora, Matica  srpska, niz listova i časopisa itd. Postojala je i Srpska stranka koja je na izborima 1890 pobijedila i došla na vlast.

Dubrovnik je prvi put uvršćen u neku hrvatsku državnu formaciju 1939. kad je iz Zetske banovine prebačen u Hrvatsku banovinu. To je bio jedan od ustupaka  Hrvatima da ne podrže Hitlerau očekivanoj agresiji Trećeg Rajha, a oni su ga unatoč ovoj «trgovini»  dočekali sa cvijećem i oduševljenjem! Protiv ovog ustupka su ustali Dubrovčani smatrajući da su oni prirodno vezani za Hercegovinu odakle su stoljećima obnavljali i održavali svoje stanovništvo, a ne sa Hrvatskom sa kojom nisu nikad imali nikakve veze, a bila im je po svemu toliko daleko. Tim povodom je u listu «Dubrovnik» bilo napisano: « Do nazad malo godina amo ne bijaše nastanjen niti jedan Hrvat, a i sada ih ima samo četiri.»!

Planskom akcijom Austrije i  Vatikana broj Hrvata je povećavan tokom narednih decenija. Također, krajem 1944. komunisti su izvršili masakr Srba civila i popratili ga doseljavanjem Hrvata, te proglašavanjem Srba katolika Hrvatima, čime je falsifikovan ne samo etnički sastav dubrovačkoig stanovništva, već i dubrovačka prošlost!

Inače, četnički pokret je planirao obnovu Dubrovačke republike   u  okviru savezne države, što je bila ni ostala neispunjena želja stanovnika Dubrovnika još od 1806 kad ju je Napoleon ukinuo.

Zašto je Čerčil iznenada  podržao komunističku paravojsku

Davno je već postalo poznato da su zapadne sile pružale podršku mnogim terorističkim i paravojnim formacijama ( OVK na Kosmetu, Alkaida, muslimanski teroristi u Rusiji, narko-mafija u Južnoj Americi, diktatorski režimi u Africi itd.  Također se zna da su  pružale pomoć i komunistimsa širom svijeta ( npr. Lenjinu da sruši rusku carevinu i pobije njihovu dinastiju, crvenim kmerima i Kambodži itd.)

Međutim, u ono vrijeme, podrška Brozovoj paravojsci se činila toliko neumjesnom  da je i sam Broz sumnjao u njenu stvarnost i nije znao što se iza toga krije. A krila se konstantna ENGLESKA RUSOFOBIJA, koja je bila toliko jaka da su zbog nje pogazili sva obećanja, principe i čak obraz, ako su ga uopšte i imali. Ubijedili su i SAD da ih u tome podrži!. Nakon toga su nastojali da četnike uvuku u borbu protiv Nijemaca, da bi ih oni uništili, a ne da to sve moraju uraditi za to nesposobni  partizani, s obzirom da je to bio suviše velik pokret  koji je podržavao skoro sav srpski narod, a četnička vojska je tada brojala oko 300 000 pripadnika.  Englezi su u Dražin štab slali razne britanske mešetare koji su imali zadatak da to rade, pa je u vezi s tim Draža jednom prilikom napisao: » Britanski general Armstrog ima glavnu težnju da mi, dok nas komunisti napadaju sa leđa, ne uzvraćamo, već da za to vrijeme napadamo Nijemce! Njega se ne tiču ni naše žrtve, ni žrtve naroda, a kamoli popaljena sela. Zato je on  veoma opasan po nas. Čuvajte se Engleza i nemojte im niišta vjerovatri a najmanje u pomoć koju obećavaju, jer oni su samo trgovci koji kupuju ljudsku krv i to po najnižoj mogućoj cijeni.» Englezi su u to vrijeme vodili toliko prljavu kampanju protiv legalne jugoslovenske vojske da su radio London čak i Nijemci hvalili! Zato nije ni čudo što je od tada pa nadalje Draža koristio sintagmu: londonsko-ustaška, komunistička mafija. Nažalost, i 1991.  se mogla formulisati slična sintagma, što je dokaz da nam se historija ponavlja!

Za zapadne saveznike, iako je sa njima ratovao na istoj strani, četnički pokret generala Draže Mihailovića dugo je bio jedini pokret otpora u Evropi koji je saradjivao sa Zapadnim saveznicima i do posljednje faze rata bio najmnogobrojniji,  najbolje vojno ustrojen  i vojno najjači. U stvari, on se uklapao u savezničke ratne napore i djelovao prema njihoviom instrukcijama.

U zajedničkoj borbi protiv Hitlera četnički pokret i srpski narod uopšte podnijeli su velike žrtve. Sami zapadni politički i vojni lideri izjavljivali su da četnički ratni doprinosi bili veoma značajni. Pa ipak, čim se vidjelo da će Sile osovine izgubiti rat,  i kad  su smatrali da im četnički pokret više ne treba, desio se drastičan obrt i zapadne kapitalističke zemlje počele su podržavati paravojne Brozove formacije.

Ovo  miješanje u unutrašnje stvari jedne  legitimne zemlje, suprotno međunasrodnom  pravu i uopšte međunarodnim običajima, postajalo je sve beskurpuloznije. Od 1943. zapadne sile su počele da naoružavaju  komunističku vojsku i tako podstiču građanski rat u Jugoslaviji. Istovremeno su počeli i da bombarduju  stambene četvrti srpskih gradova, tj. civile, a naredne godine počinju biti i vazdušna podrška partizanimna u borbama protiv četnika, te bombarduju četničke položaje, čime su se od saveznika pretvorili u agresora.

Svi srpski gradovi su  pretrpjeli po više puta stravična saveznička bombardovanja na koja je pozivao lično Broz, kako bi poslije rata mmogao lakše ovladati obezglavljenim, ojađenim, ožalošćenim Srbima, duboko svjestan činjenice da   ogromna većina srpskog naroda nije bila uz njega. Beograd je bombardovam 16. i 17. aprila 1944 sa 600 bombardera kad je poginulo samo 200 njemačkih vojnika,  ali i  1160 građana Beograda i 60 logoraša na Sajmištu. O ranjenima da se i ne govori.  Drugo bombardovanje je bilo 24. aprila, treće 18 maja, četvrto 6. juna, peto početkom jula itd sve do posljednjeg koje je izvršeno od 3-6 septembra. Zna se da je u posljednjem bombardovanju poginulo mnogo više građana nego u prethodnim, ali podaci o tome su sakriveni…Poslije svakog bombardovanja sahrane na beogradskim i zemunskim grobljima su obavljane danima sedmicama!

Ovako  su Srbi prošli sa  svojim „saveznicima“ u Beogradu, a o drugim gradovima da se i ne govori….

Kako je došlo do ovog nevjerovatnog obrata koji je odredio ishod II svjetskog rata ne samo kod nas već i u Istočnoj Evropi? Ovo pitanje- najvažnije o II svj. ratu zaokupljalo je mnoge autore iz čega je proisteklo nekoliko mogućih teorija ( koje se mogu naći u knjizi M. Samardžića), a ovdje će biti predstvljena ona koja se smatra najvjerovatnijom.

Čerčilov odnos prema Kraljevini Jugoslaviji, i posebno srpskom narodu, nije se razlikovao od njegovog ponašanja prema drugim žrtvovanim državama.  Jugoslavija nije imala izgleda kad se Čerčil već odlučio da Sovjetskom Savezu ustupi jednu Poljsku ili Čehoslovačku. Te srednjeevropske države su Englezi cijenili više nego, po njihovom sudu, primitivne Balkance, ali su ih se ipak odrekli.

U Čerčilovom odnosu prema izbjegličkoj vladi, kralju Petru i generalu Draži Mihailoviću, primjećivala se velika doza antisrpstva, koja je karakterisala englesku politiku još od prve polovine 19 stoljeća. Naime, Engleska je početkom 19. stoljeća bila na strani Turske, jer su preko turske teritorije išli trgovački karavani za Indiju. Zbog toga su se oni suprotstavljali knezu Mihailu i njegovim nastojanjima za osamostaljenje Srbije, pa su osporavali Preobraženjski ustav iz 1861 koji bi po njihovim tvrdnjama « atakovao na prava Turske i priznavao Srbiji vodeću ulogu među južnim Slovenima».

Na Berlinskom kongresu 1878. Englezi su odigrali glavnu ulogu. Upravo oni su predložili da se B&H pripoji Austrougarskoj, a ne Srbiji, jer bi se  u tom slučaju «načinila velika slovenska država», što se Englezima nije dopadalo. Namjera Engleza je bila da spriječe ruski a omoguće njemački prodor na istok, što je dovelo do I svjetskog rata.

Kada je tokom aneksije 1908.  B&H tražila priključenje Srbiji, Englezi su pripretili Srbima da ništa ne čine u tom pogledu jer će im biti «razbijena glava». Nakon tog je data Albaniji autonomija i  srpske teritorije oko Skadra ispod kog leže grobovi srpskih vladara da se spreči izlaz na more Srbiji, iako joj je to pripadalo od 7. do 14. vijeka.

Sve do pred kraj I svjetskog rata 1918. Engleska je zastupala politiku očuvanja Austrougarske. Onda se založila za osnivanje Jugoslavije i dobila pristanak Aleksandra I, mada ne i Nikole Pašića koji je inzistirao da se ujedine Srbi, bez Hrvata i Slovenaca. Englezi su računali da će Jugoslavija biti brana prodoru Njemaca na istok, a istovremeno neće biti pod uticajem Rusa, zbog zapadnog katoličkog  elementa u njoj, za koji su vjerovali da će vremenom preuzeti vođstvo u njoj.

Kada je 1928. Jugoslavija bila na korak od podjele, gdje bi Slovenija i Hrvatska bile jedan dio a  drugi dio Slavonija, B&H, Srbija i veći dio Dalmacije drugi dio, Englezi su ustali protiv toga. Po njihovom razumjevanju stvari ne bi bilo dobro da je Srbija toliko velika, a mogla bi da bude pod uticajem Rusa, dok se ta opasnost isključuje ako su  prisutni stalni unutrašnji sukobi između Srba i Hrvatav i Slovenaca.

U toku II svjetskog rata Englezi su zamjerali Draži što BH smatra srpskom zemljom. Englezi nisu priznavali pokolje nad Srbima zbog sprečavanja eventualne odmazde, zbog čega su i  doveli Broza na vlast u Jugoslaviji, smatrajući da bi Hrvati bili kažnjeni za genocid da se je poslije rata uspostavila srpska vlast. Takvo eventualni kažnjavanje ustaških zločinaca bi pratilo postavljanje granice između Srba i Hrvata na Kupi, a Englezi su bili za to da se ta granica postavi na Drtini,  kao što je bilo u planovima Broza i hrvatskih komunista.

Englezi su davno shvatili da je četnički pokret pretežno srpski, a partizanski pretežno hrvatski ( iakjo je u njemu bilo 70% srpskih  boraca, ali su komandujući bili pretežno Hrvati!).  Veća sklonost Engleza ka Hrvatima je proizlazila iz njihovih predrasuda da «Srbi imaju tradiciju samo u ratovanju», a Hrvati u  «civilizovanom i birokratskom razmišljanju». U skladu s tim, Englezi su podržavali Srbe kad su oni trebali da ratuju za engleske interesem, a Hrvate kad je došlo vrijeme eksploatacije ratnih uspjeha!  Zbog toga su, čim je Hitler prešao u defenzivu, Englezi «obrnuli ćurak». A  kod Srba se nametnulo pitanje: « Zašto mi u miru gubimo ono što smo stekli u ratu?» Eto zašto: Zato što rezultate naših  ratnih  uspjeha  prisvajaju Englezi! Mudri Slobodan Jovanović je prozreo ove engleske perfidne igre i konstatovao:

« Poslije I svjetskog rata Englezi su stvorili onakvu Jugoslaviju da «matiraju» Srbe. Kako se Srbi nisu dali, sad čine drugi pokušaj sa komunističkom Jugoslavijom i velikim brojem federalnih jedinica.»

Real-socijaizam  su nam naturili Englezi

A taj komunizam, odnosno real-socijalizam koji su nam naturili Englezi, je najprimitivniji oblik društvenog uređenja, koji podrazumjeva  navodnu jednakost svih članova zajednice. Ruski akademik Igor Šafarevič smatra da je najadekvatnije poređenje socijalizma sa životinjskim carstvom, npr. sa pčelinjim društvom. Sve pčele su jednake, sve rade po automatizmu, osim truta, i ne mogu da žive van košnice.  Ovim on objašnjava činjenicu zašto nema BIVŠIH komunista. Oni ostaju ZAUVIJEK komunisti, i poslije Broza Broz i poslije  raznih maltretiranja i mučenja- oni ostaju komunisti. Jer ništa drugo ne znaju da rade, osim da prodaju maglu, za razliku od onih pčela koje ipak sakupljaju med. Stvar je u tome što ljudi ipak nisu tako jednaki kao pčele u košnici, pa se ta jednakost koju protežira komunizam može ostvariti samo- nasiljem!  Razvoj i napredak u civilizacijama predstavlja udaljavanje od te komunističke jednakosti ( jer ljudi se razlikuju po razumu, emocijama, marljivošću itd) , ali se već mnogo puta kroz vijekove ta ideologija ponovo  vraća u različitim krajevima svijeta, ali uvijek NEUSPJEŠNO. Naime, socijalistički ideolozi i lideri uvijek svojim sužnjima obećavaju neku vrstu «rajskog  naselja», svijeta punog sreće, u kom će se raditi prema mogućnostima, a dobijati prema potrebama  ( što je pandam tehničkom «perpetum mobile»)  Takva obećanja su vezana za neizvjesnu budućnost. Jedino što je sigurno je to da nijedna generacija socijalističkih sužanja to blagostanje niti je doživjela niti će doživjeti. Za to vrijeme dok to «čekaju», od njih se traži najveća moguća žrtva uzdržavanja, dok lidere to ne kači! Zato nije čudo što je  Engels, jedan od teoretičara tog komunizma, na jednom mjestu zapisao: «Kakvo značenje ima partija- to je banda magaraca koja slijepo vjeruje u nas» Takvih «bisera» su puna i Engelsova i Marksova djela, zbog čega  su ona prethodno  strogo cenzurisana gdje god je uspostavljan komunizam-socijalizam, a ona predstavljala osnovnu literaturu partije.

Smatra se da je najsavršenije socijalističko društvo ostvareno kod Inka koji su živjeli na teritoriji današnjeg Ekvadora, Bolivije i Perua. Bilo ih je oko 12 miliona, a u veoma kratkom roku ih je osvojilo samo 200 Španaca, jer takvu državu nije nitko htio da brani! Isto tako se raspao i SSSR i druge socijalističke države. Naime, socijalizam se pokazao kao zastrašujuće razorna ideologija, efikasnija od bilo koje poznate pete kolone. Zato je to i bio motiv Nijemaca, Engleza i Amerikanaca  da instaliraju socijalizam u carsku Rusiju i podrže i čak pošalju tamo Lenjina i njegovu buljumentu.  Agresija na carsku Rusiju putem socijalističke pete kolone pokazala se veoma efikasnom. Osim toga,  Lenjin i Staljin su  pobili oko 20 miliona  pretežno obrazovanijih Rusa, od čega se Rusija nije još nikad oporavila.

Bleiburg koji su nam proizveli Englezi

Strahovita je nepravda  spominjati samo ustaše koji su stradali u Bleiburgu. Žalosno je da su zapadni „saveznici“ sve te ljude koji su bježali nakon ustoličenja komunista u Jugoslaviji vratili Brozu i dozvolili mu da ih onako brutalno pobije. Među njima je bilo mnogo  žena, djece i pripadnika  regularne Jugoslovenske vojske Kraljevine Jugoslavije koji su se kao časni patrioti borili za svoju domovinu poštujući sve međunarodne konvencije, kao što ih je poštovala i njihova Vrhovna komanda. Njih izjednačiti sa onima koji su stvorili Jasenovac, Jadovno, napunili hercegovačke jame i sl, je više nego monstruozno.. Sada se ovima potonjima drže mise na Blajburgu, a ovi prvi se niti ne spominju, već se, štaviše, njihove kosti prebrojavaju  kao da su ustaške, ne bi li se  falsifikovao broj ubijenih ustaša. Umjesto da im se svima sudilo na OBJEKTIVNOM sudu ( kakvog kod nas još nikad nije bilo!), na što su imali pravo po međunarodnim ratnim konvencijama, koje je Velika Britanija ignorisala! Dakle, i  ovu ujudurmu su nam također nametnuli pokvareni engleski političari na čelu sa  Čerčilom, smatrajući  valjda da  su nam premalo zla do tada nanijeli, iako su ta zla  neizmjerljiva…. Da stvar bude još gora, oni su zajedno sa Vatikanom formirali tzv.  «pacovske kanale» preko kojih su spašavali i desetljećima krili velike zločince tako da su neki od njih još i danas, kao 90-godišnjaci živi, što povremeno izađe u javnost kad ih pronađe  Institut «Simon Vizental», dok su onu «sitnu buraniju» koja je spas tražila bježanjem   prema Bleiburgu, nemilosrdno predali Brozu da im «presudi» bez suda!

Zaključak

Neki od nas  su  odavno znali da su  Englezi daleko veći, gori i perfidniji neprijatrelji  Srbima od Nijemaca. Podaci iz ovog teksta to i dokazuju.  Meni se uvijek  kosa dizala  kad bi netko neuk i nedovoljno informisan spominjao Engleze u vezi sa nekim navodnim „prijateljstvom i savezništvom“ vezano za Srbe.  Ja se nadam da će se od sada na dalje dizati kosa i svima onima koji pročitaju ovaj tekst. A za više podataka i dokaza, predlažem da pročitate cijelu ovu knjigu koja se sastoji od 3 toma. A pročitajte i neke druge…

Također, nikako nisam mogla da razumijem one  Srbe koji još slave Broza, najvećeg srboždera u srpskoj historiji.  Takve smatram ili glupima ili neinformisanima.! Zato, ako su ipak samo neinformisani, bilo bi krajnje vrijeme da se informišu, a ne da i dalje izazivaju podozrenje, žaljenje pa čak i gađenje onih koji znaju što je Broz uradio Srbima….I ne samo njima. I ova kataklizma koja se desila 1991. je direktna  posljedica Brozove vladavine.  Broz je  to  pripremao zajedno sa našim raznim  neprijateljima od 1937 kad je na bazi zločinačkih metoda došao na čelo KPJ pa do njegove smrti,  te i nakon smrti pomoću  onih koji su  i poslije njega provodili  ono: Poslije Tita Tito!  Pitanje je kako će se ovo još završiti i bit će velika sreća ako  zbog njegovih višedecenijskih svinjarija ne postanemo APATRIDI.  A tad nam slijedi potpuno istrebljenje, jer nad nama se i na NAŠOJ zemlji vrše genocidi, a kako li će tek biti kad nam i zemlju otmu a nas učine apatridima!?  Najžalosnije je slušati one  potpuno neinformisane, a uz to još ii lišene mogućnosti ikakvog logičnog zaključivanja, kad kažu: «Bilo nam je dobro za vrijeme Tita». Oni ne znaju baš ništa o historijskom kontinuitetu, o dijalektici, o uzročno –posljedičnim vezama itd. Jer da znaju, valjda bi mogli zaključiti bar to da je prije 1991. na vlasti bio Broz sa svojim komunistima i to gotovo 50 godina, a ne  Julije Cezar ili car Dušan! Zar ne? Znači, za vrijeme Brozove vladavine se ovo zlo, koje je izbilo 1991., pripremalo…..Ne treba biti naročito pametan pa to zaključiti!

Rezultat ovog rata je gotovo potpuno protjerivanje Srba iz njihove domovine SAO Krajine, iz tzv. Visoke Krajine u BH i Kosova. Da li je to trajno ili ne, ne zna se s obzirom na odredbe  međunarodnog prava koje kažu da se priznati može  neka novostvorena država  ( pa to važi i za RH, BH i Kosovo) samo na teritoriji na kojoj njena vojska, policija i civilne vlasti imaju POTPUNU kontrolu. Znamo da tako nije bilo, već je  silom i nasiljem moćnih tada potpuno suspendovano međunarodno pravo, a ta suspenzija još traje! Do kada?  Nadajmo se da još uvijek važi bar ona Njegoševa: „Svaka sila za vijeka“, te da neće tako ostati vječno. Ovom prilkom se prisjećam kako je jedan atinski univerzitetski profesor odgovorio na moje pitanje, da li je Carigrad zauvijek izgubljen za Grčku. Profesor je rekao: „Carigrad  smo mi osnovali i bio je  1000 godina  naš, a turski je samo 500 godina. U historiji ništa nije konačno….“

A da nismo uopće imali Tita, davno bismo bili  demokratska razvijena evropska država. Tada ne bismo imali ovaj strašni diskontinuitet „čučanja“ na slijepom kolosjeku 50 i više godina, koje se završilo- opet krvavim ratom i pomjeranjem točka historije- nazad! To su sve „blagodati“ koje nam je donio Broz,  u čijem režimu  su nam 40 godina ispirali mozak sa lažima da živimo u najnaprednijem društvenom poretku, predvođeni od najvećeg sina kog su Južni Sloveni u 14 vjekova svoje historije porodili, da je taj genije istovremeno  savjest miroljubivog čovječanstva, te da se socijalizam može graditi američkim parama,  zbog čega  svega smo  pomjerili pameću, pa većina  još nije u stanju to da shvati, iako se ta «idila» srušila kao kula od karata!  Gotovo 50 godina pamet je bila zabranjena kategorija, pa i oni rijetki koji su je imali morali su je suzbijati autocenzurom koja ih je poštedjela bar  fizičkog likvidiranja, ali ne i psihičkog poniženja. Odmah poslije preuzuimanja vlasti, Broz i njegovi  komunisti su počeli sa utjerivanjem straha u duše krivih i pravih, obrazovanih i neobrazovanih, što je trajalo  ne samo do smrti Broza, već i dalje… Strah je bio toliko žestok da su ljudi neke svoje misli morali kriti i od sebe samih!

Zato je prosto nevjerovatno koliko smo brzo i lako zaboravili dojučerašnje samovlašće, kult ličnosti, ideološka zamlaćivanja i poluvjekovno duhovno nasilje. … U svojoj knjizi «Dragi moj Petroviću» Milovan Danojlić tek 1986. se usuđuje da kaže: « povratnik iz belog sveta primećuje da su naši ljudi, živeći pod tom despotijom, zbog navikavanja na njenu pomerenu logiku, počeli gubiti zdrav razum. Nesloboda zaglupljuje, sputava imaginaciju, ubija moć zdravog rasuđivanja. Nju bez otpora prihvataju oni kojima teško pada odgovornost imanentna slobodi mišljenja i postupanja. Oni vole da ih neko vodi za ruku. Zato su se visoki zvaničnici u bivšem režimu i zvali:  ruko-vodioci!. «

Posljedice ovog ropstva u Brozovom režimu su vidljive na sve strane i  moglo bi se desiti da  potpuno propadnemo zbog njih. Strah koji se uvukao u kosti i dalje je prisutan, pa   se vrtimo u začaranom krugu bezizlaza već 30 godina poslije smrti Broza, a izgleda da nikad iz njega i nećemo izaći. Jer, uništiti u narodu  mogućnost korištenja razuma i sam razum, uništava i sam narod i svodi ga na neku nižu živu kategoriju…..

5 Antworten

  1. Покушао сам да овај текст схватим, али када сам наишао на оне делове, где се неки догађаји гурају тамо где им место није, онда сам закључио да је и ово једна „историјска“ подвала и безвредан текст, где озбиљан само губи време у његовом читању.
    Ако се другоме приписују нереални догађаји или измишљотина, да би се неки други „реални“ догађај приказао у кривом светлу, то је исти отпад.
    Толике неистине и исфабриковане лажи, сада у овом историјском времену, потребни су капитализму и он богато награђује оне који ће противнике тог бившег система добро окаљати, како би се испрао мозак многим народима који се не слажу са новим устројством у развоју: каптализма – фашизма – глобализма, па су им потребни и такви текстови који ће нас убедити да ми нисмо ми, већ припадамо неком недефинисаном човеку, с ким се само може манипулисати.
    На једном месту прочитах да су слику о четницима Драже Михаиловић измислили комунисти и да су им они „приписали“ оно како о њима у народу говори. И да су они наметнули њихов портет, а то може написати само онај који то није лично доживео и видео, већ то ствара у својој бујној машти. Ратни догађаји описани у многим књигама, а који се и сада описују, јер им је то неко наметнуо, не болују од измишљотина, јер и обичан човек зна да су „у лажи кратке ноге“, па се истина никада не може доказати измишљотином и лажима.
    Ви који будете читали предњи текст добро обратите пажњу нарочито на оне делове, који настоје да лаж претворе у истину. Дајте реалан свој суд, иначе се нида нећемо издићи из понора у који смо гурнути – новим светским поретком, где смо постали жртве.

    2.јуни 2010. Београд
    Милан марковић – Миле

  2. Поново се осврћем на ову „вредну“ књигу, али ћу почети са једном старом изреком:

    „И З Д А Ј Н И К Ј Е….: Нација може да преживи будалу, па и оне амбициозне.Али, издају изнутра – никако. Непријатељ пред вратима, мање је страшан – јер је познат и, он носи своју заставу отворену. Док се издајник креће слободно, међу онима унутра градских капија, његов лукави шапат шири се свим улицама и чује се чак и у кулоарима владе. Такав издајник нам се не појављује као издајник, он прича гласом који је жртвама близак и пријатан; његово лице и начин одевања сличан је њиховом и он оживљава ону поквареност која лежи дубоко у срцима сваког човека. Издајник разара душу нације; подривајући темеље града; он шири заразу у телу политике, све док она његовој болести не подлегне.
    Мање се требало да се плашимо убица – издајник је куга!“ – Марко Тулије објави ово пре 2000 година, па оно никада не застарева.

    Продужићу са својим ставом:

    „ТРОЈАНСКИ КОЊ“ МЕЂУ СРБИМА: Ову древну творевину убацује освајач, у сваку зајеницу коју жели да окупира, па тако и међу Србе. То је мали вазал, који ће освајачу служити да лакше окупира земљу. Вазал: лаже, сладуњавим, демагошким причама, обмањује неупућене. Он је „народњак“ и, иза тога се вешто прикрива. Речи су му омамљујуће, за свакога ко не размишља својом главом. Вазал једно говори, а ради оно што му је господар наложио и за то је добро плаћен, али и уцењен. Њега господар држи под присмотром, па, ако изађе из тог контекста, мора рачунати на губитак подршке и губљење положаја.
    Вазал је страшна куга, код сваког народа. То је плаћеник, гори од плаћених убица. Он трује народ, обећавајући му боље сутра и, ради му о глави. Он само извршава вољу освајача.
    За народ су гори сви они који вазалу помажу да свој циљ оствари…
    Господар не крије да је у држави запосео све кључне позиције и да му је овај српски простор веома битан, јер се налази на важном стратешком путу. Он жели да на време запоседне ову „капију“, добро је контролише, како би угрозио своје конкуренте на овом простору, а они се налазе овде у Европи. Он је осмислио разне институције које му служе да овом народу исперу мозак новим читањем историје, како би заборавио властиту прошлост, што показује задњи став ове квази књиге,
    где се говори о последицама ропства у Брозово време, где се наводе такве небулозе, а сви народи бивше Југославије, добро знају да то није било баш тако.
    Тридесет година се експлоатишу, пљачкају и растурају творевине Брозовог времена, да би се удовољило капитализму – глобализму, а овај простор претворио у колонију коју ће сви експлоатисати. И ти Самарџићу си један од многих који овом Српском народу копаш по утроби, храниш га таквим г…..а да је отужно о теби и твојој књизи и горорити. Није ни чудо да ти лако нађеш издавача, али у граду жртви и граду највеће колаборације у Другом светском рату.
    „Ратници“ твог идола (свих врста), гинули су пред Београдом 1944. године, али не да га ослободе, већ на страни немачког окупатора, до задњег дана, а они који остадоше живи, са окупатором напустише земљу, наставише њихови потомци да је руже и на крају да њим овладају, али опет подпомогнути од страног господара – ти си један од њих.

    Милан Марковић – Миле, Београд

  3. Kakva gomila gluposti na jednom mestu. Prvo, nema mozga predstavljati brozov režim kao oponentan zapadnom jer Broz nije ni bio ništa drugo do zapadni sluga od samog početka. Zapad ga je transformisao iz teroriste u predsednika države. Svaki njegov dinar bio je zapadni. Svaka njegova materijalna tvorevina je bio zajam bez pokrića. Na žalost, srpski narod voli gazda Jezde. Za razliku od potonjeg, Broz je uzimao a mi smo plaćali i to krvlju. Prvo kada je bilo sto na jednog ubijenog Nemca, kosio je hiljade sprskih žena i dece da bi spasio živote par engleskih vojnika zbog čega je bio neuporedivo gori kvisling od Ljotića (pošto čovek nije ni bio sa ovih prostora možda je nepravedno nazvati ga izdajnikom jer nije izdao svoj narod). U ‚miru‘ je služio interesima sviju sem gradjana zemlje kojom je vladao kojima jeste davao hleba i igara ali kad je zapadni izvor hleba presušio i došao po svoje, njegove dugove bez pokrića plaćali smo krvlju što i dan danas traje. Stara istorija kakvom je zovete, je istorija najlažljivijeg društvenog uredjenja – komunizma. Ta istorija bez izvora i podataka se zasniva na falsifikatima i glupostima koje još jedino mogu da se nadju u nesretnoj Srbiji.

    • na dušanov komentar:
      Pa i nije baš sve mogao kako je navedeno u komentaru tu je velika narodna masa pa s tim i inercija koja je počivala na radu i izgradnji, jedino što se moglo, a to je kontrola takvog dohotka i s tim u vezi on je trošen ne na korist naroda u postizanju večeg standarda nego na njegovom manipulisanju držeći ga uvek jadnog i bedno siromašnog u odnosu na njemu slične narode u evropi i svetu, sa istim mogučnostima i potencijalima. Kad to više nije moglo da se ekonomskim mehanizmima zaustavi zaustavljalo se političkim reformama. Ali da se moglo to je svima jasno i to pokazuje koliko danas ovi kapitalisti zgrču na račun obespravljenih radnika.

  4. U vise navrata pisla sam drzavnoj komisiji ali bez odgovora. Dragoljub Draza Mihailovic NIJE streljan vec mu je oprosten zivot i u cinu generlpukovnika JNA umro je 10. aprila 1967. u Ljubljani gde je u prisustvu jednog clana porodice i najvisih slovenackih rukovodilaca i uz vojne pocasti i sahranjen! Komisija je imala samo jedan zadatak… da trazi i da ne nadje posmrtne ostatke titovog generala Draze Mihailovica!

Kommentar verfassen

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden /  Ändern )

Google Foto

Du kommentierst mit Deinem Google-Konto. Abmelden /  Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden /  Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden /  Ändern )

Verbinde mit %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d Bloggern gefällt das: