PREDSJEDNIK (BI HTIO BITI) ISTORIČAR!

     PREDSJEDNIK (BI HTIO BITI) ISTORIČAR!

       Ni manje države niti više istoričara, makar brojem. Kako onih sa akademskom diplomom tako i onih bez diplome! Od samoga rođenja su istoričari! Ide im od ruke za sve što se dotaknu, a posebno kada je u pitanju istorija Crne Gore i „montenegrinska istorija“, „nova istorija, nove Crne Gore“ sa novim identitetom tzv. montenegrinskim!

      Njihov „otac nacije i predsjednik svih građana“, ne i moj odavno jer ga ne priznajem, prijenuo da stvori „novog čovjeka“ montenegrina, sa novim identitetom, novom i najstarijom nezavisnom državom, novom istorijom, koja počinje sa njegovom vizijom „obnove nezavisnosti“ Montenegra – Crne Gore!

       Ne znamo, ima li u Crnoj Gori više istoričara ili stanovnika! Da li je to teže pogoditi ili je mnogo teže izračunati! I neka, tako i treba! Istorija nije „zabran“ pa da se ne može njome baviti ko god hoće, (ne)zavisno od afiniteta, talenta, bistrine i uma! Diploma „istoričara“ u Crnoj Gori ništa ne znači i manje važi od bilo koje druge diplome sa neke više ili visoke škole odnosno fakulteta, privatnoga ili državnoga!

      U Crnoj Gori može se, donekle, razgovarati sa istoričarima, pravim-diplomiranim, dvorskim, akademicima. Međutim, nikako se ne može razgovarati, niti (od)braniti od onih kvazi istoričara ili krivih tzv. „prirodno obdarenih“ za istoriju i istorijsku nauku, koji „istoriju“ (po)znaju  „jednako (i) dobro“ bilo da je riječ o praistoriji ili istoriji starog, srednjeg i novoga vijeka do savremenog doba i onoga što je bilo koliko do juče, a njihova je istorija! U Crnoj Gori, a danas posebno u Montenegru, svi su istoričari i sve se bave istorijom, a znanja iz istorije imaju o njoj obaška!

       Istoričari montenegrinski, sa ili bez diplome, (po)znaju „istoriju“ svoga doma, roda, bratstva, plemena, nahije, države i tako dalje, bolje od svih istoričara koji su se školovali i gotovo cijeli život izučavali arhivska dokumenta!

      Za mnoge od tih crnogorskih „istoričara“, pravilnije rečeno montenegrinskih, sasvim je svejedno da li je riječ o opštoj ili o nacionalnoj istoriji! Nema za njih nepoznanica, makar što se tiče bliske ili daleke prošlosti! To ti je tako i ne može biti nikako drugojače! I ja sam „istoričar“, reći će jedan! Tako piše, reći će drugi „istoričar“! E nije tako nego ovako, reći će treći „istoričar“ i tako dalje, svi do jednoga od tih „istoričara“ govori onako kako on misli, tvrdi, dokazuje na osnovu svojih „prvorazrednih“ izvora ili žute štampe i „istinom“ se obaška služe!

       Svako stoji iza svojih „činjenica“ koje su „neprikosnovene“ za ono što neko od njih „dokazuje“ ili „tvrdi“! Nema tu među njima rasprave, polemike, sučeljavanja argumenata, tumačenja fakata i procesa, uzroka ili povoda! To što takvi „istoričari“ pričaju samo je u službi onoga što oni danas hoće „dokazati“ i potkrijepiti „činjenicama“.

       Današnjim projekcijama i političkim vizurama gledaju u prošlost, daleku ili blisku, i traže svoje što je „(nepo)bitno“! Riječ po riječ, dokaz na dokaz, knjiga na knjigu i sve u duhu da se „dokaže i pokaze“ kako smo mi ovo što danas činimo i što nam je „otac nacije i predsjednik svih građana“, ne i moj predsjednik, stvorio i darova, još u dalekoj prošlosti imali, ali smo (ga) zanemari(va)li!

       Stariji su „montenegrini“ i od najstarijih naroda danas poznatih u svijetu! Montenegrini su „autohtoni“, samonikli, na ovome zemljištu još od pamtivijeka i to nije mit, priča, već „dokazi“ kojih ima samo kod ovi(je)h „istoričara“ i u njihovim „izvorima“ sa njihovim tumačenjima! A državu, „najstariju“ u Evropi, pa tek Crkvu „autokefalnu sa ili bez tomosa“ ili samostalnu „Crnogorsku pravoslavnu crkvu“, poput one NVO registrovane u stanici policije na Cetinju pri samome kraju 20. vijeka! Uvijek se nađu „istoričari“ sa ili bez diplome i titule koji „garantuju“ da je ono što pričaju tako i (za)uvijek će ostati tako, „svidjelo se to nekome ili ne“, pa neka „nauče lekciju“ za vazda, da sve dok novi-stari „predsjednik svih građana“ ne posumnja ili ne prelomi na partijskom kongresu u njihovu „istoriju“ i „dokaze“ koji se nude, biće i ostaće tako za „novu montenegrinsku“ istoriju!

     Nije nikakav problem što u malenoj (proev)ropskoj državi imamo priličan broj istoričara sa diplomom i titulom, a još i manji je problem što imamo četvorostruko ili čak višestruko istoričara bez diplome, rekoh „prirodno obdarenih, talentovanih i od rođenja nadarenih i znavenih, bistrih i umnih“ (daleko od pomisli da je aluzija na Roćen(ov)a, savjetnika-penzionera „bistra i pametna goveda, kako se ne toliko godina unazad on izrazi u jednom nelegalno(m) i tajno(m) snimanom razgovoru)“!

      Mnogo veći problem što imamo „oca nacije“ i ujedno „predsjednika svih građana“, nije moj predsjednik jer ga ne priznajem, koji bi htio biti istoričar i koji nam evo dvije godine, onako bahato kao neki „silan paša“, svakodnevno priča o „istorijskim faktima“ i tumači „novu istoriju“ nove Crne Gore – tzv. Montenegrine, sa „novim identitetom novoga čovjeka – montenegrina“, a kojega silu na sramotu stvara i daruje svojim građanima koji ga (pri)znaju!

     I, opet, „gle čuda“, dešava se da u malenoj Crnoj Gori pored, rekoh, brojnih „istoričara“ kojih je u novoj državi, zvanom „Montenegru“, koliko i stanovnika, nije iznenađenje, da  „predsjednik svih građana“, ne i moj predsjednik jer ga ne priznajem, kako reče u nedavnom intervjuu (emisija Teleskopija, 28. januar 2020. godina, TVCG) ovih dana, vjerujem „ozbiljno“, se „bavi(m) isčitavanjem istorijske literature“, što je odmah da kažem , s obzirom na njegove godine, za veliku pohvalu, jer je mnogo onih „istoričara“ koji su se toga posla latili u mnogo poznijim godinama nego sada njegovim!

       Dakle, ništa neobično, još manje je čudno da se to dešava u Crnoj Gori kao „zemlji čuda“ i to od osobe koja je govoto cijeli svoj radni vijek provela baveći politikom na veoma istaknutim državnim funkcijama, sedam puta premijer i dva puta predsjednik države, i po malo, s vremena na vrijeme, privatnim biznisom uz brata bankara i sina kao mlađanog „eksperta“ za male elektrane-hidrocentrale, usputno ili na „manje“ predahe!

        Sve planiske potoke i rijeke uvedoše u cijevi, sa parama građana a bez i jednoga svoga uloženog centa! Imaćemo struje za izvoz rekoše narodu, ali sve na teret prezaduženog i ekonomski osiromašenog građanina.

       Pokazuje „predsjednik svih građana“ ne samo „zainteresovanost“ nego i političku upornost uz zrelost, koju već posjeduje s godinama, za „isčitavanjem istorijske literature“ iz bliže ili dalje istorijske prošlosti njegove „nove Crne Gore“ u kojoj stvara „novog čovjeka“ sa „novom istorijom“ i sa „novom pravoslavnom i partijskom crkvom“ u kojoj će svi „pravoslavni građani“ njegove države biti „ujedinjeni pravoslavni vjernici“ ići u državnu crkvu koju im je on darivao! Hoće nas, njegovim „isčitavanjem istorijske literature“, zapanjiti, zbuniti ili zaplašiti „novootkrivenim“ i falsifikovanim istorijskim faktima „istoričara“ montenegrinske provenijencije!

      Sve je dobro dok se „predsjednik svih građana“, ne i moj predsjednik, bavi „isčitavanjem…“ a ne izučavanjem istorijske literature, iako su u pitanju to autori koji su prepoznati kao „najpriznatiji i najodaniji“ montenegrinski istoričari! Međutim, nije dobro ili ne bi bilo dobro da nastavi samo sa isčitavanjem selektivne literature od već selektiranih  montenegrinskim autora.

       Morao bi ili bih mu preporučio, mada mislim da ima vremena, jer je u najboljim godinama za sjeđenjem u dokolici i „isčitavanjem istorijske literature“, i da čita literaturu istoričara sa Zapada i to istoričara koji su po vokaciji istoričari, poznati i priznati i koji predaju na veoma prestižnim fakultetima odnosno univerzitetima širom Evrope.

      A zašto ne bi „predsjednik svih građana“, ne i moj predsjednik, počeo sa „isčitavanjem istorijske literature“ od istoričara koji su politički nepodobni ili su takvim proglašeni od strane ovoga njegovoga režima, a po vokaciji istoričari i to sa titulama i veoma visokim naučnim zvanjima? Podsjetih se riječi i mišljenja nekadašnjega ministra prosvjete i ujedno tada rektora i profesora državnoga univerziteta šta sve govoraše o istoriji, istoričarima i Istorijskom institutu Crne Gore i to kao matematičar(a)! Mene je to njegovo mišljenje i moji tekstovi o njemu koštalo mnogo…! Ali nećemo o tome, ja sam mu na sve to javno rekao šta sam mislio! I njemu i još ponekima na tako visokim državnim i naučnim pozicijama i funkcijama.

      Nekoliko puta ponovih da u maloj državi Crnoj Gori namnožilo se „istoričara“ da se ne zna imali ih više od broja stanovnika ili su gotovo izjednačeni, a nije zgorega da kažem sljedeće: Nije mi jasno, zašto pojedinci pored svoje osnovne profesije i „uspješne političke karijere“, kao što je to „predsjednik svih građana“, koji nije moj predsjednik jer ga ne prznajem, bježe i ulaze u novo, nepoznato i ne baš tako lagano naučno polje istraživanja i saznanja, a znaju da tamo nema profita ili „dobroga hljeba“ za one koji se hoće ozbiljno, strogo naučno i objektivno baviti istorijom, izučavati prošlost svoga naroda i države ili opštu istoriju naroda i država Evrope, Amerike i tako dalje?

       Da li „predsjednik svih građana“ misli da je za „isčitavanje istorijske literature“ potrebno manje vremena nego što mu je bilo potrebno da tako „uspješno“ i za predviđeno vrijeme od četiri godine završi-diplomira ekonomiju na Ekonomskom fakultetu u Titogradu (Podgorici)? Misli li on da je lakše u njegovim godinama tumačiti istorijska fakta i procese nego se baviti ekonomijom države, barem onako kako se do sada njome bavio? Zaduži se da bi dio državnih dugova vratio! E, to je nova ekonomija ovih iz generacije „mladi, (s)lijepi i (još) pametni“! Tako je lako biti „dobar domaćin“ ili „ekonomista ekspert“, jer neko će dugove morati vraćati! A taj neko su građani njazaduženije države sa spoljnim dugom od oko 75 procenata BDP-a! 

       Predsjednik „svih građana“, koji nije moj predsjednik jer ga ne priznajem, počeo je  vjerujem iz hobija „ovih dana da se bavi isčitavanjem istorijske literature“, a ne onako kako je zamislio da to bude „ozbiljno i posvećeno“ danju i noću, jer istorijska literatura je ogromna i brojna, čak i ona koju mu savjetnici njegovi podastiru ili njegovi dvorski istoričari poturaju kao „pravu istoriju“, nepobitnu za „novu istoriju Crne Gore odnosno istoriju Montenegrine“ i „novoga čovjeka“ sa „novim montenegrinskim identitetom“!

     Ako „predsjednik svih građana“, ne i moj predsjednik jer ga ne priznajem, nastavi da čita ono što mu nude montenegrinski istoričari sa diplomom ili bez diplome uz „prirodnu obdarenost talenat i bistrinu uma i pameti“, onda će zapanuti u ozbiljne probleme sa kojima će se stalno suočavati i nikako ih neće znati (raz)riješiti!

     Od brojnih primjera u kojima „predsjednik svih građana“, koji nije i moj predsjednik jer ga ne priznajem, pokazuje neznanje iz istorije svoga naroda, doduše na osnovu ponuđene „nove montenegrinske istorije“, od „istoričara nove Crne Gore“, evo samo jedan veoma prost ili „banalan“ primjer, sa kojim se poslužio u manipulativne svrhe i sa ciljem falsifikovanja notornih činjenica, a to je kada kaže: „…da je kralj Nikola protjeran iz Crne Gore…“! Samo zaboravi da nam kaže od koga? Neka navede onoga ili one koji su protjerali kralja Nikolu, koji kad je bježao ili napuštao zemlju sa svojim najbližima, koji su sa njim htjeli poći pa su se vrnuli, reče: „… e za tamo gdje ja idem trebaju pare-novci! Ako ih nemaš, onda nema vi rašta oditi sa mnom…“! A za onoga ko bježi iz svoje zemlje, napušta svoju kuću i narod koji ga je vjerno služio, čuvao i slavio, samo da bi spasio sebe, narod u Crnoj Gori ima pravu riječ i kaže: „Izdajica“!

      Lako je sve provjeriti, jer su, ipak, uprkos „montenegrinskim istoričarima“ ostala sačuvana dokumenta i prvorazredni izvori i to se uzaludno pokušava podmetnuti narodu jedne male, ali nekada časne i hrabre Crne Gore!

Podgorica, ponedeljak, 10. februar 2020. godine                   Dr Momčilo D. Pejović