NOVA NAUČNA OTKRIĆA AKADEMIKA BUROVIĆA – U vezi knjige OČI SIMONIDE OPTUŽUJU, Beograd 2014. –

NOVA NAUČNA OTKRIĆA AKADEMIKA BUROVIĆA
– U vezi knjige OČI SIMONIDE OPTUŽUJU, Beograd 2014. –

Knjiga akademika, prof. dr Kaplana Burovića OČI SIMONIDE OPTUŽUJU sabotirana je in nuce, kako u pisanju i njenoj pripremi za štampanje, tako i u procesu štampanja, kako u Albaniji, tako i u Srbiji. Pod zastavom “komunizma” i pod zastavom “demokratije”.
On je ovu knjigu počeo da piše u ćeliji monstruoznog albanskog zatvora BURELJI, 1982. godine, sa Damoklovim mačem nad glavom. Evo što nam kaže sâm autor: “Ovu studiju pišem u zatvoru Albanije, u stravičnom Burelju, oslanjajući svesku na koleno, pri najmonstruoznijim uslovima, bez ikakve literature, sem mojih beležaka. Okolo mene urliču kao vukovi gladni zatvorenici, pogotovo psihički poremećeni, koji mi stalno prete da će me ubiti, kao i sami policajci”.
Enver Hodža mu nije dozvoljavao da piše ni jedno najkraće pismo svojoj maloljetnoj djeci, Dušanu i Dušanki, od 6 i 4 godina, a on mu na to odgovarao pisanjem čitavih knjiga sa više stotina stranica, upravljena svom i svim narodima svijeta. Djela ova koja su razbila i zidove od armiranog betona tog zloglasnog zatvora i dospjela ne samo u ruke čitalaca, već i na stranice glavne službene štampe Enverove Albanije. Pimjer ovaj bez presedana u istoriji čovječanstva.
Kad ju je spremio za štampu, negdje prije 20 godina, u Ženevi, albanski hakeri mu se uvlače u kompjuter i razaraju mu disko-dur. Tom su mu prilikom uništili i mnoga druga djela. A kad je 2014. našao štampariju u Beogradu i platio je da mu knjigu oštampa, čim su to saznali Titoisti odmah su preduzeli svoje “demokratske” mere da mu se knjiga ne objavi. O ovome bi trebalo da govori Srbin Dobrivoje Marković, koji slučaj poznaje do tančina, jer je u tome odigrao i jednu od glavnih uloga, zajedno sa svojim kolegama iz Knjaževca.
Akademik Burović, oštavljen od vremena svestranim sabotiranjima od strane Titoista i Enverovaca, nije naseo na njihove provokacije. Kidajući zalogaje hljeba od svojih usta i od usta svoje djece, on je uspio još 04. decembra 2014. godine da nam stavi u ruke i ovo njegovo novo izdanje. Kažemo – njegovo novo izdanje, jer je prvo izdanje ove knjige cirkulisalo ilegalno po celjijama zatvora u Burelju još od 1983. godine, naravno – u rukopisu. Po izlasku iz zatvora, autor ju je priredio za štampu i u reviji YLBERI, God. VI, Br. 7, Ženeva 1998, objavio Uvod na albanski jezik. Kako naglasih, čim je ovo saznala albanska mafija, blokirala mu je studiju u kompjuteru, a zatim mu je uništila čitav disko-dur sa svim ostalim rukopisima. Uvod studije je objavljen i na srpskom jeziku u srpske elektronske novine ISTINA God. II, Br. 60, Beč, 17.IV.2007. U cjelini ova se studija objavljuje po prvi put sada. Konstuktivni predgovor studiji je napisao Lovro Lovrenac.
Pored jako opširnog Uvoda od 34 stana, djelo ima pet poglavlja i appendix. U prvom poglavlju autor govori o konsideraciji svijeta za Albance, o priznanju samih Albanaca u vezi njihove zaostalosti u kulturnom razvoju, zatim o srpskoj kraljici Simonidi i o petendiranjima albanskog akademika, prof. dr Marka Krasnići-a u vezi iskopanih očiju na afreski kraljice Simonide.
Kako se zna, godine 1982, u Tirani, Kosovcu M.Krasnići su objavili knjigu GJURMË E GJURMIME (TRAGOVI I ISTRAŽIVANJA), koja za jedno obmanjujuće spoljašnje prikazivanje ima podnaslov studime etnologjike (etnološke studije), dok unutra, prikriveno, to je jedna knjiga najrazuzdane secesionoističke nacionalističko-ekstremne veliko-albanske propagande, koja se – kako piše na drugoj stranici – „Objavljuje na bazi originala: Mark Krasniqi „Gjurmë e gjurmime“, Prishtina, 1979“, a sa flagrantnim ciljem satanizianja srpskog naroda svakakvim optužbama, falsifikatima i neistinama, planskom pripremom za događaje 1999.
M.Krasnići pretendira da su oči Simonidi moguće iskopali i sami srpski kaluđeri manastira „Gačanica“, svi i svako, samo ne njegovi Albanci, kako to pretendira autor pjesme „SIMONIDA“ Milan Rakić.
U drugom poglavlju se tretira srpski „istoričar“ M.Janković, koji optužuje srednjevjekovnu srpsku gospodu, da su joj tobože oni iskopali oči; zatim se tretiraju paljenja i restauracije „Gračanice“ i ruski akademik Aleksandar Hilferding, koji je pisao o iskopanim očima srpskih fresaka po crkvama i manastirima od muslimana. Treba znati da je ovome prethodio naš Marin Bici, još 1610. godine, za koga M.Krasnići sa svojim kolegama pretendiraju da je Albanac.
Treće poglavlje se posvećuje vjeri Albanaca i odnosu prema mjestima kulta, zatim njihovim razaranjima mjesta kulta, pa i vojnim razaranjima. Pretendiranju M.Krasnići-a da albanski seljak nikada nije dizao ruku protiv crkava i džamija, Akademik Burović suprotstavlja bezbroj dokumenata o nedostatku vjerske privženosti Albanaca prema nijednoj vjeri, jedan od razloga što su se oni masovno islamizirali, gdje po prvi put upoznaju svoj vjerski fundamentalizam i manifestiraju intoleranciju prema drugim vjerama. On za ovo navodi samopriznanja samih albanskih ličnosti, počev od Envera Hodže do akademika, kao i poznate strane naučnike koji su se bavili albanološkim problemima. Posebno mjesto zauzima djelo RELACIJE O STANJU U ALBANIJI iz XVII vijeka. Francuski putopisac Pukvil smatra Albance bez kulta i vjere, dok drugi Francuz Rene Pinon kaže: „Vjersko osjećanje Albanca je jako plitko“. Isto ovako se izražavaju i nadbiskup barski Marin Bici, sveštenici T.V.Anold, Z.Valentini i puno drugih, koji su posjetili Albaniju i pisali o vjerskoj situaciji ove zemlje i ovog naroda. Akademik Burović nam navodi i slučaj albanskog katolika don Mark Šlaku, negdje pri kraju XVIII vijeka, koji je bio paroh u Drivastu i, pošto ga ne izabraše za episkopa Skadra, ne samo što se sâm dobrovoljno prevjeri u muslimana, već skide i mantiju katoličkog sveštenika i odenu džubu hodže, odbaci popovsku kapelu i nabi na glavi čalmu, pa u početku postade hodža u Drivast, obraćajući u muslimane vjernike svoje pastve, preko 150 porodica, pa je zatim postao i i muftija u Skadar.
Nabrajajući značajnija kultna mjesta, koja su razorili Albanci, Akademik Burović navodi vlaški grad Južne Albanije Voskopolje sa 60.000 stanovnika u XVIII vijeku, sa akademijom, koju tada nije imao nijedan drugi grad Balkana. Voskopolje je tada imalo oko 100 crkava. Sve su opljačkane i spaljene od albanskih muslimana. Zatim navodi totalno razaranje kultnih mjesta u Albaniji godine 1966, kad se pod komandom Envera Hodže razaraju i crkve i džamije, i manastiri i tećea. Pa Pećka Patrijaršija, koja je spaljena od ovih Albanaca duž turske okupacije više puta, a 1981. i pod zastavom Josipa Broza Tita. Ovi su Albanci 1821.godine napali i manastir Hilandar na Atosu i opljačkali njegova imanja. Koliko da se zna: I na kapelu Njegoša, na vrh Lovćena, onaj koji je prvi digao kramp da je sruši, bio je Albanac. Dokumenta o razaranju Albanaca, koja nam navodi Akademik Burović još iz godine 1273, sa imenom vizantijskog istoričara Georga Pahimeris-a su zaista potresna. Ona ne samo što obaraju pretendiranja falsifikatora albanske istorije M.Krasnići-a, već nam ježe i kožu. Na kraju Akademik Burović kaže: „Sa pretstavljenim hoću da oborim pretendiranja M.Krasnići-a da muslimani (bez obzira na njihovu nacionalnu pripadnost, i na poseban način albanski muslimani) imaju poštovanje za mesta kulta hišćana više od samih hrišćana“. Nema sumnje da u hvalisanju i romantičnom obožavanju svoje nacije, „komunista“ M.Kasnići se iz jedne krajnosti bacio u drugu, u rasističkoj egzaltaciji svoje nacije.
U IV poglavlju, i pored tolikih dokaza da su Albanci naklonjeni rušenju ne samo crkava i manastira, već i džamija i tećea, on postavlja pitanje: Da nije izmišljena optužba Milana Rakića?, gdje nam iznosi okolnosti koje su natjerale srpskog pjesnika da taj zločin i kulturocid pripiše Albancima. On nam opširno govori i o posjeti sultana Mehmeda V Prištini 1911. godine, o zločinu Albanaca protiv Srba i tu, na oči sultana. Tek poslije ovoga Akademik Burović iznosi svoje mišljenje o autoru koji je iskopao oči „Simonide“, priznajući sa skromnošću pravog naučnika, strogo naučnom akribijom, i udio onih koji su svijesno ili i nesvijesno doprinjeli otkrivanju te istine. Tako on, prudentno i sasvim objektivno, strogo naučno, iznosi nam istinu o ovom problemu.
Peto poglavlje se posvećuje stavu Srba prema problemu „Simonida“ i stavu Albanaca prema ovom problemu. Kao zaključak iznosi se stav albanskih vlasti prema albanskoj dijaspori u eks-Jugoslaviji i, posebno, prema onima koji su izbjegli iz Jugoslavije i tražili spas kod Majke Albanije, koja se prema njima ponjela kao jako loša Maćeha, pa ih je okarakterisala i kao „ljute ose“.
Poslednje poglavlje je APPENDIX, gdje se donosi pismo Vlaha Vanđuš Simaku o savremenom rušenju i krađi ikona po vlaškim crkvama Albanije; zatim dopis Sava Dautovića Ko je Simonidi iskopao oči, sa http://www.danas.re/danasrs/terazije/ ko_je_simonidi_iskopao _oci.14.html?news_id–199228#sthash.gIBWG72X.dpuf i, na kraju, dopis Dragoljuba Janojlića Svetac za kuma, uzet iz WIKIPEDIJE, slobodne enciklopedije.
Jedina pozitivna strana knjige Marka Krasnići-a je njegovo priznanje da ime Dardanija ne dolazi od albanskog apelativa dardhë = srp. „kruška“, kako se pretendiralo i nastavlja da se pretendira, već od imena boga Dardanos, kako se nazvalo to tračko pleme, koje se klanjalo bogu Dardanos, što sigurno na njihovom jeziku nema ništa zajedničkog sa apelativom dardhë.
Da se zna: naučno otkriće da ime toponima Dardanija, današnje Kosovo, nema veze sa alb. apelativom dardhë nije otkriće M.Krasnići-a. To je otkrio poznati albanolog akademik, prof. dr Konstantin Jireček. Mark Krasnići je prvi Albanac koji je to priznao. Do danas ga niko od Albanaca nije proslijedio. Naprotiv, svi ćute i prave se kao da to ne znaju, udarajući u bubnjeve da Dardanija i njihova riječ dardhë je ista stvar. Zasluga Akademika Burovića je što je ovu novu etimologiju toponima Dardanija učinio poznatom ne samo Albancima, već cijelom svijetu.
Knjiga ima i mapu Uništene crkve i manastiri na Kosovu i Metohiji od 17.marta 2004. Na kraju se nalazi i emajl adresa autora (kaplan_bu@hotmail.com), na koju se knjiga može poručiti, jer je knjižarama zabranjeno da uzmu na prodaju knjige ovog autora, koga nastavljaju da drže po cnim listama, iako je doprinio sa naučnog stanovišta i na bojnom polju, kao pravi Srpski vitez i heroj, tako mnogo da mu sa svih strana svijeta stižu telegrami i poruke ove sadržine: „Ваш рад и труд на освјешћавању Српског народа несумњиво доприноси Васкрсу српске нације, који ће сигурно доћи“. Od vremena je i lično ambasador SRJ u Ženevi dr Vladimir Pavičević rekao: „Da sam znao ko je Kaplan Burović, uhapsio bih albanskog ambasadora u Beogradu i rekao Enveru Hodži: „Pušti mi Kaplana, da ti puštim ambasadora !“ Srpsko-crnogorske i makedonske vlasti nastavljaju da ga drže u zatvor svojih crnih lista, iako ga narod proglasio za Srpskog viteza i Svetog ratnika, pa ga uveo i u svoje leksikone i enciklopedije, dok su ga akademici svijeta uveli i u svijetsku WIKIPEDIJU. Snagom svog talenta, pera, i posebno snagom naučne istine koju samopregorno brani, Akademik Burović je razbio sve blokade i trijumfalno se afirmirao ne samo u krilu svog naroda, već i na sve strane Balkana, Evrope i svijeta.
Ilija VUČJAKOVIĆ

Schreibe einen Kommentar

Trage deine Daten unten ein oder klicke ein Icon um dich einzuloggen:

WordPress.com-Logo

Du kommentierst mit Deinem WordPress.com-Konto. Abmelden / Ändern )

Twitter-Bild

Du kommentierst mit Deinem Twitter-Konto. Abmelden / Ändern )

Facebook-Foto

Du kommentierst mit Deinem Facebook-Konto. Abmelden / Ändern )

Google+ Foto

Du kommentierst mit Deinem Google+-Konto. Abmelden / Ändern )

Verbinde mit %s

%d Bloggern gefällt das: