ALEKSANDAR PAVIĆ: ZAŠTO SE 10. OKTOBRA NA ULICI TREBA SUPROTSTAVITI „PARADI PONOSA“

ALEKSANDAR PAVIĆ: ZAŠTO SE 10. OKTOBRA NA ULICI TREBA SUPROTSTAVITI „PARADI PONOSA“

utorak, 14 septembar 2010 07:11

Izlazak na ulicu 10. oktobra predstavlja i demokratski akt građanskog suprotstavljanja jednoj agresivnoj i bezočnoj uzurpaciji glasačke volje građana Srbije, i otimačine iz njihovog već osiromašenog džepa

Lični režim Borisa Tadića, koji je neustavno na sebe preuzeo sve bitne funkcije u državi uključujući i vođenje spoljne politike zemlje, što je dovelo do potpunog debakla državne kosovske politike, i koji neustavno u isto vreme drži funkciju predsednika države i predsednika stranke, neprekidno ponavlja da će Kosovo i Metohiju braniti samo i isključivo „pravnim, političkim i diplomatskim sredstvima“ (a sada, očigledno, čak više ni njima). U isto vreme je lični režim Borisa Tadića objavio da će se najavljena „Parada ponosa“ braniti stotinama, možda i hiljadama oružanih pripadnika Ministarstva unutrašnjih poslova. Dakle, za državnu teritoriju Republike Srbije i vrednosti koje Kosovo predstavlja režim Borisa Tadića neće koristiti sva raspoloživa sredstva kojim jedna suverena država raspolaže, ali za odbranu vrednosti agresivnog homoseksualizma, koje „Parada ponosa“ propagira, isti režim će i te kako biti spreman da koristi sva raspoloživa sredstva jedne suverene države. Ima li jasnijeg dokaza do kojih je vrednosti sadašnjem marionetskom režimu u Srbiji stalo? Svaki građanin/poreski obveznik koji se protivi ovakvom vrednosnom i fizičkom usmeravanju oružane sile Republike Srbije ima pravo da stane na ulicu i da blokira pokušaj korišćenja državne oružane sile u te svrhe, tj. za zaštitu profesionalnih agitatora određenih seksualnih opredeljenja, koji ne zastupaju nikoga osim sebe pred svojim finansijerima i sponzorima, umesto u svrhe sadržane u Ustavu Srbije – odbrane teritorijalne celovitosti zemlje.

– Izlazak na ulicu 10. oktobra je i suštinski demokratsko pitanje. Naime, postalo je poznato da se novcem poreskih obveznika sada finansiraju profesionalni agitatori homoseksualizma okupljeni u više organizacija, koje se predstavljaju kao „nevladine“. Suprotstavljanje državno-sponzorisanoj „Paradi ponosa“ ujedno predstavlja i javni protest protiv činjenice da se te iste „NVO“ koje promovišu homoseksualizam – tj. agresivno propagiranje istopolne seksualne orijentacije, i njene apsolutne moralne i pravne ravnopravnosti u vidu prava na sklapanje istopolnih brakova, usvajanja dece homoseksualnih parova, učenja dece da je homoseksualnost jednako vredna kao i heteroseksualnost itd. – sada finansiraju i iz državnog budžeta Republike Srbije.

– Činjenica da se profesionalni homoseksualistički aktivisti finansiraju iz državnog budžeta sve ovo pretvara i u pitanje demokratskog legitimiteta. Naime, da su stranke sadašnje vladajuće koalicije jasno u svojim izbornim kampanjama istakle da se one zalažu za pravnu ravnopravnost homo i heteroseksualnosti, da će finansirati njene pobornike novcem poreskih obveznika i da će trošiti u opštoj bedi i nemaštini milione dinara iz državnog budžeta za organizovanje ne samo „Parade ponosa“ već i agresivnih propagandnih kampanji u gradovima širom Srbije koje promovišu homoseksualističke vrednosti – da su stranke sadašnje vladajuće koalicije sve to jasno i glasno predočile glasačkom telu Srbije i na toj platformi osvojile većinu, svi pobornici demokratije bi se morali pomiriti sa činjenicom, ma koliko se s njom moralno ne slagali, da većinsko biračko telo u Srbiji podržava ovakav program, koji uključuje i finansiranje i oružano obezbeđivanje „Parade ponosa“. Međutim, kako to nije slučaj i kako je očigledno da sadašnje vladajuće stranke nisu sve ovo istakle u svojim izbornim programima – verovatno zato što znaju da većinsko biračko telo u Srbiji ovako nešto ne podržava – izlazak na ulicu 10. oktobra predstavlja i demokratski akt građanskog suprotstavljanja jednoj agresivnoj i bezočnoj uzurpaciji glasačke volje građana Srbije i otimačine iz njihovog već osiromašenog džepa.

– Svi oni čija se verska ili moralna ubeđenja nedvosmisleno kose sa vrednostima koje zastupa „Parada ponosa“  imaju pravo a i moralnu obavezu da se lično suprotstave korišćenju njihovog sopstvenog novca za javno promovisanje vrednosti koje su u suprotnosti s njihovim najdubljim verskim, moralnim i egzistencijalnim vrednostima. Diskriminacija, tj. razlikovanje između dobra i zla je neotuđivo pravo svakog čoveka i ni jedna državna ili režimska struktura nema pravo da to pravo povredi. Privatno izražavanje onoga što vernici smatraju da je porok je stvar svakog pojedinca, i to je nešto što ni jedan čovek, pa čak i ako je vernik, nema pravo da sprečava, ali i te kako ima pravo da spreči da se njegov poreski novac upotrebljava u svrhe javnog propagiranja vrednosti suprotnih njegovim/njenim najdubljim verskim uverenjima. Zato je organizovanje raznih „parada ponosa“ praktično jednako varvarskom, paganskom primoravanju vernika da jedu hranu poškropljenu krvlju idolskih žrtava, što organizatori i sponzori takvih manifestacija vrlo dobro znaju. Suprotstavljanje raznim „paradama ponosa“ je stoga neodvojivo od svakog pokušaja organizovanja takvih „parada“.

– Svima kojima je i dalje stalo do Kosova i vrednosti Kosovskog zaveta jasno je da borba za njih počinje u sopstvenom okruženju. Nikada nećemo kao narod biti dostojni povratka kosovskih svetinja u državni okvir Srbije ako dozvoljavamo da nam se te vrednosti ruše ili devalviraju ispred naših očiju u srpskoj prestonici. Dakle, suprotstavljanje „Paradi ponosa“ je i početak bitke za vaspostavljanje vrednosti koje Kosovo i Kosovski zavet oličavaju, a koje su nas kao narod očuvale tokom vekova.

– Na kraju, izlazak na ulicu 10. oktobra predstavlja i simboličan čin suprotstavljanja svim uzurpacijama sadašnjeg vladajućeg režima – od prekrajanja izborne volje građana, do nenajavljenog usvajanja Statuta Vojvodine, nenajavljenog usvajanja Rezolucije o Srebrenici, nenajavljene prodaje Telekoma Srbije, nenajavljenog odstupanja od oslanjanja na Rezoluciju 1244 u odbrani teritorijalne celovitosti i suvereniteta zemlje, i svih drugih uzurpacija, koje su predugačke za nabrajanje. Svaki građanin, kao glasač čija se izborna volja ne poštuje i čiji se novac nenamenski troši ima pravo da se lično suprotstavi takvom bezakonju. I, kao što ga nisu pitali pre nego što su odlučili da pogaze njegovu suverenu biračku volju, tako ni on nije dužan da pita ikoga da li ima pravo da izađe na ulicu, čije održavanje on/ona plaća i iskaže svoje građansko neslaganje i svoj građanski otpor.

УСТАНАК ЗА ОПСТАНАК И РАЗВОЈ СРБИЈЕ

УСТАНАК ЗА ОПСТАНАК И РАЗВОЈ СРБИЈЕ

Уводна реч  на видео презентације АНТИПОЛИТИЧАРСКЕ ПАРТИЈЕ СРБИЈЕ – УСТАНАК

  • www.apsorg.rs

Драги моји Срби из Србије и ништа мање драги Срби из расејања, и поштовани грађани других нација који живите у нашој, па и вашој Србији!

И вама и мени и свим поштеним људима широм света је јасно да се стање у Србији мора мењати.

Лоше се, баш лоше живи у овој нашој срцем великој Србијици!

Није више важно, ако је икад и било, ко је све крив за то!

Можда смо тиме плаћали данак и неким нашим непаметностима и грешкама!

Моје име је Драган Атанацковић Теодор. Име Теодор сам добио на крштењу, јер сам рођен на дан који је у православном календару обележен као дан Теодора Тирона.

Биће прилике да се и боље и опширније упознамо.

Сада бих понајвише о ономе што нам је свима најпрече.

Ове године сам кренуо да промовишем једну политичку опцију, која је не само нова, него, а то је и најбитније, представља једину реално основану наду да Србија после две деценије лутања и промашаја постане економски и политички сређена и у свету поново поштована земља.

У склопу те започете акције, којој је крајњи циљ постизање економске и социјалне стабилности и просперитета, или напросто: да пристојно живите, оснивам, заједно са људима који деле моје гледиште, нову Антиполитичарску партију Србије – Устанак.

Победа ове партије на предстојећим, ако Бог да, ванредним изборима, јер и ситуација је ванредна и немамо времена за чекање, измениће досад познату личну карту Србије и елиминисати негативан имиџ који нас прати већ двадесет година.

Погледајте оно што смо вам овде приредили, посетите наш сајт, обавестите и друге о нама, дођите, позовите нас и знајте:

Већ 2011. Србија може бити као нова!

Препознате ли свој интерес, потребе, наде и жеље у ономе што нудимо, избори ће бити одлучени и пре него што се закажу, а биће заказани када ви и ми будемо хтели.

Нико нема права да иког, а камоли већину људи, па још својих сународника, држи у оваквом непомаку, хаосу, беди и неизвесности! Нема те силе не у Србији, него у целом свету!

Устани Србијо, и бићеш оно што у души и јеси: царица и голубица, пример осталима како се са ивице пропасти, са вером у Бога и јасноћом у срцу и глави, може кренути напред и стићи не само далеко, него и високо!

Србија је опет под окупацијом, а њени владајући политичари чак говоре да окупација нема алтернативу. Та окупација је увијена у украсни, шарени папир и исте такве лажи. Владајући, који не владају ни собом, ту окупацију зову уласком у ЕУ.

Нисмо ми против сарадње са земљама Европе, односно њиховом Унијом, ако опстане, па ни против сарадње са Америком, а камоли са нашим осведоченим политичким пријатељима. Наравно, ако нам та сарадња доноси добробит или бар не наноси штету.

Против окупације јесмо, а поготово кад нам та окупација, уместо стабилности и просперитета, као што су петооктобарски пучисти обећавали, доноси неизвесност, социјалну беду и националну срамоту.

Нема зeмље, нити народа који би на то пристао, а камоли тврдио да тако нешто нема алтернативу.

Уморили смо се од чекања бољитка и играња улоге магарца који јури на штапу окачену шаргарепу.

У овој општој кризи, свака се земља на овај или онај начин окреће себи и тражи путеве изласка из ње. То ћемо урадити и ми.

Ето мене, ето вас, рат свему што нас је довело на дно и ту би и да нас задржи!

Објављујем почетак устанка за опстанак и развој Србије и најављујем неизбежну победу!

Први српски устанак је темељно угрозио вишевековну страну, турску, окупацију и донео почетак државности.

Други српски устанак је донео коначно ослобођење од окупације, осамостаљење и државност.

Овај Трећи српски устанак, устанак за опстанак и развој Србије, донеће ослобођење не само од спољашње, него и од „унутрашње окупације“, од политичарства и политичарења, донеће опамећење, стабилност и просперитет.

Да пристојно живите!

Први и Други устанак су подигнути против обести турских дахија, овај Трећи подижемо против беспућа и обести домаћих и страних кабадахија!

Зато Срби, пре свега, а онда и остали грађани Србије којима је стало до пристојног живота, придружите се овом српском и људском устанку и против овог зла које нас је снашло употребите сва цивилизована оружја, која су вам на располагању, па и оно најјаче – свој глас на изборима!

Драган Атанацковић Теодор,

социолог и антропопсихолог,

оснивач  АНТИПОЛИТИЧАРСКЕ ПАРТИЈЕ СРБИЈЕ – УСТАНАК

064 232 2134

www.apsorg.rs

http://www.youtube.com/watch?v=NpNbeJmxHkQ

http://www.youtube.com/watch?v=gmGSZ3h230g

http://www.youtube.com/watch?v=vASKA8BX6jc

http://www.youtube.com/watch?v=Gd1I4oIOxI4

http://www.youtube.com/watch?v=st2kbBy6dCE

KAKO JE U SRBIJI SPROVEDEN KONCEPT NEOLIBERALNOG KAPITALIZMA

KAKO JE U SRBIJI SPROVEDEN KONCEPT NEOLIBERALNOG KAPITALIZMA

Postoje tri osnovne poluge tog katastrofalnog, neoliberalnog koncepta:

–          spoljnotrgovinska liberalizacija (U tom konceptu profitira uvoznički lobi. Od 2001. do 2008. godine 41 milijarda dolara je otišla nepovratno iz zemlje. Uvoznički lobi pljačka građane između ostalog i tako što imamo ne samo najveće cene proizvoda u regionu, već i u odnosu na daleko razvijenije zemlje. Na primer, mleko u Cirihu košta 52 dinara, a kod nas pre poskupljenja je koštalo 65).

–          ubrzana privatizacija (rasprodaj što pre u bescenje, bez obzira na to da li je to prljavi novac kriminalaca sa Interpolove poternice, novac Miloševićevih tajkuna ili novopečenih, demokratskih. Do sada je privatizovano preko 2.600 firmi i procena je da je preko 20 milijardi evra izgubljeno. Firme su prodavane u bescenje: šećerane koje su vredele 35 miliona evra date su za svega tri, „Sartid“ za 23 miliona, a vredi 700 miliona, poljoprivredna dobra vrednosti oko 40 miliona za milion i po, „Nisal“ u Nišu procenjen da vredi 61 milion za 325.000 evra i tako dalje).

–          vezivanje dinara za evro (kojim Narodna banka nanosi ogromnu štetu i lažno štiti nacionalnu valutu. I statistički podaci su pogrešni, a ekonomija je matematika i sve je jednostavno. Recimo, nije istina da je inflacija prošle godine iznosila 10,5 već je ona bila 27 odsto. Ako je jedan evro bio 60 dinara, a zatim naprasno stigao na vrednost od preko 100 dinara to je rast od preko 40 odsto. Za to vreme od 2001. do danas rast cena bio je oko 200 odsto, što naši građani i te kako osećaju po svom džepu. Dakle, cene su porasle oko 6 puta puta brže nego kurs. Dinar je precenjen i kao takav služi lažnom održavanju stabilnosti države, a zapravo nanosi gubitke).

Takva pogrešna ekonomska politika za zemlju koja je preživela sankcije, ratove i hiperinflaciju i koja je imala tiraniju jednog despota, a kasnije lažnih reformatora, dovela je danas do nezaposlenosti milion ljudi. Dovela je i dotle da je spoljnotrgovinski deficit od 2001. do 2007. premašio 41 milijardu dolara, da je spoljni dug sa 10 milijardi narastao na 26,2 milijardi dolara, da je inflacija od 2001. do 2007. kumulativno dostigla 200 odsto, da je javna potrošnja preko 52 odsto bruto domaćeg proizvoda, da su građani za nekoliko godina povećali zaduženost sa 147 na preko 1.017 evra, da plate godišnje rastu i do 30 procenata, dok se produktivnosti povećava po stopi od svega četiri odsto i da je stopa privrednog razvoja daleko ispod stope rasta zemalja u regionu, tako da nema poboljšanja životnog standarda, usled čega, međutim, rastu socijalne napetosti kaže ekonomista Branko Dragaš, zahvaljujući kome je sprečena privatizacija RTB-a po vladinon konceptu iz 2001. godine.

Dragaš, pri tom, upozorava „da nam tek predstoji lomljenje kičme s prodajom državnih firmi“ i pita – od čega ćemo živeti onda kada sve rasprodamo?

ПРИВАТИЗАЦИЈА У СРБИЈИ-ЦИА-ММФ

Postoje dva načina da se osvoji i porobi jedno društvo: jedan uz pomoć mača. Drugi je uz pomoć duga. Mi ekonomski plaćenici smo zaista odgovorni za stvaranje pravog globalnog carstva.

John Perkins

Da bi neka zemlja bila interesantna zona za ekonomsko porobljavanje od strane svetskih sila neophodno je da poseduje neke od globalnih resursa kao što su energija, velike količine mineralnih voda, nalazišta mineralnog blaga ili geostrateški tranzitni prostor.

Srbija upravo ispunjava sve od navedenih uslova jer raspolaže povoljnim izvorima energije (ugalj i u perspektivi moguća izvorišta nafte na Kosovu), kao i povoljnim resursima geotermalne energije, velika  izvorišta termomineralnih voda, nalaziša olova, cinka, bakra, zlata, molibdena, kao i novotkriveno nalazište retkog minerala kriptonita, a posebno zbog svog geostrateškog prostora kao tranzitne teritorije za drumski, železnički, vazdušni, rečni i energetski i komunikacioni tranzitni saobraćaj između istoka i zapada (teritorija za prolaz sadašnjih a još više budućih energetskih i komunikacijskih veza – naprimer gasovod).

Zbog navedenih okolnosti Srbija je u ekonomskom i vojnom pogledu sa aspekta interesa velikih sila oduvek bila njihova interesna zona za porobljavanje, zbog čega nikada nije mogla da izbegne učešće u velikim međunarodnim potresima – ratovima.

Međutim, zbog posedovanja velike količine razornih oružja od strane velikog broja razvijenih i srednje razvijenih zemalja, na globalnom nivou se od strane velikih vojnih sila sve više izbegavaju vojna porobljavanja malih naroda u korist ekonomskog porobljavanja.

Uz pomoć Svetske banke i Međunarodnog monetarnog fonda preko uloge CIE i ekonomskih plaćenika SAD su prvo inicirale raspad SFRJ i pokretanjem velike medijske kampanje na globalnom nivou za to okrivile Srbiju i njeno političko vođstvo za tobožnju hegemonističko-vojnu i političku komunističku diktaturu uz vođenje krvavih međunacionalnih sukoba protkanih velikim ratnim zločinima, što je zatim iskorišćeno kao povod za vojnu intervenciju NATO pakta i razaranje vojnog potencijala, privrednih i infrastrukturnih objekata Srbije.

Po iznuđenoj vojnoj kapitulaciji Srbije iz njenog sastava je amputirana oblast Kosova i Metohije inače poznata po svojim velikim zalihama uglja, olova, cinka, srebra, zlata, molibdena i dr.

Zatim je, pod izgovorom demokratskih promena, izvršen uticaj za smenu dotadašnjeg komunističkog režima Miloševića u korist tzv. Demokratskih institucija u kojima su se pojavili tzv. Domaći ekonomski plaćenici, čija je uloga bila da radi ekonomskog porobljavanja Srbije omoguće pljačkaške privatizacije bankarskih, privrednih i drugih resursa Srbije uz učešće prljavog novca iz zemlje i inostranstva, kao i enormno zaduživanje Srbije kod Međunarodnih finansijskih institucija, jer praktično od navedenih aktivnosti taj novac nikada ne dođe u Srbiju, već umesto toga ode velikim svetskim korporacijama za nekave projekte po Srbiji. Ukratko na taj način je bilo omogućeno nekolicini ljudi u Srbiji da se oni lično i te strane korporacije enormno obogate.

Zahvaljujući takvoj ulozi Domaćih ekonomskih plaćenika Srbija je na putu da se zaduži do mere kada neće biti u stanju da taj dug vrati, a što ustvari predstavlja glavni deo plana za ekonomsko porobljavanje.

Pošto neće moći da vrati navedeni dug Srbija će se u perspektivi suočiti sa zahtevima da umesto vraćanja tih dugova refinansira svoja dugovanja uz veću kamatu, da izvrši jeftinu privatizaciju svojih prirodnih resursa (mineralne vode, mineralno blago, geotermalna energija) i energetskih postrojenja (vodene akumulacije, brane, centrale, dalekovodi itd.), mnoge socijalne službe i njihove kompanije, obrazovni sistem, osiguravajući sistem, kazneni sistem – sve u korist američkih i međunarodnih korporacija, da dozvoli na svojoj teritoriji izgradnju stranih vojnih baza, nuklearnih centrala, deponija za nuklearni otpad, učešće svojih vojnika u porobljavanju drugih zemalja itd.

Radi ostvarivanja navedenih ciljeva, očigledno je da su nakon „demokratskih promena“ u vladi premijera Zorana Đinđića na prevaru bili podmetnuti, kao članovi Vlade neki Ekonomski plaćenici stranih ekonomskih institucija, što je on naknadno uvideo i verovatno, između ostalog i zbog toga, bio ubijen, kako bi bio sprečen da tu grešku ispravi.

Na lestvici znanja Srbija je prikovana za evropsko dno

Na lestvici znanja Srbija je prikovana za evropsko dno

Samo 6,5 odsto ima fakultetsku diplomu

B. Gigović – I. Radisavljević | 19. 09. 2010. – 00:02h | Foto: J. Vučetić | Komentara: 337

Do 2020. godine sve zemlje EU moraće da imaju najmanje 40 odsto visokoobrazovanog stanovništva. Srbija sa svojih 6,5 odsto fakultetski obrazovanih građana nije samo najgora u Evropi, već je zbog loše obrazovne politike i propuštenih šansi za reforme u ovom trenutku „milenijumima“ daleko od ispunjenja evropskog standarda.

Više od 90 odsto ljudi koji su na Birou rada nemaju fakultet

Srbija nije samo na evropskom dnu, već i na regionalnom. Dok u Sloveniji, s kojom se doduše u reformama teško možemo takmičiti, ima više od 22 odsto visokoobrazovanih, u Hrvatskoj ih je najmanje 15 odsto, u Makedoniji 7,3, podaci za BiH nisu precizni, ali stručnjaci napominju da se i oni nalaze na evropskom dnu.
Malo ko se ne bi postideo nad činjenicom da u Evropi nema zemlje s nižim procentom visokoobrazovanog stanovništva. Na listi Organizacije za ekonomsku saradnju i razvoj (OECD) iz 2007, na kojoj se Srbija ne nalazi, gorih od nas nema. Najlošije se kotira Turska sa 10,8 procenata, a najbolje je u skandinavskim i zemljama Beneluksa, gde se prosek kreće od 30 do 36,4 odsto. U Srbiji doduše, prema popisu iz 2002, postoji i još oko 4,5 odsto građana koji su završili dvogodišnje više škole ili prvu godinu fakulteta. Oni se u našoj zemlji smatraju visokoobrazovanima, ali po evropskim standardima ne mogu spadati u tu grupu.
Čak i s njima u ukupnoj statistici, za nas je u ovom trenutku i evropski prosek nedostižan san. Podaci OECD-a beleže da je prosečan procenat fakultetskih obrazovanih u EU 2007. iznosio oko 25 odsto, a smatra se da normalno razvijena zemlja treba da ima najmanje 20 odsto visokoobrazovanih.
U isto vreme čak 85 odsto visokoobrazovanih stanovnika EU koji su ispod 40 godina starosti je zaposleno, a stopa ide i do 91 odsto u Rumuniji, Sloveniji, Litvaniji, Holandiji, Norveškoj…
Uz to, stopa nezaposlenosti je po pravilu drastično manja u grupi visokoobrazovanih nego u drugim grupama.

Aleksandar Baucal

– Upravo je u tome suština problema. Zbog niskih profila obrazovanja veliki broj naših ljudi nema uslove za zaposlenje. Nema dovoljno poslova na tržištu rada za ogroman broj ljudi sa srednjim obrazovanjem, a mi ne možemo da odgovorimo tražnji za visokim. U evropskim zemljama sada teško može da se razvija ekonomija zasnovana na nižim veštinama i manufakturi – kaže Aleksandar Baucal, docent na katedri za psihologiju Filozofskog fakulteta.
On objašnjava da je prosečan srpski radnik nekonkurentan na tržištu, kako našem, tako i evropskom ili svetskom. Niže obrazovani kadrovi iz Azije po znanju nisu iza naših, ali su daleko pristupačniji po ceni rada, pa se investitori i poslodavci okreću jeftinijim tržištima i jeftinijoj radnoj snazi.
U prilog tome govore i podaci Nacionalne službe za zapošljavanje. U Srbiji u ovom trenutku ima oko 700.000 nezaposlenih, a taj broj je od početka krize u stalnom porastu. Bez posla najviše ostaju radnici s nižom stručnom spremom, a njih je i najteže ponovo zaposliti, pa od ukupnog broja ljudi koji su na Birou rada, oko 90 odsto ima prvi do petog stepena obrazovanja.

Srđan Stanković

– Obrazovna politika mora da se menja. Srbija nema jasnu Strategiju o visokom obrazovanju i neophodno je što pre je doneti. S ovakvim tempom teško ćemo do 2020. stići do procenta visokoobrazovanih koji je zacrtala EU – kaže prof. dr Srđan Stanković, predsednik Nacionalnog saveta za visoko obrazovanje, i dodaje da Srbija zbog loše obrazovanog kadra, između ostalog, nema ni kvalitetnu industriju koja bi napredak i razvoj zemlje mogla da pomeri sa mrtve tačke.
A suština evropske politike u obrazovanju sadržana je upravo u inovacijama, razvoju nauke i osposobljavanju visokoobrazovanih kadrova da budu vinovnici tog napretka.
– U Evropi sve počiva na ekonomiji znanja, za čiji su razvoj visokoobrazovani kadrovi skloni inovativnosti. Ti kadrovi su odlično plaćeni, a industrija znanja je sama po sebi profitabilna, pa iz nje proističu i veliki porezi za državu. Time se, dakle, i sama zemlja bogati i omogućava joj se da izdvaja veća sredstva za razvoj nauke i obrazovanja i stvaranje novih inovativnih kadrova. Tako se razmišlja na duge staze, što kod nas nije slučaj. Mi i sada nastavljamo da mislimo i živimo u prethodnom sistemu. Vreme je da prestanemo da o obrazovanju razmišljamo oportuno i da sve odluke donosimo u skladu s političkim kriterijuma, već da shvatimo da te odluke utiču na našu dalekosežnu budućnost – kaže Baucal.

Finci prednjače
Finska 36,4
Norveška 34,2
Danska i Irska 32,2
Nemačka 24,3
Grčka 22,7
Slovenija 22
Poljska 18,7
Hrvatska 15
Italija 13,6
Turska 10,8
Makedonija 7,3
Srbija 6,5
*Podaci OECD za 2007.
Dugo putovanje u Evropu
Tinde Kovač-Cerović, državni sekretar Ministarstva prosvete, kaže da će novi statistički podaci pokazati da se procenat diplomiranih u poslednjim godinama povećao.
– Stopa diplomiranih je porasla u odnosu na onu pre 10 godina kada ih je bilo 11 odsto. U poslednje vreme imamo od 30 do 35 diplomaca po godini. Na osnovu toga se nadamo da će se i ukupan broj visokoobrazovanih povećati. Trebaće nam dosta godina da postignemo evropski standard, ali tome i težimo. Takođe će tome doprineti i Strategija o visokom obrazovanju – kaže Tinde Kovač-Cerović.
Ministar prosvete Žarko Obradović je pre izvesnog vremena za „Blic“ izjavio da će Strategija o visokom obrazovanju biti doneta do kraja mandata ove vlade kao deo strategije razvoja Srbije.

Kako trošiti manje struje i uštedeti

Energetski efikasnije domaćinstvo je realnost zbog cene energenata

http://www.blic.rs/Vesti/Dodatak/207153/Kako-trositi-manje-struje-i-ustedeti Izvor

Kako trošiti manje struje i uštedeti

www.uredjenjestana.com | 14. 09. 2010. – 00:02h | Foto: Dreamstime |

Jedan od najvećih planetarnih problema današnjice je iscrpljivanje neobnovljivih izvora energije. Bez mnogo priče, stvar je moguće shvatiti na jednom sasvim prostom primeru. Recimo, ukoliko potrošimo 1.000 kWh električne energije, to znači da smo potrošili 1,3 tone uglja koji se stvarao milionima godina. Sagorevanje tog istog uglja u atmosferu emituje štetne gasove, stvara veliku količinu pepela i na taj način zagađuje okolinu.

Bez obzira na ne baš dobru situaciju što se tiče energetskih resursa i stanja životne sredine, još uvek imamo izbor. Taj izbor bi svakako trebalo da bude štednja energije i, samim tim, zaštita životne sredine. Neke stvari su očigledno još uvek u našim rukama. Stanje je takvo da je vreme da se upali crvena lampica. Tri najvažnija i svima razumljiva razloga za štednju energije jesu:
– smanjenje troškova domaćinstva,
– ušteda energenata za buduće generacije,
– sprečavanje zagađenja prirode.
Racionalizacija potrošnje električne energije na nivou domaćinstva je moguća, jednostavna je i korisna. Moglo bi se reći – mali saveti za veliku uštedu.

Štednja energije u kuhinji
– Termostat frižidera podešavati između tri i pet stepeni Celzijusa.
– Frižider ili zamrzivač ne postavljati u blizini grejnih tela.
– Redovno proveravati da li vrata frižidera dobro dihtuju.
– Frižider ne držati otvoren duže nego što je neophodno.
– Redovno uklanjati naslage leda iz frižidera i zamrzivača jer se na taj način, osim uštede energije, produžava vek trajanja uređaja.
– Ne treba bez potrebe otvarati vrata rerne šporeta jer se tako snižava temperatura za 15 stepeni Celzijusa.
– Uvek birati ringlu na šporetu prema veličini posude u kojoj se priprema jelo.
– Uvek koristiti poklopac na posudi jer se time skraćuje vreme kuvanja, samim tim i potrošnja energije.
– Ringlu isključivati nešto pre kraja kuvanja jer je ona akumulirala dovoljno toplote koju je moguće iskoristiti.
– Mašine za pranje veša i posuđa uvek uključivati kada su
pune, uz izbor adekvatnog programa za pranje, ako je moguće na nižoj temperaturi.
– Uvek birati najviši energetski razred pri kupovini novih uređaja. Energetski razredi su označeni slovima od A do G i kreću se na skali od zelene do crvene boje, kao što možete videti na fotografiji na kojoj je prikazan energetski prozor. Zelena boja i A klasa označava najmanju potrošnju i najviši razred.
– Takođe, potrebno je dobro proučiti uputstvo i savet proizvođača, to će svakako dovesti do toga da uređaj pouzdanije i duže radi.
Pošto nema prostora i vremena da se udubljujemo u rad svakog električnog uređaja posebno, odlučili smo da uštedu prikažemo na primeru mašine za pranje posuđa.
Pre svega, preporučljivo je pre odabira mašine za pranje posuđa pogledati tehničku dokumentaciju. Sigurno je da ručnim pranjem posuđa trošite više vode, ali i energije za zagrevanje te iste vode, nego korišćenjem mašine za pranje posuđa. Iz tog razloga su mašine za pranje posuđa u startu ekonomičnije.
Trebalo bi uvek gledati najefikasnije uređaje (AAA razred) te bi svakako trebalo izabrati najprikladniji program. Na primer, ukoliko se godišnje pere 220 puta u mašini za pranje posuđa, optimalnim punjenjem i odabirom programa moguće su uštede preko 100 kWh, odnosno petsto i više dinara.
Zatim izborom prikladnog deterdženta i njegovom efikasnošću moguće je izbeći rad na visokim temperaturama. Ukoliko imate dotrajalu mašine za pranje posuđa, odmah je zamenite – nova može biti i do 30 odsto efikasnija.
Mehaničkim (ručnim) odstranjivanjem nečistoća, te optimalnim punjenjem moći ćete izabrati primereniji način, tj. mod pranja i ostvariti uštede. Izbegavajte pretpranje iz razloga što su mnoge mašine za pranje posuđa dovoljno jake da očiste posuđe i bez tog programa.
Ukoliko vam nije bitna brzina sušenja, nakon pranja isključite mod sušenja na električne grejače i pustite da vazduh sam odradi svoj posao. Pokušajte da koristite mašinu za pranje posuđa u periodima nižeg opterećenja (jeftinija tarifa) kako biste izbegli dodatne troškove. Ukoliko imate mogućnost spajanja na toplu vodu, učinite to – gas i nafta su jeftiniji od električne energije. Zaključujemo da iako na prvi pogled kućni aparati ne troše mnogo, moguće su velike uštede.

Uzimajući dva ekstremna slučaja – rasipnička porodica s lošom mašinom za pranje posuđa i štedljiva porodica s mašinom za pranje posuđa AAA klase, razlika u godišnjim troškovima može biti gotovo trostruka, odnosno energetski gledano – preko 500 kWh (što bi u novcu bilo između dve i četiri hiljade dinara). Dovoljno argumenata za pitanje da li posuđe efikasno peremo. Naša preporuka je da ne bacate novac i ne samo da uštedite energente za buduće generacije i svojim doprinosom sprečite zagađenje prirode već i značajno uštedite za vaše domaćinstvo.


Štednja energije u kupatilu

Najveći rasipnici u kupatilu su svakako bojleri, te stoga sledi nekoliko uputstava vezanih za njihov rad.
– Termostat bojlera podešavati na temperaturu od 50 do 60 stepeni Celzijusa.
– Najekonomičnije je uključivati bojler za vreme tzv. perioda jeftinije struje.
– Isključivati bojler kada se stan napušta na duže vreme.
– Redovno čistiti kamenac jer naslage na grejaču povećavaju potrošnju energije i izazivaju kvarove.
– Neophodno je popraviti sve neispravne slavine jer je potrošnja vode isto potrošnja energije.
Štednja energije u dnevnom boravku
Što se tiče uštede energije u dnevnom boravku, ona je najčešće vezana za osvetljenje.
– Poželjno je što više koristiti prirodno svetlo jer je ono najprijatnije i najzdravije za oči.
– Uvek treba gasiti svetlo u prostoriji u kojoj niko ne boravi.
– Preporuka je da se koriste štedljive sijalice. Nešto su skuplje od običnih sijalica, ali znatno duže traju. Pored toga, troše pet puta manje električne energije, a emituju istu količinu svetlosti.
Kada su u pitanju klima-uređaji, preporučuju se oni što višeg energetskog razreda, po mogućstvu A.
Klima-uređaje je najbolje postavljati u onom delu prostorije gde pada senka jer na takvim pozicijama troše manje energije.
Grejanje prostorija
Prilikom gradnje ili renoviranja stana ili kuće trebalo bi postaviti toplotnu izolaciju spoljnih zidova i krovne površine. Tako se poskupljuje sama gradnja, ali se brzo isplati.
– Stare prozore i vrata koji su u lošijem stanju trebalo bi zameniti, ukoliko naravno imate sredstava za to. „Termopan“
stakla i prozori sa više komora najbolje zadržavaju toplotu.
– Zaptivnim trakama izolovati prozore i vrata u stanu. Time se obezbeđuje od dva do tri stepena Celzijusa viša temperatura u stanu, a cena im je pristupačna.
– Obezbediti što bolje strujanje vazduha oko grejnih tela. Znači, potrebno je otkloniti sve potencijalne prepreke.
– Ukoliko posedujete sopstveni kotao, bilo bi dobro da ugradite pumpu promenljivog protoka i termostatske ventile na radijatore, jer je takođe moguće regulisati potrošnju energije, što znači i uštedeti istu.
– TA peći puniti za vreme tzv. perioda jeftinije struje.
– Uvek angažovati kvalifikovanog majstora za redovno održavanje instalacija grejanja.
Štednja energije u radnim prostorijama – kod kuće i na poslu
Svi elektronski uređaji koje koristimo u radnim prostorijama: računar, monitor štampač, skener, televizor i slično mogu postati štediše ukoliko njima na određeni način rukujemo.
– Pre svega, pri kupovini trebalo bi izabrati uređaje sa oznakom Energy Star (energetska zvezda). Takva oznaka garantuje najmanju potrošnju električne energije.
– Kada su navedeni uređaji na tzv. stendbaj režimu (spreman za rad), oni i dalje troše energiju, nekad čak i do 40 odsto ukupne potrošnje.
– Poželjno je potpuno isključivati uređaje kada ih ne koristite duže od jednog dana.
To bi bile osnovne informacije što se tiče samih domaćinstava. Nadamo se da smo uspeli da bar na trenutak usmerimo vaše misli na pomenute probleme.
U našoj zemlji promovisanje racionalne potrošnje energije vrši Republička agencija za energetsku efikasnost. To je njihova misija i u skladu s tim pokretači su brojnih kampanja tog tipa.
Odnedavno su i zvanični partner Evropske kampanje za unapređenje svesti i promenu opšteg pogleda na energiju. Njihov osnovni cilj, koji bi svako od nas mogao i trebalo da podrži,jeste stvaranje navike da štedimo energiju.

Dostavila Stanic Dusanka

ДОБРИЧИЋ – Соларни системи

АПС – НОВА СТРАНКА СРБИЈЕ

  • www.apsorg.rs

Evropi problem prvo bio Kosmet, a sada Sandžak!

Evropi problem prvo bio Kosmet, a sada Sandžak!

Potpredsednik delegacije Evropskog parlamenta za jugoistočnu Evropu i izvestilac za Srbiju Jelko Kacin izjavio je da će Evropska komisija u izveštaju o napretku Srbije zameriti na blokiranju Kosova u ekonomskim organizacijama i na situaciji u Sandžaku, s kojom se mora „hitno suočiti na bolji način“, pišu beogradski mediji.

U intervjuu za “Blic nedelje“ Kacin je rekao da se zamerke EK odnositi i na propuste u reformi pravosuđa, slobodu medija i opstrukciju rada Agencije za borbu protiv korupcije.

Mudrac: Jelko Kacin

Evropska komisija će zameriti, naveo je Kacin na blokiranju Kosova u svim regionalnim, evropskim i svetskim ekonomskim organizacijama, što ima katastrofalne posledice po ekonomije Srbije i Kosova (kao i srpske zajednice na Kosmetu). Kacin je rekao da će se svi pozitivni pomaci Srbije svakako naći u izveštaju, ali i propusti kao što su usporeno donošenje zakona u Skupštini, kao i saradnja s Hagom, koja nije

Srbija pravi sebi najveći problem

Kacin smatra da Srbija često sama sebi predstavlja najveću prepreku.
„To je u isto vreme i frustrirajuće za građane vaše zemlje, ali predstavlja i potencijalnu prednost: u trenutku kada se donesu neke hrabre političke odluke, sva energija koja se trenutno troši na neadekvatan način ili se usmerava na pogrešne ciljeve biće oslobođena za sprovođenje reformi i modernizaciju zemlje.“

okončana.
„Samo ponavljanje da je politička volja jasno stala iza okončanja saradnje i da se begunci traže ’24 časa dnevno‘ jednostavno više nije dovoljno“, napomenuo je Kacin.
Takođe, iako je napravljen značajan napredak u regionalnoj saradnji, ona je još nedovoljno razvijena, smatra Kacin.
On je ocenio da je kompleksan proces reforme pravosuđa, koji ide u pravom smeru, imao i propuste koji će se naći i u izveštaju Komisije.Kompromis oko rezolucije u UN je uneo novi pozitivni impuls u proces evropskih integracija Srbije, ali on neće poništiti zahtev da se Mladić i Hadžić nađu pred licem pravde u Hagu, ukazao je Kacin.
On je poručio da okončanje saradnje s Hagom mora ostati prioritet Beograda.
Kacin je istakao da Priština i Beograd moraju sesti za sto i dogovoriti se.
„Spremnost Beograda na kompromis i odustajanje od nekih tvrdih zahteva je više nego dobrodošla. To je pozitivna promena koja će, nadam se, obeležiti trenutak kada će Beograd krenuti ubrzano da sprovodi reforme i da se približava članstvu u EU“, rekao je Kacin.
Kompromis i uspostavljanje prijateljskih odnosa, dodao je, ne može postići niko osim lidera iz Prištine i Beograda.

Serbia Surrenders Kosovo to the EU

http://www.electricpolitics.com/2010/09/serbia_surrenders_to_the_eu.html

also on: http://www.counterpunch.com/johnstone09172010.html

Weekend Edition
September 17 – 19, 2010

Nothing to Gain, More to Lose
Serbia Surrenders Kosovo to the EU
By DIANA JOHNSTONE
On September 10, at the UN General Assembly, Serbia abruptly surrendered its
claim to the breakaway province of Kosovo to the European Union.  Serbian
leaders described this surrender as a “compromise”. But for Serbia, it was all
give and no take.
In its dealings with the Western powers, recent Serbian diplomacy has displayed
all the perspicacity of a rabbit cornered by a rattlesnake.  After some helpless
spasms of movement, the poor creature lets itself be eaten.
The surrender has been implicit all along in President Boris Tadic’s two
proclaimed foreign policy goals: deny Kosovo’s independence and join the
European Union.  These two were always mutually incompatible. Recognition of
Kosovo’s independence is clearly one of the many conditions – and the most
crucial – set by the Euroclub for Serbia to be considered for membership.
Sacrificing Kosovo for “Europe” has always been the obvious outcome of this
contradictory policy.
However, his government, and notably his foreign minister Vuk Jeremic, have
tried to conceal this reality from the Serbian public by gestures meant to make
it seem that they were doing everything possible to retain Kosovo.
Thus in October 2008, six months after U.S.-backed Kosovo leaders unilaterally
declared that the province was an independent State, Serbia persuaded the UN
General Assembly to submit the following question to the International Court of
Justice for an (unbinding) advisory opinion: “Is the unilateral declaration of
independence by the Provisional Institutions of Self-Government of Kosovo in
accordance with international law?’”
This was risky at best, because Serbia had more to lose by an unfavorable
opinion than it had to gain by a favorable one.  After all, most of the UN
member states were already refusing to recognize Kosovo’s independence, for
perfectly solid reasons of legality and self-interest.  At best, a favorable ICJ
opinion would merely confirm this, but would not in itself lead to any positive
action.  Serbia could only hope to use such a favorable opinion to ask to open
genuine negotiations on the status of the province, but the Kosovo Albanian
separatists and their United States backers could not be forced to do so.
One must stop here to point out that there are two major issues involved in all
this: one is the status and future of Kosovo, and the other is the larger issue
of national sovereignty and self-determination within the context of
international law.  If so many UN member states supported Serbia, it was
certainly not because of Kosovo itself but because of the larger implications.
Nobody objected to the splitting of Czechoslovakia, because the Czechs and the
Slovaks negotiated the terms of separation. The issue is the method.  There are
literally hundreds, perhaps thousands, of potential ethnic secessionist
movements within existing countries around the world.  Kosovo sets an ominous
precedent.  An armed separatist movement, with heavy support from the United
States, where an ethnic Albanian lobby had secured important political backing,
notably from former Senator and Republican Presidential candidate Bob Dole,
carried out a campaign of assassinations in 1998 in order to trigger a
repression which it could then describe as “ethnic cleansing” and “genocide” as
a pretext for NATO intervention.
This worked, because US leaders saw “saving the Kosovars” as the easy way to
save NATO from obsolescence by transforming it into a “humanitarian” global
intervention force.  Bombing Serbia for two and a half months to “stop genocide”
was a spectacle for public opinion.  The only people killed were Yugoslav
citizens out of sight on the ground.  It was the lovely little war designed to
rehabilitate military aggression as the proper way to settle conflicts.
The reality of this cynical manipulation has been assiduously hidden from
Americans and most Europeans, but elsewhere, and in certain European countries
such as Spain, Greece, Cyprus and Slovakia, the point has not been missed.
Separatist movements are dangerous, and whenever the United States wants to
subvert an unfriendly government, it has only to incite mass media to portray
the internal problems of the targeted government as potential “genocide” and all
hell may break loose.
So Serbia did not really have to work very hard to convince other countries to
support its position on Kosovo. They had their own motivations – which were
perhaps stronger than those of the Serbian government  itself.

What did Serb leaders want?

The question put to the ICJ did not spell out what Serb leaders wanted.  But it
had implications.  If the Kosovo declaration of independence was illegal, what
was challenged was not so much independence itself as the procedure, the
unilateral declaration.  And indeed, there is no reason to suppose that Serb
leaders thought they could reintegrate the whole of Kosovo into Serbia.  It is
even unlikely that they wanted to do so.
There are very mixed feelings about Kosovo within the Serb population.  It is
hard to know how widespread is the sense of concern, or guilt, regarding the
beleaguered Serb population still living there, vulnerable to attacks from
racist Albanians eager to drive them out.  The sentimental attachment to “the
cradle of the Serb nation” is very strong, but few Serbs would choose to go live
there, even if the province were returned to them.  In former Yugoslavia, the
province was a black hole that absorbed huge sums of development aid, and would
certainly be a heavy economic burden to impoverished Serbia today.
Economically, Serbia is probably better off without Kosovo.  Nearly twenty years
ago, the leading Serb author and patriot Dobrica Cosic was arguing in favor of
dividing Kosovo along ethnic and historic lines with Albania.  Otherwise, he
foresaw that the attempt to live with a hostile Albanian population would
destroy Serbia itself.
Few would admit this, but the proposals of Cosic, echoed by some others, at
least suggest that in a world with benevolent mediators, a compromise might have
been worked out acceptable to most of the people directly involved.  But what
made such a compromise impossible was precisely the US and NATO intervention on
behalf of armed Albanian rebels.  Once the Albanian nationalists knew they had
such support, they had no reason to agree to any compromise. And for the Serbs,
the brutal method by which Kosovo was stolen by NATO was adding insult to injury
– a humiliation that could not be accepted.
By taking the question to the UN General Assembly and the ICJ, Serbia sought
endorsement of a reopening of negotiations that could lead to the sort of
compromise that might have settled the issue had it been taken up in a world
with benevolent mediators.
International Court of No Justice
On July 22, the ICJ issued its advisory opinion, concluding that Kosovo’s
“declaration of independence was not illegal”. In some 21,600 words it evaded
the main issues, refusing to state that the declaration meant that Kosovo was in
fact properly independent.  The gist was simply that, well, anybody can declare
anything, can’t they?
Of course, this was widely interpreted by Western governments and media, and
most of all by the Kosovo Albanians, as endorsement of Kosovo’s independence,
which it was not.

Nevertheless, it was a shameful cop-out on the part of the ICJ, whichmarked
further deterioration of the post-World War II efforts to establish some sort of
international legal order.  Perhaps the most flagrant bit of sophistry in the
lengthy opinion was the argument (in paragraphs 80 and 81) that the declaration
was not a violation of the “territorial integrity” of Serbia, because “the
illegality attached to [certain past] declarations of independence … stemmed not
from the unilateral character of these declarations as such, but from the fact
that they were, or would have been, connected with the unlawful use of force or
other egregious violations of norms of general international law…”
In short, the ICJ pretended to believe that there has been no illegal
international military force used to detach Kosovo from Serbia, although this is
precisely what happened as a result of the totally illegal NATO bombing campaign
against Serbia.  Since then, the province has been occupied by foreign military
forces, under NATO command, which both violated the international agreement
under which they entered Kosovo and looked the other way as Albanian fanatics
terrorized and drove out Serbs and Roma, occasionally murdering rival Albanians.
The ICJ judges who endorsed this scandalous opinion came from Japan, Jordan, the
United States, Germany, France, New Zealand, Mexico, Brazil, Somalia and the
United Kingdom.  The dissenters came from Slovakia, Sierra Leone, Morocco and
Russia.  The lineup shows that the cards were stacked against Serbia from the
start, unless one actually believes that the judges leave behind their national
mind-set when they join the international court.

Digging Itself Deeper Into a Hole
Probably, the Tadic government had expected something better, and had planned to
follow up a favorable ICJ opinion with an appeal to the General Assembly to
endorse renewed negotiations over the status of Kosovo, perhaps enabling Serbia
to recover at least the northern part of Kosovo whose population is solidly
Serb.

Oddly, despite the bad omen of the ICJ opinion, the Tadic government went right
ahead with plans to introduce a resolution before the UN General Assembly.   The
draft resolution asked the General Assembly to state the following:
Aware that an agreement has not been reached between the sides on the
consequences of the unilaterally proclaimed independence of Kosovo from Serbia,
Taking into account the fact that one-sided secession cannot be an accepted way
for resolving territorial issues,
1. Acknowledges the Advisory opinion of the ICJ passed on 22 July 2010 on
whether the unilaterally proclaimed independence of Kosovo is in line with
international law,
2. Calls on the sides to find a mutually acceptable solution for all disputed
issues through peaceful dialogue, with the aim of achieving peace, security and
cooperation in the region.
3. Decides to include in the interim agenda of the 66th session an item namely:
„Further activities following the passing of the advisory opinion of the ICJ on
whether the unilaterally proclaimed independence of Kosovo is in line with
international law.”
The key statement here was “the fact that one-sided secession cannot be an
accepted way for resolving territorial issues”. This was the point on which the
greatest agreement could be attained. The United States made it known that it
was totally unacceptable for the General Assembly to hold a debate on such a
resolution.  The main Belgrade daily Politika published an interview with Ted
Carpenter of the Cato Institute in Washington saying that the Serbian draft
resolution on Kosovo was „irritating America and the EU’s leading countries“.
American diplomats were “working overtime” to thwart the resolution, he said.
Carpenter said that the Serbian resolution was seen in Washington as an
unfriendly act that would lead to a further deterioration in relations, and that
as a result of its Kosovo policy, Serbia’s EU ambition could suffer setbacks
that would have negative consequences for the Serbian government „and the Serb
people“.
Carpenter conceded that this time around, the country would not be threatened
militarily, but noted that the United States was influential enough to „make
life very difficult“ for any country that stood up against its policies. He
concluded that Serbia would „have to accept the reality of an independent
Kosovo“, and that Washington would thereupon leave it to Brussels to deal with
the remaining problems.
The American stick was accompanied by a dangling EU carrot. Carpenter expressed
his hope that the EU would consider various measures, „including adjustment of
borders, regarding Kosovo, and the rest of Serbia“, but also, he noted,
Bosnia-Herzegovina, suggesting that Serbs could be satisfied if a loss of Kosovo
were compensated by a unification with Bosnia’s Serb entity, the Republika
Srpska. Giving his own opinion, Carpenter said such a solution would at least be
much better than the current U.S. and EU policy, “which seems to be that
everyone in the region of the former Yugoslavia, except Serbs, has a right to
secede”.
Carpenter, who was a sharp critic of the 1999 NATO bombing of Serbia, and who
warned that secessionist movements around the world could use the Kosovo
precedent for their own purposes, said that such a solution was possible “in the
coming decades”… a fairly distant prospect.
The decisive arm twisting was perhaps administered by German foreign minister
Guido Westerwelle on a visit to Belgrade.  Whatever threats or promises he made
were not disclosed, but on the eve of the scheduled UN General Assembly debate,
the Tadic government caved in entirely and allowed the EU to rewrite the
resolution.
The resolution dictated by the EU made no mention of Kosovo other than to “take
note” of the ICJ advisory opinion, and concluded by welcoming “the readiness of
the EU to facilitate the process of dialogue between the parties.”
According to this text of the resolution, which UN General Assembly adopted by
consensus; “The process of dialogue by itself would be a factor of peace,
security and stability in the region. This dialogue would be aimed to promote
cooperation, make progress on the path towards the EU and improve people’s
lives.”
By accepting this text, the Serbian government abandoned all effort to gain
international support from the many nations hostile to unilateral secession, and
threw itself on the mercy of the European Union.

Still More to Lose

In a TV interview, I was asked by Russia Today, “What does Serbia stand to
gain?”  My immediate answer was, “nothing”.  Serbia implicitly abandoned its
claim to Kosovo in return for nothing but vague suggestions of “dialogue”.

A usual aim of all policy is to keep options open, but Serbia has now put all
its eggs in the EU basket, in effect rebuffing all the member states of the UN
General Assembly which were ready to support Belgrade as a matter of principle
on the issue of unnegotiated unilateral secession.
Rather than gain anything, the Tadic government has apparently chosen to try to
avoid losing still more than it has lost already.  After the violent breakup of
Yugoslavia along ethnic lines, Serbia remains the most multiethnic state in the
region, which means that it includes minorities which can be incited to demand
further secessions.  There is a secession movement in the ethnically very mixed
northern province of Voivodina, which could be more or less covertly encouraged
by neighboring Hungary, an increasingly nationalist EU member attentive to the
Hungarian minority in Voivodina.  There is another, more rabid separatist
movement in the southwestern region of Raska/Sanjak led by Muslims with links to
Bosnian Islamists.  Surrounded by NATO members and wide open to NATO agents,
Serbia risks being destabilized by the rise of such secession movements, which
Western media, firmly attached to the stereotypes established in the 1990s,
could easily present as persecuted victims of potential Serb genocide.
Moreover, no matter how the Serbs vote, the US and UK embassies dictate the
policies.  This has been demonstrated several times.  Little Serbia is actually
in a position very like the Pétain government in 1940 to 1942, when it governed
a part of France not yet occupied but totally surrounded by the conquering
Nazis.

It would take political genius to steer little Serbia through this geopolitical
swamp, infested with snakes and crocodiles, and political genius is rare these
days, in Serbia as elsewhere.

EU to the rescue?

Under these grim circumstances, the Tadic government has in effect abandoned all
attempt at independence and entrusted the future of Serbia to the European
Union.  Serb patriots quite naturally decry this as a sell-out.  Indeed it is,
but Russia and China are far away, and could not be counted on to do anything
for Serbia that would seriously annoy Washington.  The fact is that much of the
younger generation of Serbs is alienated from the past and dreams only of being
in the EU, which means being treated as “normal”.

How will the EU reward these expectations?

Up to now, the EU has responded to each new Serb concession by asking for more
and giving very little in return.  At a time when many in the core EU countries
feel that accepting Rumania and Bulgaria has brought more trouble than it was
worth, enlargement to include Serbia, with its unfairly bad reputation, looks
remote indeed.

In reality, the most Belgrade can hope for from the EU is that it will muster
the courage to take its own policy line on the Balkans, separate from that of
the United States.
Given the subservience of current EU leaders to Washington, this is a long
shot.  But it has a certain basis in reality.
United States policy toward the region has been heavily influenced by ethnic
lobbies that have pledged allegiance to Washington in return for unconditional
support of their nationalist aims.  This is particularly the case of the rag-tag
Albanian lobby in the United States, an odd mixture of dull-witted politicians
and gun-running pizza parlor owners who flattered the Clinton administration
into promising them their own statelet carved out of historic Serbia.  The
result has been “independent” Kosovo, in reality occupied by a major US military
base, Camp Bondsteel, NATO-commanded pacifiers and an EU mission theoretically
trying to introduce a modicum of legal order into what amounts to a failing
state run by clans and living off various criminal activities.  Since Camp
Bondsteel is untouchable, and the grateful hoodlums have erected a giant statue
to their hero, Bill Clinton, in their capital, Pristina, Washington is content
with this situation.
But many in Europe are not.  It is Europe, not the United States, that has to
deal with violent Kosovo gangsters peddling dope and women in its cities.  It is
Europe, not the United States, that has this mess on its doorstep.
The media continue to peddle the 1999 fairy tale in which heroic NATO rescued
the defenseless “Kosovars” from a hypothetical “genocide” (which never took
place and never would have taken place), but European governments are in a
position to know better.
As evidence of this is a letter written to German Chancellor Angela Merkel on
October 26, 2007 by Dietmar Hartwig, who had been head of the EU (then EC)
mission in Kosovo just prior to the NATO bombing in March 1999, when the mission
was withdrawn. In describing the situation in Kosovo at a time when the NATO
aggression was being prepared on the pretext of “saving the Kosovars”, Hartwig
wrote:
“Not a single report submitted in the period from late November 1998 up to the
evacuation on the eve of the war mentioned that Serbs had committed any major or
systematic crimes against Albanians, nor there was a single case referring to
genocide or genocide-like incidents or crimes. Quite the opposite, in my reports
I have repeatedly informed that, considering the increasingly more frequent KLA
attacks against the Serbian executive, their law enforcement demonstrated
remarkable restraint and discipline. The clear and often cited goal of the
Serbian administration was to observe the Milosevic-Holbrooke Agreement to the
letter so not to provide any excuse to the international community to intervene.
… There were huge ‘discrepancies in perception’ between what the missions in
Kosovo have been reporting to their respective governments and capitals, and
what the latter thereafter released to the media and the public. This
discrepancy can only be viewed as input to long-term preparation for war against
Yugoslavia. Until the time I left Kosovo, there never happened what the media
and, with no less intensity the politicians, were relentlessly claiming.
Accordingly, until 20 March 1999 there was no reason for military intervention,
which renders illegitimate measures undertaken thereafter by the international
community. The collective behavior of EU Member States prior to, and after the
war broke out, gives rise to serious concerns, because the truth was killed, and
the EU lost reliability.”
Other official European observers said the same at the time, and in 2000,
retired German general Heinz Loquai wrote a whole book, based especially on OSCE
documents, showing that accusations against Serbia were false propaganda.  While
the public was fooled, government leaders have access to the truth.
In short, EU governments lied then, for the sake of NATO solidarity, and have
been lying ever since.
Now as then, there are insiders who complain that the situation in reality is
very different from the official version. Voices are raised pointing out that
Republika Srpska is the only part of Bosnia that is succeeding, while the Muslim
leadership in Sarajevo continues to count on largesse due to its proclaimed
victim status.  There seems to be a growing feeling in some leadership circles
that in demonizing the Serbs, the EU has bet on the wrong horse.  But that does
not mean they will have the courage to confront the United States.  In Kosovo
itself, the most radical Albanian nationalists are ready to oppose the EU
presence, by arms if necessary, while feeling confident of eternal support from
their U.S. sponsors.

The Betrayal of Serbia

If the latest self-defeat at the UN General Assembly can be denounced as a
betrayal, the betrayal began nearly ten years ago.  On October 5, 2000, the
regular presidential election process in Yugoslavia was boisterously interrupted
by what the West described as a “democratic revolution” against the “dictator”,
president Slobodan Milosevic.  In reality, the “dictator” was about to enter the
run-off round of the Yugoslav presidential election in which he seemed likely to
lose to the main opposition candidate, Vojislav Kostunica.  But the United
States trained and incited the athletically inclined youth organization, Otpor
(“resistance”), to take to the streets and set fire to the parliament in front
of international television, to give the impression of a popular uprising.
Probably, the scenarists modeled this show on the equally stage-managed
overthrow of the Ceaucescu couple in Rumania at Christmas 1989, which ended in
their murder following one of the shortest kangaroo court trials in history. For
the generally ignorant world at large, being overthrown would be proof that
Milosevic was really a “dictator” like Ceaucescu, whereas being defeated in an
election would have tended to prove the opposite.
Proclaimed president, Kostunica intervened to save Milosevic, but not having
been allowed to actually win the election, his position was undermined from the
start, and all power was given to the Serbian prime minister, Zoran Djindjic, a
favorite of the West who was too unpopular to have won an election in Serbia.
Shortly thereafter, Djindjic violated the Serbian constitution by turning
Milosevic over to the International Criminal Tribunal for Former Yugoslavia
(ICTY) in The Hague – for one of the longest kangaroo court trials in history.
Pro-Western politicians in Belgrade labored under the illusion that throwing
Milosevic to the ICTY wolves would be enough to ensure the good graces of the
“International Community”. But in reality, the prosecution of Milosevic was used
to publicize the trumped up “joint criminal enterprise” theory which blamed
every aspect of the breakup of Yugoslavia on an imaginary Serbian conspiracy.
The scapegoat turned out to be not just Milosevic, but Serbia itself.  Serbia’s
guilt for everything that went wrong in the Balkans was the essential propaganda
line used to justify the 1999 NATO aggression, and by going along with it, the
“democratic” Serbian leaders undermined their own moral claim to Kosovo.
In June 1999, Milosevic gave in and allowed NATO to occupy Kosovo under threat
of carpet bombing that would destroy Serbia entirely.  His successors fled from
a less perilous battle – the battle to inform world public opinion of the
complex truth of the Balkans.  Having abandoned all attempt to assert its moral
advantage, Serbia is counting solely on the kindness of strangers.

Diana Johnstone is author of Fools’ Crusade: Yugoslavia, NATO and Western
Delusions (Monthly Review Press). She can be reached at :  diana.josto@yahoo.fr