Kriza – Autor Branko Dragaš

Kriza
PDF

Štampaj

E-pošta

Autor Branko Dragaš

  
Sunday, 28 December 2008

Šta se, zapravo, događa? Otkud tolika otpuštanja u svetu? U čemu je
problem? Kakva sad kriza? Ko je napravio krizu? Koliko će kriza da
traje? Gde je Srbija u svemu tome? Šta da radi mali čovek? Sve su ovo
pitanja koja muče običnog čoveka, bez obzira gde živi. Poseban problem
je ako taj mali i običan čovek živi u Srbiji. Njemu ništa nije jasno.
Niti se država trudi da mu objasni. Niti se u stručnoj javnosti
organizuju rasprave o svetskoj ekonomskoj krizi. Ništa. Kao da nas to
uopšte ne dotiče. Kao da je Srbija na drugoj planeti. Guverner je
otišao najdalje u obmani javnosti. On je uplašenim građanima rekao –
mirno spavajte!

Svetski ekonomski požar bukti i preti da potpuno uništi svetsku
ekonomiju, dok vlast u Srbiji duboko veruje da to nije njihov problem i
nastavljaju da gramzivo pljačkaju preostalu društvenu i državnu
imovinu. Neoliberalni teoretičari nastavljaju i dalje da naplaćuju od
države svoje konsalting usluge za propalu ideologiju, koju su svi
odbacili na smetlište istorije kao nakaradni projekat. Samo vlast u
Srbiji nastavlja da sprovodi taj pakleni neoliberalni koncept
uništavanja sopstvene države i sopstvenog naroda. Čuveni guverner FED-a
Alen Grinspen, koji je upravljao najvećom institucijom za štampanje
dolara u periodu 1987-2006, koji je bio neprikosnoveni kreator
deregulacije tržišta i koji je smislio hipotekarnu prevaru, izjavio je
pred Kongresom da se kaje i da je pogrešio.

Izgovorio je to 83-godišnji starac, izgovorio je nešto što vam
nikada nijedan srpski političar nikada neće izjaviti. Naravno, ne treba
da budemo sentimentalni prema Alanu Grispenu, jer je on sve radio
planski i uz dogovor sa vlasnicima FED-a. Centralna banka Amerike je
privatna banka u vlasništvu trinaest porodica. Sve što je Grinspen
radio bilo je deo najveće civilizacijske prevare, koja je nastala 1971.
godine kada je napušten zlatni standard i kada je dolar prihvaćen kao
opšte platežno sredstvo u svetu. Nije se, dakle, radilo o nikakvoj
slučajnoj grešci, nego o organizovanoj prevari, gangsterskoj pljački,
koja se razlikovala od banditskog pražnjenja trezora banaka od strane
odmetnika Boni i Klajd samo u tome što su ovu pljačku osmislili i
vodili, koristeći državne resurse i funkcije, najbogatiji ljudi planete
i što su se, istovremeno, pljačkale sve banke sveta. Svakako, razlika
je još bila u tome što ovi nisu nosili marame preko lica. Sve je rađeno
prema zakonu. Evo još jedne sjajne poštapalice za kriminalce na vlasti
koji su, donoseći kriminalne zakone, zapravo radili po zakonu. Učestale
krize koje su izbijale osamdesetih godina, pogotovo ona iz 1987. i
1989. godine, jasno su pokazivale da u tom neoliberalnom konceptu nešto
temeljno ne valja i da će, ukoliko se bude nastavila takva politika
štampanja dolara, SAD upasti u veliki problem. Međutim, period
1990-2000 obeležen je novim tehnologijama, posebno komercijalnom
upotrebom PC računara i mobilnih telefona, tako da su SAD dobile veliku
mogućnost da u toj deceniji, koristeći se takvom konjukturom novih
tehnologija, izvrše radikalan zaokret, naprave sistemske reforme i
izbave se iz nadolazeće krize. Ništa od toga se nije urađeno. Naprotiv,
pohlepa političke oligarhije i japijevaca sa Vol Strita, gramzivost
koju niko nije mogao da kontroliše, bahati primitivizam milijardera,
korupcija političke kvazielite i potkupljivost širokih narodnih masa,
koji su živeli na kredit, preko svojih mogućnosti, koji su decenijama
više trošili nego što su proizvodili i koji su verovali u američki san
da se na brzaka može doći do holivudskog uspeha, sve je to dovelo do
stanja da su dugovi rasli geometrijskom brzinom i da su svi odgovorni
zatvarali oči pred dolazećim finansijskim cunamijem.

I cunami je došao. Prvo se pojavio 2001. kada su propali Enron,
Wordco, Tyco i ostale fantomske kompanije. Nešto se moralo promeniti.
Država je pravila sve veće deficite, građani su se sve više zaduživali,
proizvodnja je bežala iz SAD, usluge su se uvećavale u BDP, sve više
hartija bez vrednosti se kotiralo na berzama i niko se ozbiljno nije
bavio kalkulacijom. Neka ide dok ide, rekao je jedan čuveni
neoliberalni fundamentalista. Neizbežni krah tog koncepta je odložen
novom prevarom. Ta nova prevara se zvala- hipotekarni krediti. Alan
Grnispen je tu prevaru smislio. Oborio je kamate na kredite,veštački
naduvao rast cena nekretnina i pothranio gramzivost bankarski
proždrljivih ajkula. Veštačkim rastom cena nekretnina oslobođen je
prostor za nova zaduživanja već prezaduženih građana. Građani su naseli
na ovaj mamac i počeli su masovno da uzimaju kredite, verujući da će
još veći rast nekretnina stvoriti prostor za uzimanje novih kredita.
Tako se gradila piramidalna kula od laži i prevara. Privreda se
pokrenula. Izbegnuta je recesija. Počelo je godišnje da se pravi dva
miliona stambenih jedinica. I to je trajalo nepune tri godine. A onda
je tržište nekretnina u SAD-u stalo. Prevaranti sa Vol Strita su
smislili novu špekulaciju. Lepo su upakovali šuplje hipotekarne kredite
i preprodali ih ostalom svetu. Svetski finansijski moćnici upecali su
se na bačenu udicu. Razjapljenih usta progutali su sve hedž fondove.
Tražili su još. Prevaranti sa Vol Strita su likovali. Počeli su da
pakuju stotine milijardi praznih hipotekarnih kredita. Jagma je bila
ogromna. Profesionalni investitori su privlačile milione malih ulagača.
Svi su žudeli za velikim zaradama u kratkom periodu. Što veća zarada za
što kraće vreme. Tako se mehur od finansijske sapunice naduvao.
Predsednici kompanija i banaka su merili u kratkom vremenu sve veći
uspeh i odmah sebi ispalaćivali bonuse, jer su znali da sve to na duži
rok mora da pukne. I to se najzad i desilo.

Najpre je tržište nekretnina potpuno stalo 2005., da bi 2006.
počelo polako da pada. Cene nekretnina su počele da padaju iz nedelje u
nedelju, banke su ostale bez likvidnih sredstava, kamatne stope su
počele da skaču, korisnici kredita nisu mogli da otplaćuju te velike
kamate i počeli su da vraćaju kupljene kuće bankama, banke su dobile
veliki broj kuća sa kojima nisu mogle da dođu do gotovog novca, počeli
su masovno da nude vraćene kuće na prodaju i onda je, usled velike
ponude i male tražnje, tržište nekretnina propalo. Krah se desio 9.
avgusta 2007. godine. Prezaduženi građani su se oslobađali nekretnina
tako da je već za nekoliko meseci bilo vraćeno dva miliona kuća. Danas
u SAD ima 7,4 miliona praznih stambenih jedinica. Počele su da pucaju
banke početkom proleća 2008. Prva je pukla Bern Sters, a onda redom
ostale. Kriza iz hipotekarnog sektora prenela se na finansijski sektor.
Iz nedelje u nedelju su bankrotirale najveće svetske finansijske
kompanije. Nakon preuzimanje Feni mej i Fredi meka od strane države
postalo je jasno da je đavo odneo šalu.

Američki političari i dalje lažu svoje građane. Oni nikako da izađu
sa pravom cifrom ukupne dubioze. Svi statistički izveštaji se
falsifikuju. Prema mojim proračunima ukupna dubioza je 120.000
milijardi dolara. Samo na hipotekarnim kreditima dubioza je 15.000
milijardi dolara. Samo na karticama građani duguju 5.000 milijardi
dolara. Ukupno na svim svetskim berzama okreće se oko 700.000 milijardi
dolara hartija bez vrednosti. Ukupan BDP planete ove godine jedva će
dostići 60.000 milijardi dolara, a ukupna količina zlata od 150.000
tona pokrivena je, računajući današnje cene za uncu zlata, sa 4.500
milijardi dolara. Kada Kongres i Senat danima raspravljaju kako i kome
da odobre 700 milijardi dolara, onda je to tragično smešna cifra kada
znamo sve gore iznete podatke. Isti je slučaj sa autoindustrijom,
pokušaj oživljavanja tri mrtvaca iz Detroita, koji traže 34 milijarde
dolara, kojima se pokušava da odobri 14 milijardi dolara, dok su oni u
dubiozi oko 1.000 milijardi dolara. Još strašnije je što su oni pojeli
penzione fondove svojih penzionera, koji to ne znaju i koji misle da
imaju kapital za stare dane, dok, zapravo, imaju samo knjigovodstveni
podatak. Samo kompjuterski broj. Realnih para više nema. Pokušaj Bele
kuće da nekako spasi propast dolara je opasan posao, jer oni svetski
finansijski požar gase novim štampanjem dolara. Gase požar cisternama
benzina. Prosto je neverovatno da ne znaju da pronađu pravo rešenje.
Odnosno, možda i znaju, ali se plaše jer je to bolno rešenje za naciju
koja je decenijama kljukana prevarama i lažima. Bolan je za naciju,
dakle, sam čin otrežnjenja. I umesto to da usledi odmah, ovakvim
doziranjem nevolja će se još više produbiti. To će se najbolje videti u
godinama koje dolaze. I zato predviđam da će kriza biti bolna, teška i
dugačka.

Profesor Štiglic je rekao da pre kraja 2011. ne treba da se nadamo
nekom oporavku. Ali uvaženi profesor nije izneo koje je trajno rešenje
problema. On se više bavio uzrocima koji su doveli do krize, nego
načinom prevazilaženje galopirajuće krize. Socijalizacijom gubitaka i
nacionalizacijom propalih banaka i finansijskih kompanija neće se ništa
postići. Država može da podržavi čitavu privredu SAD-a, ali se problem
neće rešiti. Problem nije u preuzimanju posrnulih kompanija, nego u
zaustavljanju štampanja dolara. Kada državni funkcioneri kažu da će se
intervenisati na tržištu iz budžeta, onda je to laž jer je budžet
godinama u deficitu i u njemu nema para. Jedino se može intervenisati
štampanjem novih dolara, ali to je kao da narkomanu povećavate dozu da
bi ga izlečili. Štampanjem dolara će se potpuno uništiti dolar. Tako će
nestati dolar. I valute imaju svoje rođenje, mladost, zrele godine,
starost i smrt. Ponekad smrt dođe prerano. Štampanjem dolara se ubija
dolar. I možda je to strategija Vol Strita da potpuno obezvredi dolar i
tako poništi svoje dugove. Napraviće se nova valuta, recimo, Amer koja
će imati zlatnu podlogu. Svetski monetarni sistem će se promeniti.
Zlato će ponovo postati svetski novac. Ko bude imao zlata, taj će se
brzo uklopiti u novi svetski monetarni poredak. Ko ne bude imao zlata
biće pretvoren u roba. Naše rezerve zlata su beznačajne. Kada sam
predlagao da se umesto 2,18 odsto deviznih rezervi više od 65 odsto
drži u zlatu i srebru, nadobudni neoliberalni talibani, koji ništa ne
znaju o finansijskim tržištima, novcu i zlatu, sprdali su se i hvale se
kako naše devizne rezerve drže, kako kažu, kod prvoklanih svetskih
banaka. Koje se nalaze u SAD i EU, odnosno na tržištima gde najveći
svetski finansijski požar besni. Šta ako naše devize izgore u tom
požaru? Kako onda dalje? Kako prevazići krizu? Šta raditi? Imamo li
rešenje? Imamo. Objasniću ga u sledećem tekstu.

Bosnia, Hillary’s Playground by Srdja Trifkovic

Chronicles Online, December 28, 2008

Bosnia, Hillary’s Playground
by Srdja Trifkovic

At a time when the U.S. power and authority are increasingly challenged around the world, the incoming team sees the Balkans as the last geopolitically significant area where they can assert their “credibility” by postulating a maximalist set of objectives as the only outcome acceptable to the United States, and duly insisting on their fulfilment. We have already seen this pattern with Kosovo, and it is to be expected that we’ll see its replay in Bosnia under the new team.

There have been strong pressures from the West, ever since the signing of the Dayton Accords 13 years ago, to reduce the authority of the Republika Srpska (RS), to question its legitimacy and to label it a “genocidal creation” unworthy of existence. Prime Minister Milorad Dodik was able to weather the latest storm – caused by the pro-Muslim policies of the “high representative” (i.e. unelected governor, jointly appointed by Brussels and Washington), Miroslav Lajcak, and his crew of international bureaucrats – but the political momentum in Washington has taken an alarming turn for the Serbs in general and for the Republika Srpska (RS) in particular.

Now that intervention is “an American tradition,”  Hillary Clinton is getting ready to practice some more in the Balkans – as if her husband’s contribution in the 1990s had not brought sufficient misery to the former Yugoslavia. She wants to place the entire region, and specifically Bosnia’s “unification” based on the radical revision of the Dayton Agreement, near the top of her list of foreign priorities.

Barack Obama’s foreign policy and national security team includes a number of influential figures, and notably Vice-President-elect Joseph Biden, who are committed to the establishment of a centralized, unitary Bosnian state dominated by Muslims.

Mrs. Clinton’s commitment to that goal is of an altogether different order of magnitude, however.

Her “framework for peace” in the Balkans is the same as her husband’s and that applied by her friend and role-model, Dr. Albight: unqualified U.S. support for Muslims in Bosnia and Kosovo against their Christian neighbors. The theme is so important to her that during the primaries Mrs. Clinton listed a number of fact-free, Balkan-related foreign-policy “accomplishments” as proof of her bravery and experience. She repeatedly invoked ever more embelished memories of a “dangerous” trip to Bosnia in 1996, when she was supposedly threatened by Serb sniper fire at Tuzla airport – although the Bosnian war had ended six months earlier, and video footage shows smiling schoolchildren greeting her in Tuzla.

Mrs. Clinton’s exact reasons for wanting to abolish the Bosnian-Serb Republic and help Iran’s best friends in Sarajevo are deeply personal and even psycho-pathological. They are therefore not amenable to rational discourse and costs-and-benefits analysis. Her motives are less important, however, than the fact that this is indeed what she wants.

A hint of what is to come was provided by the Clinton family confidante Richard Holbrooke, slated for a key role at State under new management. Together with the former Bosnian “high representative” Paddy Ashdown, he authored an alarming article, “The Bosnian Powder Keg,” published in several key daily newspapers on both sides of the Atlantic on 22 October 2008. Anticipating Obama’s victory, Holbrooke and Ashdown presented a plea that “the new US administration gets engaged” and renews its pledge “to Bosnia’s survival as a state, by maintaining an effective troop presence and … finding ways to untie Bosnia’s constitutional knot.” This last phrase is a clear code word for the liquidation of the entities.

Holbrooke was the chief U.S. negotiator at Dayton in 1995. He boasted a year later: “We are re-engaged in the world, and Bosnia was the test.” This “we” meant the United States, not “the West” or “the international community.” The interventionists prevailed then, their narrative dominates the public commentary now, and they are coming back to the White House tomorrow.

Heralding the new spirit, the New York Times pompously headlined “Fears of new ethnic conflict in Bosnia” on December 13. Presented as an analytical feature, the article was in fact a pro-Muslim plea for more American intervention to “unify” Bosnia-Herzegovina as the only way to avoid another war. The article further claimed that “leaders across Bosnia expressed hope that Mr. Obama would be more engaged in Bosnia than President Bush has been,” whereas in reality such hopes are entertained only in the Muslim camp. Its clear purpose was to start preparing the political and ideological ground for the new Administration’s policy of “untying Bosnia’s constitutional knot.”

Hillary Clinton’s commitment to cutting that knot should not be doubted. Like a dog returning to lap up its own vomit, she just cannot let go of Bosnia. The U.S. manstream media is doing its bit, maintaining an almost daily feed of largely fact-free stories on how, “once again, Bosnia is in deep crisis, with tensions running high … There is even talk of a new war. Might this be a sudden test for the new Obama Administration?”

Like in a three-act tragedy, if there are headlines heralding a non-existant crisis in Bosnia in Act I, there will be a crisis in Act II — Mrs. Clinton and her team will make sure of that — and there may be U.S. bombs hitting Serb markets and hospitals, yet again, in Act III.

It is fortunate that there is little appetite in Europe for rekindling the Balkan powder keg wkith a “sudden test.” Several attempts by Washington to impose risky or even reckless strategies on its European partners have failed lately thanks to Germany’s, France’s and Italy’s prudence –ost notably an attempt by the Bush administration to put Ukraine and Georgia on fast track to NATO membership by offering them Membership Action Plans (MAPs).

Trusting Europeans to be reasonable is not enough. A long-overdue proactive PR and diplomatic strategy by the RS authorities is urgently needed. Prime Minister Dodik should act to improve the flow of information to the RS authorities that warrant a response, especially the challenges to its status and legitimacy. It is, indeed, absurd for the United States to wage a “war on terror” and at the same time to return to Bosnia  Algerian-born militants released from Guantanamo.

In addition, the government in Banja Luka needs to take an active interest in the ongoing as well as forthcoming cases at The Hague Tribunal for the Former Yugoslavia (ICTY), and specifically to help with their funding. It is clear that unfavorable outcome of those cases – especially the ones including charges of “genocide” – would be eagerly used by the enemies of the RS to renew calls for abrogating Dayton.

Every time people like Ashdown and Hollbrooke regurgitate the old mantra about disruptive Serbs and virtuous “Bosniaks,” it is necessary to reassert that the RS is an essential factor of stability in Bosnia-Herzegovina and the Western Balkan region, and that those calling for its liquidation (under whatever name) are effectively aiding and abetting the forces of global jihad.

All along, an old question remains unanswered by the unitary Bosnia partisans: If Yugoslavia was untenable and eventually collapsed under the weight of the supposedly insurmountable differences among its constituent nations, how can Bosnia – the Yugoslav microcosm par excellence – develop and sustain the dynamics of a viable polity?

Mrs. Clinton may go on supposing ex hypothesi that if there is a “Bosnia” there must be a nation of “Bosnians,” and she may even try to impose her vision on that long-suffering corner of the Balkans. That she will fail goes without saying. The only question concerns the price of that failure, and the identity of those footing the bill.

Christmas banned in kindergartens in Bosnia

Christmas banned in kindergartens in Bosnia

Hundreds of Bosnians have protested against a ban on Father Christmas in Sarajevo’s kindergartens.

The directors of Sarajevo’s day-care centres, kindergartens and nurseries banned Father Christmas. They argued that the capital is predominantly Muslim and Father Christmas is not part of the Muslim tradition.

But a multi-religious mix of parents, children and others wore Santa Claus hats and blew whistles on a downtown square on Sunday and requested that Father Christmas be restored to the children.

Father Christmas, known locally as Father Frost, has given out presents to generations of Bosnian children in schools, kindergartens and other institutions. This was done even during communist rule and was always tied to New Year’s celebrations, not to the Christian holiday. The demonstrators argue that that makes it a Bosnian tradition.

http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/europe/bosnia/4001031/Father-Christmas-banned-in-kindergartens-in-Bosnia.html

They were Drinking Serbian Blood

http://de-construct.net/e-zine/?p=4137

They were Drinking Serbian Blood

Dec 28th, 2008 | By De-Construct.net | In Current, Kosovo-Metohija Crisis

KLA monster arrested by the Serbian police
Serbian police takes the arrested Albanian killers to the prosecutor

Brilliant Action, Without a Single Bullet Fired

On December 26, Serbian police arrested 10 Albanians in Preševo, former KLA members, on charges of grievous war crimes committed against Serbian civilians in Gnjilane, Kosovo and Metohija province. Police Minister Ivica Dačić said that the action was conducted according to the plans, without security problems or risks, even though all the arrested Albanians were armed, and that the entire action was video-taped.

The arrested Albanians, members of the notorious KLA, are accused of violating the provisions of international and national law. „Apart from murders, they have committed a number of grievous crimes in a particularly savage way, among which rape, mutilation, torture, imprisonment and looting, aimed at cleansing Serbian and non-Albanian population from the territory of the municipality of Gnjilane“, an earlier statement from the prosecution read, adding that the „arrests were conducted with help from security service officials and was planned for several months because of the high level of risk involved and the fact that all of the suspects were armed“.

„It was a brilliantly performed action, without a single bullet being fired and with no victims, even though all of the arrested were armed,“ Serbian War Crimes Prosecution spokesman Bruno Vekarić said, while the prosecutor Miloljub Vitorović explained they were waiting for the accused to come to Serbia proper during a period of three to four months, with some arriving from the southern Serbian province of Kosovo, and others from abroad.

„They were coming and going, leaving several times, without being aware of us following their movement, while we were building that case for quite a while,“ Vekarić said.

Savage Killers, Tasked with Cleansing Serbs from Kosovo Province

Serbian police arrested Kosovo Albanian killers

He explained all the arrested Albanians are members of the so-called Gnjilane Group of the terrorist Kosovo Liberation Army (KLA). This group is charged with kidnapping 159 Serb civilians and killing at least 51 in just few months, between June and October 1999, after NATO arrived to the occupied Serbian province.

„What stands out in these cases is that these crimes were perpetrated in a particularly cruel manner, in three locations in Gniljane,“ he said, adding that the kidnapped Serbs imprisoned by this group were first being taken to a Gnjilane boarding school, where they were tortured „in the grossest possible manner. It is hard to describe the atrocities that took place there, as I don’t believe it is in keeping with any media ethics,“ Vekarić stressed.

„What is also important is the identities of those members of the Gniljane Group. These Albanians were chiefly people from outside Kosovo province and Gniljane municipality itself. In order not to come into conflict with their neighbors, the local Albanians brought in people from neighboring regions to commit these crimes,“ Vekarić said.

The arrested group of Albanians committed monstrous crimes against Serbian civilians in three locations in Gnjilane after NATO troops, KFOR, arrived to the Serbian province of Kosovo and Metohija, taking over security and safety of the local population from the Serbian security forces.

The Cruelest Killers in the World

The KLA „Gnjilane Group“, tasked with cleansing the remaining Serbs from that part of the southern Serbian province, consisted of around 100 members from central Serbia (Bujanovac, Preševo, Medvedja) and from FYR of Macedonia. Many of the victims were killed in a boarding school in the town. After being kidnapped, they were first taken there, stripped naked, tied up, severely beaten, mutilated, sexually assaulted and stabbed with knives. Parts of their bodies were cut off before they were viciously murdered.

According to the findings of Srna News agency, one of the ways in which these Albanians tortured the Serbs they held imprisoned, was to force a glass in an open wound after cutting their victim with knife, to „drink Serbian blood“ as the glass gets filled, while the victims are watching. At least one of their female victims was tied between the two cars and completely dismembered.

Several of their victims died after the killers checked „how many bodies a single bullet can go through“. The victims‘ bodies were then dismembered and taken to different locations in order to hide the crime.

Здраво свима!

Здраво свима!

Ја сам Јана, имам 4 године и треба ми ваша помоћ!

На рођењу ми је повређена лева рука и сад је користим само 50%. Дијагноза је
„paralysis plexus brachialis“ (obstetrical paralysis of the brachial
plexus). Могуће је повратити руку готово у потпуности, али су за то потребне
две операције, које се раде у Америци и коштају $100.000 са свим трошковима.
Да ли бисте ми помогли да сакупим новац за операције? Уплату можете извршити
преко PayPal-a на адресу manuka-s@hotmail.co.uk, или на име Јана Ђурђевић,
девизни рачун RZBSRSBG, Raiffeisen banka AD, Београд, број рачуна
RS35265050000011091009 (за SWIFT број погледајте нa Блoгу јер није исти у
зависности од тога из које банке се шаље). Динарски рачун је број:
265-0200000043549-86.

Ако се не оперишем
Статистике кажу да физикалном терапијом могу да се постигну резултати до
треће године, па смо се ми надали да ћемо избећи операције упорним вежбањем.
До сада сам успела да повратим 50% покретности у левој руци, а даље нећу
моћи без операције.

Ако се не оперишем у скорије време, могу се јавити следеће последице:
– кривљење кичме јер је рука вуче због слабог тонуса мишића,
– скраћење руке (већ сада ми је 4-5 цм краћа),
– контрактуре које се јављају у лакту и рамену и које онемогућавају да
нормално покрећем и истежем руку,
– атрофирање мишића као последица недовољног коришћења руке.
Mој блогић je:
http://jankito.blogspot.com/

Бескрајно захвална,

Ваша JAHA

Već u jesen 2009. ekonomska kriza bi mogla da izazove građanski rat u Sjedinjenim Američkim Državama – Izvor Izvestija

Ispod je dat intervju sa jednim ruskim doktorom političkih nauka o trenutnom stanju i budućnosti SAD. Veoma zanimljivo…



Već u jesen 2009. ekonomska kriza bi mogla da izazove građanski rat u Sjedinjenim Američkim Državama, a potom i raspad te države na nekoliko delova. Tako je glasila prognoza koju je pre deset godina izneo doktor politi8 Dkih nauka, dekan Fakulteta za međunarodne odnose Diplomatske akademije Ministarstva inostranih poslova Rusije Igor Panarin. U to vreme su njegova predviđanja delovala fantastično, ali se sada mnoga među njima stvarno zbivaju. Sada čitaocima predstavljamo novu verziju prognoze profesora Panarina, koja je već na prvi pogled sporna, možda čak ima i potencijal da izazove skandal. Profesor Panarin objašnjava zbog čega su Sjedinjene Države smislile monetarnu reformu, za koga radi Obama i zašto bi Rusiji bilo bolje da uspostavi istinski prijateljske veze sa Kinom.
Igore Nikolajeviču, kako ste uopšte došli na ideju o raspadu SAD, i to još 1998, kada je ta zemlja doživljavala pravi prosperitet i bila neopozivi svetski lider?
– U septembru 1998. u Austriji je održana međunarodna konferencija „Informacioni rat“. Tamo sam predstavio svoje analize. Od 400 učesnika u sali je bilo 150 iz Amerike, i kada sam izneo prognozu da će se Amerika raspasti na delove u sali se začuo ne samo žamor, već pravi krik. Međutim, sve što sam rekao bilo je utemeljeno. Još tada je bilo jasno da je glavna sila koja može da razori SAD zapravo finansijsko-ekonomska. Dolar nema nikakvo pokriće. Spoljni dug Amerike strelovito raste, a njega početkom 80-ih godina prošlog veka uopšte nije bilo. Kad sam prvi put 1998. izneo svoju prognozu o raspadu SAD taj dug je već premašio dva triliona dolara. Danas iznosi više od 11 triliona. To je piramida koja će se neminovno srušiti.
Mislite da će se srušiti celokupna američka privreda?
– Već se ruši. Finansijska kriza je dovela do toga da su od pet najvećih i najstarijih banaka na Volstritu njih tri već prestale da postoje, a dve su na ivici opstanka. Njihovi gubici su najveći u istoriji. Sada je na delu zamena sistema finansijske regulacije na globalnom planu: Amerika više neće biti svetski regulator.
Ko će je zameniti?
– Postoje dve zemlje koje pretenduju na tu ulogu: Kina sa ogromnim rezervama i Rusija kao zemlja koja bi mogla da preuzme ulogu regulatora na evro-azijskom prostoru. Upravo je završen samit dvadesetorice (G-20) u Vašingtonu i dogodilo se nešto veoma indikativno. Učesnici su predočili novu arhitekturu međunarodnih odnosa u kojoj će ključnu ulogu imati MMF. Međutim, Fondu su potrebna finansijska sredstva. Zato su se učesnici samita obratili Kini i Japanu zamolivši ih da obezbede novac. Zlatne i devizne rezerve Kine izn ose više od dva triliona dolara, ta zemlja je najveći kreditor SAD i sada će neminovno uticati na politiku MMF. Nije nimalo slučajno, međutim, da se predsednik Hu Đintao na samitu sastao sa dvojicom lidera – predsednikom Rusije i premijerom Velike Britanije. Naime, zvanični jesenji susret G-20 treba da se održi u Britaniji. A susret sa predsednikom Rusije – kao zemlje koja predlaže osnovna načela rekonfiguracije svetskog finansijskog sistema – takođe se sasvim precizno uklapa u kinesku viziju procesa reformi.
Sve je jasno kad je reč o svetskim liderima. Ali da se vratimo na SAD. Šta je to što ukazuje na mogućnost raspada te zemlje?
– Postoji čitav kompleks uzroka. Prvo, u SAD će rasti i produbljivati se finansijski problemi. Milioni građana ostali su bez ušteđevine. Cene i stopa nezaposlenosti naglo rastu. Na ivici kraha su kompanije kao General motors i Ford, što znači da će čitavi gradovi ostati bez posla. Guverneri već krajnje rezolutno zahtevaju novac od federalnog centra. Povećava se nezadovoljstvo koje su dosad obuzdavali samo izbori i nada da će Obama doneti čudo. Međutim, već na proleće će biti potpuno jasno da čuda nema. Drugi činilac je ranjiva i krhka politička struktura SAD. Na teritoriji Amerike ne postoji jedins tveno zakonodavstvo. Nema čak ni jedinstvenih saobraćajnih propisa. Prilično je krt taj skelet koji vezuje Sjedinjene Države. Čak i u američkim oružanim snagama u Iraku ima mnogo onih koji nemaju američko državljanstvo već ratuju zato što im je to državljanstvo obećano. Tako je vojska koja je svojevremeno predstavljala čuveni američki lonac za taljenje već odavno prestala da obavlja funkciju kohezivnog faktora američke države. Konačno, tu je i rascep među elitom, koji se vrlo jasno ispoljava u uslovima krize.
Kažete da će se zemlja raspasti. Kako? Jasno je da je na jugu Meksiko… Ko još?
– Možemo govoriti o očekivanom raspadu na šest delova. Prvi deo je pacifička obala SAD. Ovde kao primer možemo da navedemo San Francisko: u njemu 53 posto stanovništva čine Kinezi. Guverner države Vašington je etnički Kinez, glavni grad te države Sijetl nazivaju kapijom kineske emigracije u SAD. Pacifička obala će postepeno pasti pod uticaj Kine, to je potpuno očigledno. Drugi deo je onaj na jugu Amerike – to su svakako Meksikanci. Tamo je španski već ponegde postao državni jezik. Onda je tu i Teksas koji se otvoreno bori za nezavisnost. Atlantska obala SAD sasvim je drugi etnos i mentalitet i nju možemo podeliti na d va dela. Naravno, tu su i centralni rejoni zahvaćeni depresijom. Podsećam da je pet centralnih saveznih država u kojima žive Indijanci već proglasilo nezavisnost. Naravno, to je shvaćeno kao šala, kao zanimljiva politička predstava. Ali, činjenice su činjenice. Na severu je jak uticaj Kanade. Aljasku možemo mi da zatražimo nazad. Ionako je, zapravo, data u zakup…
A šta će se za to vreme dešavati sa dolarom?
– Godine 2006. sklopljen je tajni sporazum Kanade, Meksika i SAD o pripremi za uvođenje neke vrste nove novčane jedinice koja treba da se zove amero. To može da znači pripremu za zamenu dolara. Pri tom bi novčanice od 100 dolara, koje su preplavile svet, mogle jednostavno da budu „zamrznute“. Recimo, pod izgovorom da ih falsifikuju teroristi i da ih zato treba posebno proveravati.
Recite nam nešto detaljnije o tom raspadu elite. Mislite da je to raspad na demokrate i republikance?
– Uopšte se ne radi o toj vrsti podele. U rukovodstvu SAD postoje dve grupacije. Prvu bismo mogli nazvati „globalistima“ ili „trockistima“. Njihovu ideju je svojevremeno formulisao Lav Trocki: ne treba nam Rusija, već svetska revol ucija. Trockisti su na sovjetsku Rusiju gledali kao na bazu, polazište za uspostavljanje kontrole nad celim svetom. Drugu grupu drže suverenisti, koji teže procvatu sopstvene zemlje. Predstavnici tih dvaju klanova postoje i u Demokratskoj i u Republikanskoj stranci. Rečit primer imali ste kod glasanja za antikrizni plan Henka Polsona koji je predložila republikanska administracija. U početku su taj plan u Kongresu rušili upravo republikanci.
Ko je na čelu tih klanova?
– Kod globalista ključne figure su državni sekretar Kondoliza Rajs i potpredsednik Dik Čejni. Među suverenistima ključna mesta zauzimaju ministar odbrane Robert Gejts, direktor CIA Majkl Hejden i direktor Nacionalne obaveštajne službe admiral Majk Makonel. Globalisti su uglavnom predstavnici finansijske elite, dok suverenisti potiču iz redova oružanih snaga, obaveštajnih službi i vojnoindustrijskog kompleksa. U poslednje vreme došlo je do otvorene konfrontacije tih dvaju klanova. U decembru prošle godine suverenisti su predočili izveštaj u kome je potpuno negirana tvrdnja da Iran poseduje nuklearni program. To je bilo u direktnoj suprotnosti sa tezama Dika Čejnija i Kondolize Rajs. Drugi veoma važan događaj zbio se prilikom kongresne rasprave o petodnevnom kavkaskom ratu (sukob Rusija-Gruzija). Globalisti oličeni u Kondolizi Rajs tvrdili su da je rat počela Rusija i da ona za to mora da bude kažnjena. U stvari, Gruzija je projekat Kondolize Rajs. Predstavnici obaveštajne zajednice su izneli dijametralno suprotni stav – tvrdili su da je rat počela Gruzija. Reč je, dakle, o otvorenom sukobu veoma istaknutih političkih ličnosti.
Uz koga je Obama?
– Suverenisti koje predvodi Gejts bili su glavni akteri koji su omogućili Obaminu pobedu. Zato će od njega zahtevati promenu generalnog kursa. U tom smislu, veoma je indikativna činjenica da se na republikanca Gejtsa gleda kao na najvažnijeg kandidata – svejedno da li će ostati ministar odbrane SAD ili će možda postati državni sekretar. To je uticaj suverenista na predsednika. Uzgred, ne treba zaboraviti da je svoj prvi zvanični sastanak Obama imao upravo sa predstavnicima američkih obaveštajnih službi.
Šta za Rusiju znači pobeda suverenista?
– Nama to pruža dosta dobru šansu, zato što su upravo suverenisti delovali kao naši saveznici na kavkaskom frontu. Po poseti Dmitrija Medvedeva Americi vidimo nije bilo nikakve opstrukcije u vezi sa događajima na Kavkazu. U Vašingtonu je vladala prili=C 4no mirna i pozitivna atmosfera.
Šta treba da radi Rusija da bi izbegla potrese koji bi mogli da nastupe u vezi sa mogućim ekonomskim kolapsom SAD?
– Moramo da unapređujemo i razvijamo rublju kao regionalnu valutu. Moramo konačno da formiramo pristojnu naftnu berzu na kojoj će se sve transakcije odvijati u rubljama. Konačno je pre nekoliko dana potpisan sporazum Rusije i Belorusije da se konačno pređe na to da se trgovina naftom i gasom obračunava u rubljama. To je tek početak procesa kojim bi rublja trebalo da preraste u regionalnu valutu. Kada je reč o trgovini strujom sa Kazahstanom i Belorusijom, tu smo već prešli na našu valutu. Sada imamo sasvim jasan zadatak: do kraja 2008. moramo da zaključimo što je mogućno više ugovora u rubljama za 2009. To je pouzdan način da izbegnemo sve dublju globalnu krizu. Moramo da se oslobodimo svih veza sa finansijskim Titanikom, koji će, čvrsto verujem, u najskorije vreme nezaustavljivo krenuti na dno.

(izvor – Izvestija)
Priredila i prevela s ruskog: Ljiljana Nedeljković
(NIN, 04.12.2008)

Aleksandar Vlajkovic, urednik RTS :

Mir
Božiji! Hristos se rodi!
God`s
Peace!Christ is born!

S
najlepsim zeljama za Novu 2009.

We wish
You

Marry
Christmas and a
 Happy
New Year
  2009
.

Sincerely

Aleksandar Vlajkovic, urednik RTS

Asocijacija za poslovnu saradnju sa dijasporom i
svetom

Asocijacija „Srpska
veza“