“KOSOVAR” DEMOCRACY COMES TO LONDON

“KOSOVAR” DEMOCRACY COMES TO LONDON

Ian Johnson

The public meeting “Kosovo: A Preventable Disaster” held by the Lord Byron Foundation for Balkan Studies on Thursday, January 17, 2008, at Westminster’s Central Hall in London, experienced democratic debate ‘Kosovar’ style with the continued disruption of the meeting by pro-independence ‘Kosovars’.

It would seem that any objective debate on the future status of the south Serbian province of Kosovo-Metohija has to be opposed at all costs, with slogans and propaganda replacing a deeper and more profound analysis. Moreover, the aggressive and intimidating atmosphere generated by these ‘Kosovar’ hoodlums – as outlined in the first-hand account below – is what apparently awaits anyone who dares to oppose the creation of a gangster state within Europe: do not oppose drug trafficking, do not oppose people trafficking, accept foreign domination and a dog-eat-dog existence, such will be the reality of stealing this territory from Serbia.

We let conference participant JK from Ireland explain how the truth about events in Yugoslavia was denied the assembled audience, in the very heart of London – no doubt a foretaste of what the independence of Kosovo for non-KLA supporters will mean.

“I made it to the conference – got a cheap air ticket – felt it important to show our colours in support of the conference. One speaker I have totally agreed with was Ambassador Bissett, whose track record in my experience over the years re the Balkans has been flawless.

It was during Ambassador Bissett’s talk the ‚Kosovar‘ element exploded into its act – he was at the time speaking of the real body count in Kosovo, rather than the media version of ‚mass graves ..‘ The meeting unfortunately came to a standstill, whilst half those in attendance suggested getting the security guards to have the ‚Kosovars‘ removed from the building and the other half said they should be permitted to stay if they promised to be quiet.

During this time the ‚Kosovar‘ continued his rant – the security guard was called – he attempted to escort him out but the pro let-him-stay-lobby won as the ranter promised to be quiet. He was quiet for around 5 minutes; then his fellow Kosovars showed their faces in the audience and they all then began screaming and making it impossible to continue. I managed to say a few words in support of Serge Trifkovic and Ambassador Bissett but was completely shattered by that stage – there was so much to say but no time to say it.

“The behavior of the ‚Kosovars‘ at the conference was typical. Over the years since 1992 they would install themselves into the audience at public meetings in Dublin or Cork or elsewhere in Ireland and within a short time launch into their act – of course in those days they appeared in the form of ’Bosniaks’ having miraculously escaped the Bosnian Serb ‚torture chambes’ or ‘concentration camps‘ to make their way to Ireland as innocent ethnically cleansed refugees. […] At least though after all these years there is a growing number of people who now realize that they were totally propagandized on the Balkan Wars, and they are looking for the reliable information…”

Evropa nije perspektiva Srbiji a ni sama sebi!

Evropa, takva kakva je sada, sa tu negde pedeset miliona ne zaposlenih sa isto toliko stanovnika koji vegetiraju na ivici siromaštva i sa isto toliko ako ne i više onih koji su nezadovoljni i svakodnevno strahuju da ne ostanu bez posla pa ako dodamo i one bez krova nad glavom, bolesne, nemoćne i zavisne od raznoraznih opijata onda nemože Evrapa biti perspektiva Srbiji pa ni sebi.

Da to sve nije dosada kulnimiralo, kako to nagovestavaju revolti u Parizu odnosno Francuskoj i da je narod spreman da pribere svoje strpljenje, može Evropa zahvaliti svom kažiprstu skojim upire na zemlje, poput nekih Afričkih zemalja, koje se nalaze u daleko po čoveka pogubnijoj situaciji. Siromaštvo tih zemalja koristi se za disciplinovanje svog evropskog naroda zapostavljajuci pri tome da je bas Evropa, sa svojim mešanjem u unutrašnje poslove tih država, ta koja je prouzrokovala tu bedu.

Evropa nije i nemože biti perspektiva zato što temelji na principima probojnosti sile, jačega i većega bez demokratskog plebiscita naosnovu komesara odnosno birokratskog odlučivanje jačega odnosno po broju stanovnika brojnijeg, kako je na to ukazao bivši šef Poljske vlade Gospodin Kačinski koji je zahtevao da Poljska dobije više poslaničkih mesta u Evropskoj skupštini kako bi imala i Poljska kao i Nemačka isti broj poslanika, argumentujući to da je Nemačka u drugom svetskom ratu poljsko stanovništvo decimrala. Da je broj nemačkih parlamentaraca u EU skupštini veći od Poljskih zasniva se na učinjenoj istorijskoj nepravdi. Facit je, da je Poljska sa relativno velikim brojem svojih stanovnika relativno neznačajan faktor po pitanju odlučivanja šta može onda država sa malim brojem stanovnika da očekuje odnosno da svoje interese sprovede u delo!?

Jedan od naj težih argumenata koji govori protiv perspektivnosti Evrope je da i to relativno malo dobrog standarda života podčiva na proliću krvi prodavanjem oružja. Samo 2007 je Nemačka izvezla u vrednosti negde oko sedam milijardi € vojnog materijala. Nemačka je rasprodala naoružanje Istočne Nemačke tada šeste armije svet bez da je položila svetu račun gde se prodalo to oružje jer nemački ustav zabranjuje prodaju oružja u područja zahvaćenim krizom ili ratom. Jugoslavija je tada bila takvo područje na kojeg je dospelo to oružje. Sada još niko ne postavlja pitanje ali to ne znači da se nikad neće ni postaviti. To je jedan razlog više koji potvrdjuje da Evropa nije perspektiva Srbiji.

Gledajući iz privredno-industrijskog ugla može se samo konstantovati da Srbija nema konkurentnu robu koja bi nalazila kupce na tezgama Evropske Unije. Pošto evropska privreda pa time i egsistencija temelji na zakonima tržišta, ponude i potraznje, teško je predstaviti da bi Srbija bila u stanju da nadje kupca za svoju robu i ostvari prihod koji bi bio potreban za isplatu plata i investicije kako bi radnici, proizvodjači bili zaposleni.

Po pitanju energetike je situacija takva da Srbija nema šta da očekuje jer Evropa nema i onako dovoljno ni za svoje potrebe. I ona bi nam naplaćivala kao što to čini sada Madjarska, previsoke cene.

Po pitanju resursa, rudnog blaga Srbije bi bilo tako da bi bogatiji pokupovao sve da bi izbegao kupovinu po realnim cenama koje diktira tržište.

Sa ulazkom Srbije u EU nebi nam evropski komesari utical samo na to da ne budemo svoji gospodari u svojoj kući već po principu”prvo je Bog sebi stvorio bradu”obezbedili potrebe zemalja koje zastupaju. Srbija ne samo da nebi bila gospodar svoje bogate kuće već bi bila večito ovisna od dotacije koje bi uslovljavale uslove proizvodnje cenu prirodnog bogatsva koje nebi imala Srbija u svojim rukama već bi uzimala EU sve po potrebi pa i naše mozgove koji su joj neobhodni za realizaciju konkurentnosti koja je ne minovna za ostvarivanje osnovng kapitala za ostvarivanje sobstvene tržične konkurentnosti.

Pored toga svega, proći će decenija i pol dok srbija dobije pravo da bude ravnopravan mitglid, pravo dobiti ne znači i moči pravo ostvariti a dotle će EU u još većoj meri biti ovisna od Energetike koju će u sve većoj meri uvoziti iz Rusije.

I pored toga svega, to nebi trebalo značiti da ne bi trebalo saradjivati sa Evropom ali saradnja ne mora biri uslovljena ulazkomu EU.

Pored toga svega postoji tu i jedan veliki moralni razlog da se Srbija suzdrži od ulzka u EU. Jednostavno ne liči da manji partner i saveznik udje u EU prije većega brata od kojeg očekije da zaštiti interese Srbije kako bi očuvala 15% svoje teritorije.

Moral po pitanju bombardovanje Srbije nisam niti napomenuo jer je to poseban kapital koji zaslužuje poseban prostor. Jedno se može iz toga zaključiti i videti kud vodi kad se Evropa umeša sa parolom da joj pomogne u unutrašnje poslove jedne suverene države kao što je to bila Jugoslavija. U sistemu se nije ništa promenilo pa i ne čudi što je sad i Srbija na putu da doživi sudbinu Jugoslavije. EU je mogla postaviti i ultimatum svim bivšim republikama Jugoslavije za uslov ulazka u EU, dokazati svoju sposobnost da žive u zajednici sa drugim narodima. To bi se dokazalo sa očuvanjem Jugoslavije jer i onako će u jednoj EU morati da žive u zajednici uz dokaz medjusobne trpeljivosti. Zašto se taj dokaz nije u napred zahtevao sa istom energijom sa kojom se zahteva da se Srbija odrekne Kosovq!? To ne pišem iz neke nostalgije već zato što otkriva polazne namere EU. Stim što u tom pravcu nije niti jedan ultimatu uputila niti čak pokušan odkrila je EU svoju pravu nameru.

Raspad Sovjetskog Saveza se isto forsirao iz strategije dolaska do energetskih izvira. To je moje mišljenje ako neko ima drugo neka izvoli!

Dušan Nonković